நாணுடைமை அதிகாரத்தில், நாணின் சிறப்பை அறிந்து அதை விடாமல் ஒழுகுபவர், நாண் அழியாதிருக்க உயிரையே விடுவர், உயிர் அழியாதிருக்க நாணை விட மாட்டார் என்று வருகிறது. நாணுத்துறவுரைத்தல் அதிகாரத்திலோ, வருத்தத்தைப் பொறுக்காத உடம்பும் உயிரும், தடுத்து நிற்கும் நாணை அகற்றிவிட்டு மடல் ஏறக் கருதுகின்றன என்று வருகிறது.
முரண் கருத்தளவில் மட்டும் இல்லை, சொல்லிலேயே இருக்கிறது. இரு இடங்களிலும் உரையாசிரியர் ஒரே செயலைத்தான் பெயரிடுகிறார். ஆயிரத்துப் பதினேழில் நாணினை நீக்கார் என்று மறுக்கப்படுவதும், ஆயிரத்து நூற்று முப்பத்திரண்டில் நாணினை அகற்றி என்று செய்யப்படுவதும் ஒன்றே. மேலும் ஆயிரத்துப் பதினேழு பேசுவதே நாணுக்கும் உயிருக்கும் மாறுபாடு வரும் தருணத்தைத்தான்; அந்தத் தருணம் நேரடியாக வந்து நிற்கும் இடம் மடல் ஏறும் குறள். அங்கே விடை நேர் எதிராக அமைகிறது. ஆயிரத்து நூற்று முப்பத்திரண்டு தலைவனின் தன்னுரை, அது அறிவுரை அல்ல என்று மறுக்கலாம்; அது நியாயமான மறுப்பு. ஆனால் நாணுத்துறவுரைத்தல் என்ற அதிகாரத் தலைப்பு தலைவனுடையது அல்ல, வள்ளுவருடையது. நாணைத் துறப்பதைத் தனி அதிகாரமாக நிறுத்தியவர் அவரே.
பரிமேலழகர் ஒரு மென்மையான விளக்கத்தைத் தருகிறார், ஆனால் அது முழுவதையும் மறைக்கவில்லை. அடுத்த குறளின் உரையில், அவை காமத்தான் நீங்குதலான் என்று எழுதுகிறார். அதாவது நாணும் ஆண்தகைமையும் காமத்தின் வலிமையால் அவனை விட்டு நீங்கின; அவன் அவற்றைத் துறக்கவில்லை, இழந்தான். இழத்தல் வேறு, அகற்றுதல் வேறு. முந்தைய குறளின் உரையில் அவரே எழுதிய அகற்றி என்ற சொல், வேண்டுமென்றே செய்யப்படும் ஒரு செயலைச் சுட்டுகிறது; அதற்கு இந்த விளக்கம் பொருந்தவில்லை. அதே அதிகாரத்திற்குள்ளேயே எதிர்த் திசையில் ஒரு குறளும் இருக்கிறது. கடல் போன்ற காமத்தை அனுபவித்தும் மடல் ஏறாமல் ஆற்றியிருக்கும் பெண்பிறப்பைவிடத் தகுதி உடையது உலகில் இல்லை என்று ஆயிரத்து நூற்று முப்பத்தேழு சொல்கிறது.
ஆக, ஒரே செயலுக்கு நூல் ஒரே செயலை நூல் மூன்று விதமாகச் சொல்கிறது. நாணை விடாதவன் உயர்ந்தவன், நாணை அகற்றுவது காதலனுக்கு எஞ்சிய ஒரே வழி, நாணை அகற்றாமல் பொறுத்திருப்பவள் எல்லாரிலும் தகுதி உடையவள். இவற்றுள் எது எப்போது பொருந்தும் என்று வகுத்துச் சொல்லும் வரி எங்கும் இல்லை. உரை ஒவ்வொரு தருணத்திற்கும் தனித்தனியே விளக்கம் தருகிறதே தவிர, மூன்றையும் ஒரே அளவுகோலின்கீழ் கொண்டுவரவில்லை.