Virtue as a path you don't slip off.
Valluvar names four things to avoid — envy, craving, anger, harsh speech — and frames virtue not as a list of deeds but as walking steadily without sliding into any of them. It is a definition by subtraction: clear these four from the road, and what remains, the steady walking itself, is virtue.
வழுவாமல் நடக்கும் ஒரு பாதை அறம்.
பொறாமை, ஆசை, சினம், கடுஞ்சொல் — இந்த நான்கைத் தவிர்க்கச் சொல்கிறார் வள்ளுவர். அறத்தைச் செயல்களின் பட்டியலாக அன்று, இந்நான்கில் எதிலும் வழுவாமல் நிலையாக நடப்பதாகவே வரையறுக்கிறார். இது கழித்தலால் செய்யும் வரையறை: இந்நான்கையும் பாதையிலிருந்து அகற்று; எஞ்சுவது — அந்த நிலையான நடையே — அறம்.
The four are a chain.
Parimelazhagar reads them as linked: craving fixes on what another has; envy resents it; that breeds anger; anger erupts as harsh words. Pull the first link and the rest loosen. Watch where your own chain starts — usually at wanting — and you can stop the whole sequence before it reaches your mouth.
அந்த நான்கும் ஒரு சங்கிலி.
இவற்றைப் பிணைந்தவையாகப் பரிமேலழகர் வாசிக்கிறார்: ஆசை பிறரிடம் உள்ளதன்மேல் பற்றுகிறது; பொறாமை அதை வெறுக்கிறது; அது சினத்தை வளர்க்கிறது; சினம் கடுஞ்சொல்லாய் வெடிக்கிறது. முதல் வளையத்தை இழுத்தால் மற்றவை தளர்கின்றன. உன் சங்கிலி எங்கே தொடங்குகிறது என்று கவனி — பெரும்பாலும் ஆசையில்தான் — அது உன் வாய்வரை வரும்முன்பே முழுத் தொடரையும் நிறுத்திவிடலாம்.
Discipline as removal.
We often think of becoming better as adding — more practices, more resolutions. This verse points the other way: take four things out, and the good is already there underneath. It is the sculptor's view of character — not building virtue on, but clearing away what hides it.
நீக்குதலே ஒழுக்கம்.
சிறந்தவராக ஆவது என்பதைச் சேர்த்தல் என்றே பெரும்பாலும் எண்ணுகிறோம் — மேலும் பயிற்சிகள், மேலும் உறுதிமொழிகள். இக்குறள் மறுதிசையைச் சுட்டுகிறது: நான்கை வெளியே எடு, நன்மை ஏற்கனவே அடியில் இருக்கிறது. இது குணத்தைப் பற்றிய சிற்பியின் பார்வை — அறத்தைக் கட்டியெழுப்புவதன்று, அதை மறைப்பதை அகற்றுவதே.
The verse defines virtue by four things to avoid.
After locating virtue in a clean mind, Valluvar gets specific about what stains it: envy, craving, anger and harsh speech. Virtue, he says, is conduct that proceeds steadily without slipping into these four. He defines it by subtraction — name the faults, remove them, and the steady walk that remains is itself the virtue.
Find where your chain starts.
These four usually run in sequence — wanting leads to resenting, which feeds anger, which spills as harsh words. Notice which link tends to begin yours, often craving, and interrupt it early. Catching it at the start is far easier than swallowing the harsh word at the end.