Sad Remembrance
On memory as both the relief and the injury, and on a mind that will not be turned elsewhere.
A chapter spoken alone. The company is gone; what remains is remembering — and the chapter watches that remembering work as food and as fire at once.
Kural 1201 begins with memory's strange advantage. Toddy gladdens only while it is being drunk; love gives its great joy at the mere thought of it. In 1202 the claim goes further: think of him and the grief of parting simply does not arrive, so this love is sweet in every way it can be looked at.
The next three verses measure her remembering against his. Kural 1203 reads the sneeze that rose and died away unborn: did his thought of her likewise begin and stop? 1204 puts the asymmetry plainly — he abides in her heart for certain; whether she exists in his is a thing she can only ask. And 1205 sharpens it into a teasing reproach: he has set a guard on his own heart against her, yet comes without pause into hers — does the man feel no shame?
Then the cost is counted. In 1206 she lives only by thinking of the days she was joined with him — by what else would she live at all? Kural 1207 tries the alternative and recoils: she has never learned how to forget, and even remembering burns; what then would forgetting do? 1208 finds a bitter gratitude: however much she thinks of him he takes no offence — and that, she says, is the whole favour he does her.
The last two verses carry the lament to its edge. In 1209 her sweet life ebbs as she dwells on the want of tenderness in the man who once said 'we are not two'. And 1210 closes the chapter looking up: long life to you, moon — do not set, so that her eyes may find the one who left in body and never left her heart.
AI draft · pending review
10 of 10 narratives drafted · all Tamil, Pope & Parimelazhagar sourced
உள்ளினுந் தீராப் பெருமகிழ் செய்தலாற்
கள்ளினுங் காம மினிது.
கள் ஒருவருக்கு மகிழ்ச்சி தருவது அதை அருந்தும் பொழுதில் மட்டும்தான்; குவளை காலியானதும் அந்த மகிழ்ச்சியும் முடிந்துவிடும். காதல் அப்படி அல்ல என்கிறார் பரிமேலழகர். பிரிந்திருக்கும் நாட்களில், முன்பு சேர்ந்திருந்த இன்பத்தை நினைத்தாலே, அப்போது பெற்றது போன்ற நீங்காத மகிழ்ச்சி வருகிறது. ஒன்றுக்குப் பொருள் கையில் இருந்தே ஆக வேண்டும்; மற்றொன்றுக்கு நினைவே போதும். ஆகவே கள்ளைவிடக் காதல் இனியது என்று அவர் முடிக்கிறார்.
Wine gladdens only while it is drunk. Love gives its great joy, undiminished, at the mere remembering — so love is sweeter than wine.AI draft
எனைத்தொன் றினிதேகாண் காமந்தாம் வீழ்வார்
நினைப்ப வருவதொன் றில்.
தான் விரும்பும் காதலரைப் பிரிவில் நினைத்தால், அந்தப் பிரிவினால் வரக்கூடிய துன்பம் நினைப்பவர்க்கு ஒன்றுகூட வருவதில்லை என்கிறார் பரிமேலழகர். பிரிவு வேறு எத்தனையோ துயரங்களைக் கொண்டுவரக்கூடியது; ஆனால் நினைவு அத்தனையையும் தடுத்துவிடுகிறது. அதனால், காதல் எந்த வகையிலும் இனியதே என்று அவர் முடிக்கிறார்; ஒரு துளித் துன்பம் தராமல் இன்பம் மட்டுமே தருகிறது என்பது இதன் பொருள்.
Love is sweet in every single way. Only think of the one you love, and out of the whole separation not one grief can reach you.AI draft
நினைப்பவர் போன்று நினையார்கொ றும்மல்
சினைப்பது போன்று கெடும்.
எனக்குத் தும்மல் எழுவது போலத் தோன்றி, வராமல் அடங்கிவிட்டது என்கிறாள் தலைவி. ஒருவர் நம்மை நினைத்தால் தும்மல் வரும் என்பது பழந்தமிழ் நம்பிக்கை. அந்த நம்பிக்கையை வைத்து அவள் ஒரு முடிவுக்கு வருகிறாள்: தும்மல் வரப் போவது போல வந்து அடங்கியது போலவே, என் காதலரும் என்னை நினைக்கப் போவது போலத் தொடங்கி, முழுமையாக நினைக்காமல் நிறுத்திவிட்டாரோ என்று ஐயுறுகிறாள். இது குற்றச்சாட்டு அல்ல; பிரிவில் இருப்பவள் ஒரு சிறு அறிகுறியை வைத்துத் தன் காதலரின் நினைவை அளந்து பார்க்கும் மென்மையான ஏக்கம்.
A sneeze rose in me as if it would come, and then it died away. Is he, in the same way, only seeming to think of me, and then not thinking at all?AI draft
யாமு முளேங்கொ லவர்நெஞ்சத் தெந்நெஞ்சத்
தோஒ வுளரே யவர்.
என் நெஞ்சத்தில் அவர் எப்போதும் இருக்கிறார்; அதில் எள்ளளவும் ஐயமில்லை என்கிறாள் தலைவி. ஆனால் அவர் நெஞ்சத்தில் நானும் இருக்கிறேனா, இல்லையா என்று அவளால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. ஒரே உணர்வின் இரண்டு பக்கம் இங்கே எடையில் வேறுபடுகின்றன: ஒரு பக்கம் முழு உறுதி, மறு பக்கம் முழு ஐயம். இந்தச் சமனற்ற நிலையைப் பரிமேலழகர் அப்படியே காட்டுகிறார்; அவள் அவரை நினைப்பதில் தடையில்லை, அவர் அவளை நினைக்கிறாரா என்பதே தெரியவில்லை.
In my heart he is there, always, without a doubt. But am I there in his heart at all — am I even present in him?AI draft
தந்நெஞ்சத் தெம்மைக் கடிகொண்டார் நாணார்கொ
லெந்நெஞ்சத் தோவா வரல்.
தம் நெஞ்சத்துக்குள் நான் நுழையாதபடி என்னைக் காவல் வைத்துத் தடுத்துவிட்டார் காதலர் என்கிறாள் தலைவி. அப்படியிருந்தும், அவர் என் நெஞ்சத்துக்குள் இடைவிடாமல் வந்துகொண்டேயிருக்கிறார். இதற்கு அவருக்கு வெட்கமாக இல்லையா என்று அவள் விளையாட்டாகக் குறை சொல்கிறாள். ஒருபுறம் தன் மனத்தில் எனக்கு இடம் தரமாட்டார்; மறுபுறம் என் மனத்தில் உரிமையோடு நுழைவார் — இந்த ஒருதலைச் சட்டத்தையே பரிமேலழகர் காட்டுகிறார். இது கடுங்குற்றச்சாட்டு அல்ல, ஏக்கத்தின் இனிய நக்கல்.
He has shut me out of his own heart, keeping guard so I cannot enter. Has he no shame, then, coming into mine without a pause?AI draft
மற்றியா னென்னுளேன் மன்னோ வவரொடியா
னுற்றநா ளுள்ள வுளேன்.
பிரிவின் துன்பம் இங்கு ஒரு வெள்ளம் என்கிறார் பரிமேலழகர். அந்த வெள்ளத்துக்கு நடுவிலும் அவள் உயிரோடு இருக்கிறாள்; எப்படி என்றால், அவரோடு சேர்ந்திருந்த நாட்களின் இன்பத்தை நினைப்பதால்தான். அந்த நினைவு மட்டுமே அவளைத் தாங்கிப் பிடிக்கிறது. அது இல்லையென்றால், வேறு எதை வைத்து உயிர் வாழ்வேன் என்று அவள் கேட்கிறாள்; அந்தக் கேள்விக்குள், வேறு எதுவும் இல்லை என்னும் பதிலும் அடங்கியிருக்கிறது.
How else would I be alive at all? I live because I hold within me the days I lived with him.AI draft
மறப்பி னெவனாவன் மற்கொன் மறப்பறியே
னுள்ளினு முள்ளஞ் சுடும்.
இங்கே ஒரு முரண் இருக்கிறது என்கிறார் பரிமேலழகர். அவள் மறக்கத் தெரியாதவள்; இப்போதும் நினைத்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறாள். அப்படி நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, பிரிவு அவள் நெஞ்சைச் சுட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. நினைவே இத்தனை சுடும்போது மறந்துவிட்டால் நிம்மதி வருமா? வராது என்கிறார்: பிரிவையே தாங்க முடியாத இவள், மறந்துவிட்டால் இறந்துபடாமல் எதனால் உயிர் வாழ்வாள்? நினைவின் வலி வாழ்க்கையின் விலை; மறதியோ வாழ்க்கையையே இழப்பது.
I have never learned to forget — and even remembering, my heart burns. If I did forget, what would become of me?AI draft
எனைத்து நினைப்பினுங் காயா ரனைத்தன்றோ
காதலர் செய்யுஞ் சிறப்பு.
எவ்வளவு மிகுதியாக அவரை நினைத்தாலும், அதற்காக அவர் சினங்கொள்ளமாட்டார் என்கிறாள் என்று பரிமேலழகர் விளக்குகிறார். நேரில் இருந்தால் ஓய்வில்லாத இந்தத் தொல்லைக்கு ஒரு எல்லை வைத்திருப்பாரோ என்னவோ; நினைவுக்குள் அவர் ஒருபோதும் மறுப்பதில்லை. அதைப் பார்த்து அவள் சொல்கிறாள்: காதலர் எனக்குச் செய்யும் இன்பம் இவ்வளவுதானே. இது நன்றியும்கூட, சிறு குறையும்கூட — கோபப்படாமல் இருப்பதே அவர் தரும் கொடையாகிவிட்ட நிலை.
However much I think of him, he is never angry at it. Is that not the whole favour my beloved grants me?AI draft
விளியுமெ னின்னுயிர் வேறல்ல மென்பா
ரளியின்மை யாற்ற நினைந்து.
முன்பெல்லாம் 'நாம் இருவரும் வேறு அல்லோம்' என்று அவரே சொல்வார் என்கிறார் பரிமேலழகர். இப்போது அந்தச் சொல்லுக்கு உரியவரிடம் அன்பின் சுவடே தெரியவில்லை. பிரிவைவிட அவளை வருத்துவது இந்த இடைவெளிதான்: அன்று அப்படிச் சொன்னவர், இன்று இப்படி இருக்கிறார். அந்த அன்பின்மையை மிக மிக நினைத்து, தன் இனிய உயிரே கழிந்துகொண்டிருக்கிறது என்கிறாள். வெறும் தொலைவு அல்ல, மாறிவிட்ட மனமே இங்கு நோய்.
He used to say, 'We are not two.' Dwelling long on the tenderness now gone from him, my sweet life ebbs away.AI draft
விடாஅது சென்றாரைக் கண்ணினாற் காணப்
படாஅதி வாழி மதி.
நிலவை நோக்கி அவள் பேசுகிறாள் என்கிறார் பரிமேலழகர். 'நிலவே, நீ வாழ்க' என்று வாழ்த்திவிட்டு, ஒரே ஒரு வேண்டுகோள் வைக்கிறாள்: நீ மறையாதே. என் நெஞ்சை விட்டு ஒரு நொடியும் அகலாமல், ஆனால் உடலால் விட்டுப்போன அவரை, என் கண்ணால் எதிர்ப்பட்டாவது காணும்வரை நீ மறையாமல் இரு. நிலவின் ஒளி இருந்தால்தான் அவரைக் காணும் நம்பிக்கை; ஆகவே நிலவே தன் கண்ணுக்கும் அவருக்கும் இடையிலான ஒரே சாட்சி.
Long life to you, O moon — only do not set, so that my eyes may still find the one who left, yet has never left my heart.AI draft