The pleasure that doesn't curdle.
Some pleasures leave a clean aftertaste; others a residue of unease. Valluvar draws the line by source: joy that comes through virtue is real delight, while pleasure got otherwise sits 'on the side of sorrow.' Same sensation, perhaps — but one settles into peace, the other into the low dread of a reckoning postponed.
புளிக்காத இன்பம்.
சில இன்பங்கள் தூய்மையான பின்சுவையை விட்டுச் செல்கின்றன; சில அமைதியின்மையின் படிமத்தை. வள்ளுவர் கோட்டை ஊற்றைக் கொண்டு வரைகிறார்: அறத்தின் வழியே வரும் மகிழ்ச்சியே உண்மையான இன்பம்; வேறுவழியில் பெறும் இன்பம் 'துன்பத்தின் பக்கம்' அமர்கிறது. உணர்வு ஒன்றாகவே இருக்கலாம் — ஆனால் ஒன்று அமைதியில் தங்குகிறது, மற்றொன்று ஒத்திவைக்கப்பட்ட கணக்கின் தாழ்ந்த அச்சத்தில்.
Pleasure with honour, pleasure without.
Valluvar adds a second mark: the other pleasures carry 'no honour' either. Beyond how they feel, there is how they sit in the open — whether they can be named without flinching. A joy you must hide is already half spoiled. The delight that flows from virtue is the kind you can hold up to the light.
மானத்துடன் இன்பம், மானமின்றி இன்பம்.
வள்ளுவர் இரண்டாம் அடையாளத்தைச் சேர்க்கிறார்: மற்ற இன்பங்களுக்குப் 'புகழும் இல்லை.' அவை எப்படி உணரப்படுகின்றன என்பதைக் கடந்து, அவை வெளியில் எப்படி நிற்கின்றன என்பதும் உண்டு — சுருங்காமல் அவற்றைப் பெயரிட்டுச் சொல்ல முடியுமா என்பது. நீ மறைக்க வேண்டிய இன்பம் ஏற்கனவே பாதி கெட்டுவிட்டது. அறத்திலிருந்து வரும் இன்பமே வெளிச்சத்துக்கு எதிரே உயர்த்திப் பிடிக்கக்கூடியது.
Choosing the source, not the high.
Chase sensation and any source will do; ask where joy comes from and the field narrows. The verse trains attention upstream — not 'how good does this feel?' but 'what is this feeling made of?' Pleasures sourced in fairness, honesty and care renew themselves; those sourced elsewhere borrow against a future that eventually collects.
உச்சத்தை அல்ல, ஊற்றைத் தேர்தல்.
உணர்வைத் துரத்தினால் எந்த ஊற்றும் சரிதான்; இன்பம் எங்கிருந்து வருகிறது என்று கேட்டால் களம் குறுகுகிறது. கவனத்தை ஊற்றை நோக்கி இக்குறள் பழக்குகிறது — 'இது எவ்வளவு இனிக்கிறது?' அன்று, 'இந்த உணர்வு எதனால் ஆனது?' என்று. நியாயம், நேர்மை, அக்கறையில் ஊற்றெடுக்கும் இன்பங்கள் தம்மைத் தாமே புதுப்பித்துக்கொள்கின்றன; வேறிடத்தில் ஊற்றெடுப்பவை, இறுதியில் வசூலிக்கும் ஒரு எதிர்காலத்திற்கு எதிராகக் கடன்வாங் குகின்றன.
The verse distinguishes true joy by its source.
Having urged daily virtue, Valluvar turns to its felt reward: only joy that comes through virtue is real delight. Pleasure got otherwise, he says, lies on the side of sorrow and carries no honour. Parimelazhagar notes that pleasure from wrongdoing may feel like joy in the moment but ripens into pain — hence it belongs with sorrow, not delight.
Judge a pleasure by where it comes from.
When something feels good, look upstream before you lean in: is its source clean? Joy that rests on fairness and honesty leaves no residue and needs no hiding. Pleasure sourced in harm feels identical for a moment but is borrowed against a reckoning. Choose by origin, not by intensity.