The one enemy you cannot outrun.
Valluvar names a foe unlike all others. However great an external enemy you face, there is always some way to escape it — flee, make peace, outlast it. But the enmity of your own evil deeds does not die; it follows you wherever you go and strikes you down. Other foes you can leave behind; this one travels with you.
தப்ப இயலாத ஒரே பகை.
மற்ற எல்லாவற்றையும்விட வேறுபட்ட ஒரு பகையை வள்ளுவர் பெயரிடுகிறார். நீ எதிர்கொள்ளும் வெளிப் பகை எத்துணைப் பெரிதாயினும், அதைத் தப்ப எப்போதும் ஏதோ ஒரு வழி உண்டு — ஓடு, சமாதானம் செய், அதை மிஞ்சி வாழ். ஆனால் உன் தீவினையாகிய பகை அழிவதில்லை; நீ செல்லுமிடமெல்லாம் உன்னைத் தொடர்ந்து வீழ்த்துகிறது. மற்றப் பகைவரை விட்டுச்செல்லலாம்; இது உன்னோடு பயணிக்கிறது.
Parimelazhagar: it goes wherever you hide and kills there.
Parimelazhagar makes the pursuit vivid. Even the largest hostility, he says, can be escaped by one means or another; but the enmity that is your own evil deed, not departing, 'enters wherever you have entered, and kills you there.' There is no refuge it does not also reach — which is why, among all enemies, this is the one to fear and forestall.
பரிமேலழகர்: நீ ஒளியுமிடமெல்லாம் சென்று அங்கேயே கொல்லும்.
தொடர்தலைப் பரிமேலழகர் தத்ரூபமாக்குகிறார். மிகப் பெரிய பகைமையும், ஏதோ ஒரு வழியால் தப்பலாம் என்கிறார்; ஆனால் உன் தீவினையாகிய பகை, நீங்காமல், 'நீ புகுந்த இடமெல்லாம் புகுந்து, அங்கேயே கொல்லும்.' அது எட்டாத புகலிடம் இல்லை — ஆகவே எல்லாப் பகைவருள்ளும், அஞ்சி முன்கூட்டித் தடுக்க வேண்டியது இதுவே.
Why prevention is the only defence.
Against an outside enemy you can build walls, negotiate, or run; against the consequence of your own wrongdoing, none of these works, because the threat originates inside your own record and shares your every address. That changes the strategy entirely: the only real defence is not to create the enemy in the first place. With this foe, the gate must be guarded at the moment of action — there is no later escape to fall back on.
தடுப்பே ஏன் ஒரே பாதுகாப்பு.
வெளிப் பகைவனுக்கு எதிராகச் சுவர் கட்டலாம், பேச்சுவார்த்தை நடத்தலாம், ஓடலாம்; உன் சொந்தத் தவற்றின் விளைவுக்கு எதிராக இவை எதுவும் வேலை செய்யா, ஏனெனில் அச்சுறுத்தல் உன் சொந்த பதிவிலிருந்தே எழுகிறது, உன் ஒவ்வொரு முகவரியையும் பகிர்கிறது. அது உத்தியையே முழுதும் மாற்றுகிறது: உண்மையான ஒரே பாதுகாப்பு, முதலிலேயே அப்பகைவனை உருவாக்காமை. இப்பகையோடு, செயலின் கணத்திலேயே வாயிலைக் காக்க வேண்டும் — பின்னர் தப்ப ஒரு வழியும் இல்லை.
Every other enemy can be escaped; the enmity of your own deeds cannot.
Valluvar names a unique foe: however great an external enemy, there's always some way to escape it — but the enmity of your own evil deeds doesn't die; it follows wherever you go and strikes you down. Parimelazhagar: it 'enters wherever you have entered, and kills you there.' No refuge is beyond its reach.
With this enemy, prevention is the only defence.
Against an outside enemy you can build walls, negotiate, or run; against the consequence of your own wrongdoing, none works, because the threat originates inside your own record and shares your every address. That changes the strategy: the only real defence is not to create the enemy in the first place. Guard the gate at the moment of action — there's no later escape to fall back on.