Careful reading dissolves it. These matter as much as the rest: a collection of only embarrassments would not be scholarship.
The man who justly lives, tenacious of the right, / In low estate is never low to wise man's sight. G.U. Pope, 1886
The world does not count as a loss the low estate of one who stood impartial and remained in goodness.
நடுவு நிலைமையோடு நின்று அறத்தில் தங்கியவனுடைய வறுமையை உலகம் கேடு என்று கருதாது.
Read Kural 117 in full →Though deepest sense, well understood, the poor man's words convey, / Their sense from memory of mankind will fade away. G.U. Pope, 1886
Though they have understood sound doctrine well and spoken it well, the sense of poor men's words comes to nothing.
நல்ல நூற்பொருளைத் தெளிவாக அறிந்து சொன்னாலும், வறியவர் சொல்லும் சொற்களின் பொருள் பயனற்றுப் போகும்.
Read Kural 1046 in full →AI draft · pending scholar review
Kural 117 seems to settle the matter. One who stood impartial and remained in goodness may fall into poverty, and the world will not count that a loss. The verse is a reassurance, and it is given without qualification.
Kural 1046 withdraws it. Though a man has grasped sound doctrine clearly and spoken it well, says the chapter on poverty, the sense of a poor man's words comes to nothing. Parimelazhagar makes the humiliation sharper than the verse alone conveys. He glosses the doctrine as மெய்ந்நூற் பொருளைத் தெளிய அறிந்து சொன்னாராயினும், even though he has understood the matter of the true books clearly and spoken it, and the outcome as நல்கூர்ந்தார் சொல்லும் சொற்பொருள் இன்மையைத் தலைப்படும் — the sense of what the poor man says arrives at nothingness. He is not contradicted. He is not weighed at all.
The pair does reconcile, and where the reconciliation lives is worth stating plainly. The Tamil of 117 says உலகம், the world. Parimelazhagar does not. He writes வறுமை என்று கருதார் உயர்ந்தோர் — the high-minded do not regard it as poverty — and supplies the unspoken remainder himself: செல்வம் என்று கொள்ளுவர் என்பது குறிப்பெச்சம், that they will take it for wealth is the implied rest. The subject has quietly narrowed from the world to the few. 1046 speaks of the world as it is, and there is no conflict between what the discerning few honour and what the general run of people will hear.
What should be said as well is that a reader holding only the two verses cannot arrive at this. Both appear to speak of the world, and on their faces they say opposite things about whether poverty destroys a good man's standing. The resolution is not in Valluvar's words. It is in one substitution the commentator makes without announcing it, and a reader is owed the knowledge that the peace between these two verses is the commentator's work.
நடுவு நிலைமை அதிகாரத்தைப் படித்து முடிக்கும் ஒருவர் ஓர் எண்ணத்துடன் எழுவார். நடுவாக நின்று அறத்தில் தங்கியவனுடைய வறுமையை உலகம் கேடு என்று கருதாது என்பது 117-ஆம் குறள். நேர்மை வறுமையை ஈடுசெய்கிறது, அத்தகையவனை உலகம் தாழ்வாக மதிப்பதில்லை என்பது அதிலிருந்து இயல்பாக எழும் புரிதல்.
நல்குரவு அதிகாரம் அந்தப் புரிதலைத் தகர்க்கிறது. நல்ல நூற்பொருளைத் தெளிவாக அறிந்து சொன்னாலும் வறியவனுடைய சொல் பொருளிழந்து போகும் என்று 1046-ஆம் குறள் சொல்கிறது. ஒருவனுடைய நிலையை மதிக்கிற உலகம் அவனுடைய சொல்லை மதிக்காமல் இருப்பது எப்படி என்ற கேள்விக்கு, இரு பாடல்களை மட்டும் கையில் வைத்திருக்கிற வாசகனுக்கு அங்கே விடை இல்லை.
விடை உரையில் இருக்கிறது, அதுவும் ஒற்றைச் சொல்லில். 117-க்கு உரை எழுதும்போது பரிமேலழகர் உலகம் என்ற சொல்லைச் சுருக்கிவிடுகிறார்; வறுமை என்று கருதார் உயர்ந்தோர் என்பது அவர் தரும் உரை. உலகம் முழுவதும் அல்ல, உயர்ந்தோர். செல்வம் என்று கொள்ளுவர் என்பது குறிப்பெச்சம் என்று, அவர்கள் அதைச் செல்வமாகவே எண்ணுவார்கள் என்பதையும் அவர் சேர்த்துவிடுகிறார். 1046-க்கு உரைக்கும்போது அத்தகைய சுருக்கம் எதுவும் இல்லை; நல்கூர்ந்தார் சொல்லும் சொற்பொருள் இன்மையைத் தலைப்படும் என்று மட்டும் எழுதி, கேட்கிற உலகம் எது என்பதை வரையறுக்காமலே விட்டுவிடுகிறார்.
இதனால் முரண் தீர்ந்துவிடுகிறது. உயர்ந்தோர் ஒரு நேர்மையாளனுடைய வறுமையைக் கேடாகக் கருதுவதில்லை; பெருவாரியான உலகமோ வறியவனுடைய சொல்லை மதிப்பதே இல்லை. இரு குறள்களும் வெவ்வேறு கூட்டத்தைப் பற்றியவை, ஆகவே அவை ஒன்றையொன்று மறுக்கவில்லை. ஆனால் இந்தத் தீர்வு பாடல்களுக்குள் இல்லை என்பதையும் சேர்த்தே சொல்ல வேண்டும். 117-ஆம் குறளை உரையின்றிப் படிப்பவர், நேர்மையை உலகம் முழுவதும் மதிக்கிறது என்று மிகைத்துப் புரிந்துகொள்வார்; அந்த மிகையைத் திருத்துவது உயர்ந்தோர் என்ற ஒற்றைச் சொல்தான்.