If you guard nothing else, guard the tongue.
Valluvar singles out one organ for special vigilance. Even if you cannot keep watch over everything else, he says, keep watch over your tongue; those who fail to will fall into the grief that a single slip of speech brings. Of all the things that need governing, the spoken word is the one that most reliably ruins its master.
வேறெதைக் காக்காவிட்டாலும், நாவைக் காக்க.
சிறப்பான விழிப்புக்கு ஓர் உறுப்பை வள்ளுவர் தனித்துக் காட்டுகிறார். மற்ற அனைத்தையும் காக்க இயலாவிட்டாலும், உன் நாவைக் காத்துக்கொள் என்கிறார்; காக்கத் தவறுவோர் ஒரே சொல் தவறு தரும் துயரில் வீழ்வர். ஆளப்பட வேண்டிய அனைத்தினுள்ளும், பேசிய சொல்லே தன் தலைவனை மிக உறுதியாகக் கெடுப்பது.
Parimelazhagar: the tongue's fault falls back on you.
Parimelazhagar makes the consequence personal: if you fail to guard the tongue, you fall into 'சொல் இழுக்கு' — the fault of speech — and it is you yourself who grieve for it. The verse does not warn mainly about hurting others (that comes next); here the point is self-protection — the unguarded tongue is, first of all, a danger to its owner.
பரிமேலழகர்: நாவின் குற்றம் உன்மேலேயே திரும்புகிறது.
விளைவை பரிமேலழகர் தனிப்பட்டதாக்குகிறார்: நாவைக் காக்கத் தவறினால், 'சொல் இழுக்கு' — சொல்லின் குற்றம் — உனக்கு வந்து, அதற்காகத் துன்புறுவது நீயே. பிறரைக் காயப்படுத்துவது பற்றி முதன்மையாக இக்குறள் எச்சரிக்கவில்லை (அது அடுத்து வரும்); இங்கு கருத்து தற்காப்பு — காக்கப்படாத நா, முதலில், அதன் உரிமையாளருக்கே ஆபத்து.
The sentence you can't take back.
Most of our deepest regrets are not things we did but things we said — the remark in anger, the secret let slip, the cruelty that felt justified for one second. The hand can often undo; the tongue rarely can. Valluvar's ranking is sober experience: of all the impulses worth catching before they act, the urge to say the unguarded thing tops the list.
திரும்பப் பெற முடியாத வாக்கியம்.
நம் ஆழ்ந்த வருத்தங்களில் பெரும்பாலானவை நாம் செய்தவை அல்ல, சொன்னவையே — கோபத்தில் சொன்ன சொல், தவறிவிட்ட இரகசியம், ஒரு நொடி நியாயமாகத் தோன்றிய கொடுமை. கை பெரும்பாலும் சரிசெய்யும்; நா அரிதிலேயே. வள்ளுவரின் வரிசை அமைதியான அனுபவம்: செயலுக்குமுன் பிடிக்கத் தக்க உந்துதல்களில், காக்கப்படாததைச் சொல்லும் ஆவலே முதலிடம்.
Guard the tongue above all — the unguarded word grieves its own speaker.
Valluvar singles out the tongue: if you can't watch everything, watch this; those who don't fall into the grief a single slip of speech brings. Parimelazhagar makes it personal — the fault of speech falls back on you; the unguarded tongue is first of all a danger to its own owner, before it harms anyone else.
Catch the unguarded word before it leaves your mouth.
Of all the impulses worth stopping before they act, the urge to say the unguarded thing tops the list — because the tongue, unlike the hand, can rarely undo its work. When you feel the sharp remark or the loose secret rising, that's the moment to hold. Most deep regrets are things said, not done.