The child's return: to make the parent wondered at.
The chapter closes by naming the child's side of the bond. What does a child owe the parent who raised and taught them? Not wealth or care in return, the verse says, but this: to live so well that people, seeing the child's wisdom and conduct, ask, 'What good did this one's parent do, to deserve such a child?' The finest repayment is not a transfer of goods but a life so worthy it reflects honour back onto its source.
பிள்ளையின் கைம்மாறு: பெற்றோரை வியக்கச் செய்தல்.
உறவின் பிள்ளைப் பக்கத்தைப் பெயரிட்டு இவ்வதிகாரம் முடிகிறது. தம்மை வளர்த்து, கற்பித்த பெற்றோருக்கு ஒரு பிள்ளை என்ன கடமைப்பட்டிருக்கிறார்? கைம்மாறாகச் செல்வமோ பராமரிப்போ அல்ல என்கிறது இக்குறள், இதுவே: பிள்ளையின் அறிவையும் நடத்தையையும் கண்டு, 'இத்தகைய பிள்ளையைப் பெற இவரின் பெற்றோர் என்ன நல்வினை செய்தாரோ?' என்று மக்கள் கேட்கும்படி சிறந்து வாழ்வது. சிறந்த கைம்மாறு பொருளின் கைமாற்றம் அல்ல, தன் மூலத்தின்மேல் மாண்பைப் பிரதிபலிக்கும் அளவுக்குத் தகுதியான ஒரு வாழ்வே.
Parimelazhagar: the words a worthy life provokes.
Parimelazhagar reads 'such a word' as something a child's life actively brings about — those who see the child's understanding and good conduct are moved to utter it. The repayment, in his reading, is not spoken by the child but earned by them: it lives in the spontaneous astonishment of others. The child pays the debt of upbringing simply by becoming the kind of person whose mere existence makes onlookers marvel at the parent's good fortune.
பரிமேலழகர்: தகுதியான வாழ்வு எழுப்பும் சொல்.
'அத்தகைய சொல்லை' ஒரு பிள்ளையின் வாழ்வு செயலாக எழுப்பும் ஒன்றாகப் பரிமேலழகர் படிக்கிறார் — பிள்ளையின் புரிதலையும் நல்லொழுக்கத்தையும் காண்போர் அதைச் சொல்லத் தூண்டப்படுகிறார்கள். அவரின் உரைப்படி, கைம்மாறு பிள்ளையால் சொல்லப்படுவதல்ல, பிள்ளையால் ஈட்டப்படுவது: அது பிறரின் தன்னிச்சையான வியப்பில் வாழ்கிறது. வளர்ப்பின் கடனை, தன் இருப்பே பார்ப்போரை பெற்றோரின் நற்பேற்றை வியக்கச் செய்யும் வகை மனிதராக ஆவதன் மூலமே பிள்ளை செலுத்துகிறார்.
A bond completed at both ends.
Placed against verse 67 — the parent's duty to equip the child with learning — this final verse completes a circle. The parent forms the child; the child, by living worthily, honours the parent. Neither side is a ledger of payments; both are discharged through character. Read for our age, it is a humane vision of what we owe those who raised us: not chiefly money or duty, but a life lived so well that it vindicates their care. The deepest gratitude is a worthy life.
இரு முனைகளிலும் நிறைவுறும் உறவு.
67ஆம் குறளுக்கு — பிள்ளைக்குக் கல்வியூட்டும் பெற்றோர் கடமைக்கு — எதிராக வைக்கும்போது, இந்த இறுதிக் குறள் ஒரு வட்டத்தை நிறைவுசெய்கிறது. பெற்றோர் பிள்ளையை உருவாக்குகிறார்; பிள்ளை, தகுதியாக வாழ்வதன் மூலம், பெற்றோரைப் போற்றுகிறார். இருபக்கமும் கொடுப்பனவுகளின் கணக்கேடு அல்ல; இரண்டும் பண்பினாலேயே தீர்க்கப்படுகின்றன. நம் காலத்துக்குப் படித்தால், நம்மை வளர்த்தவர்க்கு நாம் கடமைப்பட்டது என்ன என்பதற்கு இது ஒரு மனிதநேயப் பார்வை: முதன்மையாகப் பணமோ கடமையோ அல்ல, அவர்தம் அக்கறையை நியாயப்படுத்தும் அளவுக்கு நன்கு வாழப்பட்ட ஒரு வாழ்வே. மிக ஆழமான நன்றி ஒரு தகுதியான வாழ்வே.
A child repays their upbringing by living so worthily that others marvel at the parent.
The chapter closes with the child's side of the bond. What does a child owe the parent who raised them? Not wealth in return, but to live so well that people ask, 'What good did this one's parent do, to deserve such a child?' Parimelazhagar reads it as a word the child's life provokes in onlookers — earned, not spoken. Set against verse 67 (the parent's duty to educate), it completes a circle: both sides discharged through character, not a ledger. The deepest gratitude is a worthy life.
Repay those who raised you by living worthily.
What you owe the people who raised you isn't chiefly money or obligation — it's a life lived so well that it vindicates their care. So let your gratitude take the form of character: be the kind of person whose conduct makes others wonder what your parents did right. That reflects honour back onto them more deeply than any gift could. The truest thanks you can give is to become genuinely worthy.