Hospitality that looks both ways.
The verse describes a beautiful continuity: the one who cares for the guest who has just come, and then gladly looks ahead to the next guest to share a meal with, becomes in turn a welcome guest among the powers of heaven. Hospitality here is not a single transaction but an ongoing posture — gratitude for the guest present, anticipation of the guest to come. Such a life of continual welcome earns, the verse says, the highest welcome in return.
இருபக்கமும் நோக்கும் விருந்தோம்பல்.
ஒரு அழகான தொடர்ச்சியை இக்குறள் விவரிக்கிறது: இப்போதுதான் வந்த விருந்தினரைப் பேணி, பின் அடுத்து வந்து உணவைப் பகிரவிருக்கும் விருந்தினரை மகிழ்வோடு எதிர்நோக்குபவர், தம் முறையில், வானத்து சக்திகளிடையே வரவேற்கப்படும் விருந்தினராகிறார். இங்கு விருந்தோம்பல் ஒற்றை பரிவர்த்தனை அல்ல, தொடரும் ஒரு நில ை — இருக்கும் விருந்தினருக்கு நன்றி, வரவிருக்கும் விருந்தினருக்கு எதிர்பார்ப்பு. தொடர்ந்து வரவேற்கும் அத்தகைய வாழ்வு, பதிலுக்கு மிக உயர்ந்த வரவேற்பை ஈட்டுகிறது என்று இக்குறள் சொல்கிறது.
Parimelazhagar: a welcome guest of the gods.
Parimelazhagar reads the reward concretely: such a host will, in a later birth, become a god and a 'welcome guest' in the world of the heavens. He notes a tender touch — 'nal virundu,' a guest who is never turned away, ever received. The one who, on earth, made a practice of receiving others becomes, in turn, the perpetually-received. The hospitality you give out is, in his reading, the hospitality you are finally shown.
பரிமேலழகர்: தேவர்க்கு நல்விருந்து.
வெகுமதியை பரிமேலழகர் உறுதியாகப் படிக்கிறார்: அத்தகைய வரவேற்பாளர், பிற்பிறப்பில், தேவனாகி, வானுலகில் ஒரு 'நல்விருந்து' ஆவார். ஒரு மென்மையான தொடுதலைக் குறிக்கிறார் — 'நல்விருந்து', ஒருபோதும் திருப்பி அனுப்பப்படாத, எப்போதும் வரவேற்கப்படும் விருந்தினர். மண்ணில் பிறரை வரவேற்பதைப் பழக்கமாக்கியவர், தம் முறையில், எப்போதும் வரவேற்கப்படுபவராகிறார். நீ வெளியே கொடுக்கும் விருந்தோம்பலே, அவரின் உரைப்படி, இறுதியில் உனக்குக் காட்டப்படும் விருந்தோம்பல்.
The posture of continual welcome.
Read for our age, the verse's quiet ideal is a heart always ready to receive — one for whom welcoming is not an interruption but a way of being. The detail of looking forward to the next guest is striking: this host does not host out of duty and sigh with relief when it ends, but actively anticipates the joy of the next person to share with. That settled openness, the verse implies, is its own reward, and draws every other.
தொடர்ந்து வரவேற்கும் நிலை.
நம் காலத்துக்குப் படித்தால், இக்குறளின் அமைதியான இலட்சியம ், எப்போதும் வரவேற்கத் தயாராய் இருக்கும் ஒரு நெஞ்சமே — யாருக்கு வரவேற்பது ஒரு இடையூறு அல்ல, இருத்தலின் ஒரு வழியோ. அடுத்த விருந்தினரை எதிர்நோக்கும் விவரம் வியக்கத்தக்கது: இந்த வரவேற்பாளர் கடமைக்காக வரவேற்று, அது முடியும்போது நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுவதில்லை, பகிரவிருக்கும் அடுத்த நபரின் மகிழ்ச்சியை ஆர்வத்தோடு எதிர்நோக்குகிறார். அந்த நிலைபெற்ற திறந்தநிலையே தனக்குத்தானே வெகுமதி, மற்ற அனைத்தையும் ஈர்க்கிறது என்று இக்குறள் சுட்டுகிறது.
A life of continual welcome — tending one guest, anticipating the next — earns the highest welcome.
The verse describes a beautiful continuity: one who cares for the guest just come, then gladly looks ahead to the next to share a meal with, becomes in turn a welcome guest among the powers of heaven. Hospitality is an ongoing posture, not a single transaction. Parimelazhagar reads the reward as becoming a 'nal virundu,' a guest never turned away — the one who received others becomes the perpetually-received. The hospitality you give is the hospitality you're finally shown.
Make welcoming a way of being, not an interruption.
Aim to be the kind of person for whom welcoming others isn't a chore that interrupts your day but simply how you live — glad for the guest who's here, and already looking forward to the next. That settled openness is its own reward, and the verse promises it draws the same generous welcome back to you. The way you receive others becomes, over a life, the way you are received.