No conduct, no dignity — as no envy, no wealth.
Valluvar makes his point by a sharp parallel. Just as an envious person never enjoys real prosperity, a person without good conduct never attains true dignity. The comparison fixes the rule in the mind: the lack of conduct blocks all rising exactly as envy blocks all increase. Each is a flaw that quietly forecloses the very thing the person wants.
ஒழுக்கம் இல்லையேல் உயர்வு இல்லை — பொறாமை இருந்தால் செல்வம் இல்லாததுபோல.
ஒரு கூர்மையான ஒப்பீட்டால் வள்ளுவர் தன் கருத்தை நிலைநிறுத்துகிறார். பொறாமை உடையவர் உண்மையான செழிப்பை ஒருபோதும் அனுபவிக்காததுபோல, ஒழுக்கம் இல்லாதவர் உண்மையான உயர்வை ஒருபோதும் அடைவதில்லை. ஒப்பீடு விதியை மனத்தில் பதிக்கிறது: பொறாமை பெருக்கத்தைத் தடுப்பதுபோலவே, ஒழுக்கமின்மை உயர்வையெல்லாம ் தடுக்கிறது. ஒவ்வொன்றும், அந்த நபர் விரும்பும் பொருளையே அமைதியாக மறித்துவிடும் ஒரு குறை.
Parimelazhagar: it ruins even the family's rise.
Parimelazhagar extends the comparison from the verse: as the envious person's very relatives are impoverished (he points ahead to a later couplet), so a person void of conduct cannot rise — and their circle does not rise with them either. The flaw spreads outward; a want of conduct caps not just one life but the standing of those bound to it.
பரிமேலழகர்: அது சுற்றத்தாரின் உயர்வையும் கெடுக்கிறது.
குறளின் ஒப்பீட்டைப் பரிமேலழகர் விரிக்கிறார்: பொறாமை உடையானின் சுற்றமே வறுமையுறுவதுபோல (பின்வரும் ஒரு குறளைச் சுட்டுகிறார்), ஒழுக்கம் அற்றவர் உயர இயலார் — அவர்தம் சுற்றமும் அவருடன் உயர்வதில்லை. குறை வெளிநோக்கிப் பரவுகிறது; ஒழுக்கமின்மை ஒரு வாழ்வை மட்டுமன்று, அதனோடு பிணைந்தோரின் நிலையையும் வரம்பிடுகிறது.
The flaw that caps your own ceiling.
We have watched talented people stall, not for lack of ability but for a flaw in how they treat others — and watched the consciously envious turn even their wins to ash. Valluvar pairs the two because both are self-defeating in the same way: they sabotage the climb from inside. You can chase dignity all you like, but without conduct the ceiling stays exactly where the flaw set it.
உன் உச்சவரம்பையே அடைக்கும் குறை.
திறமை இல்லாததால் அல்ல, பிறரை எப்படி நடத்துகிறார் என்னும் குறையால் திறமையாளர்கள் தேங்கிநிற்பதைக் கண்டிருக்கிறோம் — வேண்டுமென்றே பொறாமைப்படுவோர் தம் வெற்றிகளையும் சாம்பலாக்குவதையும் கண்டிருக்கிறோம். இரண்டையும் வள்ளுவர் இணைக்கிறார், ஏனெனில் இரண்டும் ஒரேவிதமாகத் தம்மைத் தாமே தோற்கடிக்கின்றன: உள்ளிருந்தே ஏற்றத்தைச் சிதை க்கின்றன. உயர்வை எவ்வளவு துரத்தினாலும், ஒழுக்கம் இன்றேல், குறை எங்கு வரம்பிட்டதோ அங்கேயே உச்சவரம்பு நிற்கும்.
Without good conduct there is no real dignity — as without freedom from envy, no wealth.
Valluvar's parallel: as the envious never enjoy real prosperity, those without good conduct never attain true dignity — each flaw forecloses the very thing wanted. Parimelazhagar extends it: as the envious person's relatives are impoverished too, the unprincipled can't rise and neither can their circle; the flaw spreads outward.
Don't let a flaw in conduct quietly cap your ceiling.
Talent can stall not for lack of ability but for how someone treats others — just as envy turns even wins to ash. Both sabotage the climb from inside. So if you're reaching for standing or respect, look first at your conduct: chase dignity all you like, but without it the ceiling stays exactly where the flaw set it.