A glad face draws good fortune.
The verse pairs an inner quality with an outward result: in the home of the one who welcomes worthy guests with a glad, cheerful face, Lakshmi — the goddess of fortune — gladly takes up residence. The detail that matters is 'with a glad face': it is not grudging provision but warm, pleased welcome that the verse rewards. Prosperity, it suggests, is drawn to a household whose generosity is happy rather than reluctant.
மகிழ்ந்த முகம் நற்பேற்றை ஈர்க்கும்.
ஒரு உள்ளார்ந்த பண்பை வெளி விளைவோடு இக்குறள் இணைக்கிறது: தக்க விருந்தினரை மகிழ்ந்த, இனிய முகத்தோடு வரவேற்பவரின் இல்லத்தில், திருமகள் — செல்வத்தின் தெய்வம் — மனமகிழ்ந்து குடிகொள்கிறாள். முக்கியமான விவரம் 'மகிழ்ந்த முகத்தோடு' என்பதே: தயக்கமான அளிப்பு அல்ல, வெதுவெதுப்பான, மகிழ்ந்த வரவேற்பையே இக்குறள ் வெகுமதிக்கிறது. தயக்கமன்றி, மகிழ்ச்சியான தாராளம் கொண்ட இல்லத்துக்கே செழிப்பு ஈர்க்கப்படுகிறது என்று சுட்டுகிறது.
Parimelazhagar: fortune dwells where wealth is rightly used.
Parimelazhagar grounds the image: Lakshmi's contented dwelling stands for prosperity that stays and grows, and the cause of her gladness, he notes, is that the household's wealth is being 'turned to a good path.' The welcoming face is the visible sign of an inner readiness to use one's means well. Fortune, in his reading, settles not where wealth is merely held but where it is rightly and gladly spent on others.
பரிமேலழகர்: செல்வம் நல்வழிப்படும் இடத்தில் திருமகள் தங்குகிறாள்.
காட்சியை பரிமேலழகர் நிலைநிறுத்துகிறார்: திருமகளின் மனநிறைவான குடியிருப்பு, தங்கி வளரும் செழிப்பைக் குறிக்கிறது; அவள் மகிழ்ச்சிக்குக் காரணம், அவ்வில்லத்தின் செல்வம் 'நல்வழிப்படுத்தப்படுவதே' என்று குறிக்கிறார். வரவேற்கும் முகம், தன் வளத்தை நன்கு பயன்படுத்தும் உள்ளார்ந்த தயார்நிலையின் புலப்படும் அடையாளம். அவரின் உரைப்படி, செல்வம் வெறுமனே வைத்திருக்கப்படும் இடத்தில் அல்ல, பிறர்மீது சரியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் செலவிடப்படும் இடத்திலேயே நற்பேறு குடியேறுகிறது.
The welcome is in the face first.
Read for our age, the verse locates the essence of hospitality before any food is served — in the expression with which a guest is met. A lavish table offered grudgingly is poorer than a simple one offered gladly. The 'glad face' is the real gift; it tells the guest they are wanted, not merely tolerated. What blesses a home, the verse implies, is the warmth of its welcome, and warmth shows on the face before it shows on the table.
வரவேற்பு முதலில் முகத்திலேயே.
நம் காலத்துக்குப் படித்தால், எந்த உணவும் பரிமாறப்படுவதற்கு முன்பே — வ ிருந்தினர் எதிர்கொள்ளப்படும் முகபாவத்திலேயே — விருந்தோம்பலின் சாரத்தை இக்குறள் வைக்கிறது. தயக்கத்தோடு அளிக்கப்படும் ஆடம்பர விருந்து, மகிழ்ச்சியோடு அளிக்கப்படும் எளிய ஒன்றைவிட வறியது. 'மகிழ்ந்த முகமே' உண்மையான கொடை; விருந்தினர் வெறுமனே சகித்துக்கொள்ளப்படவில்லை, விரும்பப்படுகிறார் என்று அது அவருக்குச் சொல்கிறது. ஒரு இல்லத்தை வாழ்த்துவது அதன் வரவேற்பின் வெதுவெதுப்பே; வெதுவெதுப்பு உணவுமேசையில் தெரிவதற்கு முன் முகத்தில் தெரிகிறது என்று இக்குறள் சுட்டுகிறது.
A glad, welcoming face — not grudging duty — is what draws fortune to a home.
The verse pairs inner with outer: where a host welcomes worthy guests with a glad face, Lakshmi gladly takes up residence. What matters is 'with a glad face' — warm, pleased welcome, not grudging provision. Parimelazhagar grounds it: fortune settles where wealth is gladly turned to good use, not merely held. The essence of hospitality is in the expression before the food: a simple table offered gladly beats a lavish one offered grudgingly.
Welcome people with genuine gladness, not reluctance.
When you host or help someone, watch your face and your spirit, not just what you provide. A simple welcome given with real gladness is worth more than a lavish one given grudgingly — because what people feel is whether they're truly wanted or merely tolerated. So give with a glad heart, and let that warmth show. The welcome that blesses a home starts in the face, before anything reaches the table.