Longing for the Beloved
On impatience for the other's return, and on counting time that will not be hurried.
Longing here has a body before it has an argument. The chapter opens on hands and eyes rather than on feelings, and it keeps coming back to what the waiting does to somebody who is doing something perfectly ordinary while she does it.
1261 begins with two pieces of evidence and attaches no complaint to either. Her eyes have lost their edge and gone dim from watching the road he would come along, and her fingers are worn thin from touching the marks she cut into the wall, one for every day since he left. Counting is a physical act in that line, and it has left its mark on the person doing it. 1262 turns the same remembering into a warning she issues against herself: if I forget him even for today, the bracelets will slip from my arms, and my beauty will have gone with them. Memory there is not devotion. It is what is holding her together. 1263 gives him a reason and gives her one as well. He went after victory with nothing but his own resolve for company, and she says she is still alive at this point only because she wants him back.
1264 is the first place where the waiting produces something other than damage. Thinking of the return of the man who left her, her heart does not sink but rises, and the word chosen for the rising is one used of a thing that swells and grows upward. 1265 states the cure in the plainest terms available: let me see him until my eyes are full, and after that the pallor on my arms will go of its own accord, with nothing else done about it. 1266 keeps that logic and shortens the time it needs. One day is enough, she says. Let him come for one day, and she will drink, and every part of the wasting will be destroyed.
1267 stops planning and starts asking. When the one who is dear to her as her own eyes comes back, is she to hold off in displeasure, or take hold of him, or somehow do both at once? Three futures, a doubt fixed to each of them, and no answer offered anywhere in the couplet. 1268 changes the speaker. This is the man at the war, and what he asks for is small and exact. Let the king close with the work and win it, and let the two of us reach our own house and keep the evening the way a guest is kept.
The last two verses give the waiting a rate, and then a price. 1269 puts it as a general rule about anybody in that position: one day goes by like seven for those who hold on to the day the far-gone one is to return and ache until it comes. 1270 asks what the arrival is for. What is the good of winning her back, or of having won her, or even of holding her, if by then the heart has broken and run out of her? The questions are asked while there is still time to answer them, which is the only reason they are worth asking.
AI draft · pending review
10 of 10 narratives drafted · all Tamil, Pope & Parimelazhagar sourced
வாளற்றுப் புற்கென்ற கண்ணு மவர்சென்ற
நாளொற்றித் தேய்ந்த விரல்.
பரிமேலழகர் அடியின் பிற்பகுதியை முதலில் எடுத்துக்கொள்கிறார். அவர் பிரிந்து போன நாள்களைச் சுவரில் கீறி வைத்திருக்கிறாள்; அவற்றைத் தொட்டுத் தொட்டு எண்ணியதால் அவளுடைய விரல்கள் தேய்ந்தன என்கிறார். பிறகு கண்களுக்கு வருகிறார். அவர் வரும் வழியைப் பார்த்துப் பார்த்து அவை ஒளி இழந்து மங்கிவிட்டன. முடிவில், அடியில் இல்லாத ஒரு செய்தியை அவர் சேர்க்கிறார்: இத்தனையும் நடந்தும் அவருடைய வரவு இன்னும் நிகழவில்லை. நடந்த சேதத்தை அடி சொல்கிறது; அந்தச் சேதத்தால் ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை என்பதை உரையாசிரியர் சேர்த்துச் சொல்கிறார்.
The brightness has gone out of my eyes and left them dull; and my fingers are worn away with touching, one by one, the marks that count the days since he went.AI draft
இலங்கிழா யின்று மறப்பினென் றோண்மேற்
கலங்கழியுங் காரிகை நீத்து.
இந்த அடியை ஒரு விளியாகவும் அதற்கான பதிலாகவும் பரிமேலழகர் படிக்கிறார். முதலில் யாரிடம் பேசப்படுகிறது என்பதைச் சொல்கிறார்: விளங்கும் அணிகலன்களை அணிந்திருப்பவளே. பிறகு நிபந்தனைக்கு வருகிறார்; யார் யாரை மறப்பது என்பதில் அவர் கவனமாக இருக்கிறார், காதலரை நான் இன்று மறப்பேனாயின் என்று விரித்துச் சொல்கிறார். அதற்குப் பிறகு விலை வருகிறது. அடியில் சொல்லப்படாத 'மேல்' என்னும் ஒரு சொல்லை அவர் சேர்க்கிறார்; இதுவரை போனது போக, இன்னும் மேலும் என்பது அதன் பொருள். அழகை முதலிலும் வளையலை அதற்குப் பிறகும் அவர் வைப்பதால், கழல்வது தனியான ஒரு துன்பமாக இல்லாமல் அழகு போனதன் விளைவாகவே நிற்கிறது. அழகு அவளை விட்டுப் போகிறது; போனதனால் தோளில் இருக்கும் வளையல்களுக்குப் பிடிப்பதற்கு ஒன்றும் இல்லாமல் போகிறது.
You whose jewels are shining: if I let him go from my mind for even this one day, my beauty will walk out on me, and the bangles will slip from my arms.AI draft
உரனசைஇ யுள்ளந் துணையாகச் சென்றார்
வரனசைஇ யின்னு முளேன்.
அவர் ஏன் போகவில்லை என்பதைச் சொல்லிப் பரிமேலழகர் தொடங்குகிறார். இன்பத்தை நுகர்வதற்காக அவர் போகவில்லை. வெல்ல வேண்டும் என்று விரும்பினார்; அப்படி விரும்பியதால், தான் துணையாக இருப்பதைச் சிறியதாக ஒதுக்கிவிட்டு, தன் ஊக்கம் ஒன்றையே துணையாகக் கொண்டு போனார் என்கிறாள். பிறகு பிற்பகுதி வருகிறது; அங்கும் உரையாசிரியர் அதே வினையையே வேலைக்கு வைக்கிறார். அவர் வருவதை அவள் விரும்புகிறாள்; அதனால் இந்தக் கடைசி எல்லையிலும் அவள் இன்னும் இருக்கிறாள். இரண்டு பேர், அவர்களை அசைக்கும் விருப்பத்துக்கு ஒரே சொல், அந்த ஒரே விருப்பம் அவர்களை எதிரெதிர் திசைகளில் நகர்த்துகிறது. அவரைக் கல்நெஞ்சர் என்று இது சொல்லவில்லை; அவளைப் பொறுமைசாலி என்றும் சொல்லவில்லை. யார் எதை விரும்பினார்கள், அந்த விருப்பம் அவர்களை எங்கே கொண்டுபோய் நிறுத்தியது என்பதை மட்டுமே சொல்கிறது.
He wanted the strength that wins, and he went with his own resolve for company. I want his coming back, and that is the whole reason I am still here.AI draft
கூடிய காமம் பிரிந்தார் வரவுள்ளிக்
கோடுகொ டேறுமென் னெஞ்சு.
வருகிறவர் யார், அவர் எதைக் கொண்டு வருகிறார் என்பதை முதலில் பரிமேலழகர் தெளிவாக்குகிறார். போவதற்காகக் காமத்தை ஒதுக்கிவிட்டுத்தான் அவர் பிரிந்து போனார்; இப்போது அவள் நினைப்பது, அதே காமம் அவரிடம் திரும்பி வர, அவர் தன்னிடம் வருவதைத்தான். பிறகு நெஞ்சின் அசைவை இரண்டு படியாகப் பிரித்துப் பெயர் சொல்கிறார். முதலில் வருத்தம் நீங்குகிறது; அதற்குப் பிறகுதான் அது மேலும் மேலும் எழுகிறது. எழுவதற்குப் 'பணைத்து' என்னும் சொல்லை அவர் பயன்படுத்துகிறார்; வளர்கிற ஒன்று திரண்டு பருத்துப் போவதைக் குறிக்கும் சொல் அது. இதுவரை ஒன்றும் நடந்துவிடவில்லை. இத்தனையையும் நிகழ்த்துவது நினைப்பதுதான்; அந்தச் சொல்லை ஓரமாகத் தள்ளிவிடாமல் தன் வாக்கியத்தின் நடுவிலேயே உரையாசிரியர் நிறுத்தி வைத்திருக்கிறார்.
Only from thinking of his coming back, his who went away, and of the love that will come back with him, my heart puts out branches and climbs.AI draft
காண்கமற் கொண்கனைக் கண்ணாரக் கண்டபி
னீங்குமென் மென்றோட் பசப்பு.
பரிமேலழகர் அடியைத் திருப்பிப் போட்டு, வேண்டுதலை முதலில் வைக்கிறார்: என் கண்கள் நிறையும் வகையில் அவரை நான் காண்பேனாக. நிறைதலைக் குறிக்கும் அந்தச் சொல்லை, அடி வைத்திருக்கும் அதே இடத்தில், கண்ணின்மேலேயே அவரும் வைக்கிறார். ஆகவே கேட்கப்படுவது அவரைப் பார்ப்பது அல்ல, போதும் என்று ஆகுமளவு பார்ப்பது. பிறகு பிற்பகுதிக்கு வருகிறார்; அடியில் இல்லாத ஒரு சொல்லை அங்கே சேர்க்கிறார். மெல்லிய தோளில் படர்ந்திருக்கும் வெளிறிய நிறம் நீங்கும், அது 'தானே' நீங்கும் என்கிறார். அதற்காக அவள் ஒன்றும் செய்யப்போவதில்லை. அவள ் செய்ய வேண்டியது ஒன்றுதான், போதுமான நேரம் பார்ப்பது; அதற்குப் பிறகு நடக்கும் திருத்தம் அவளுடைய வேலையே அல்ல.
Let me only see him, and see him until my eyes are full; once I have seen him like that, the pallor on my arms will go of its own accord.AI draft
வருகமற்கொண்க னொருநாட் பருகுவன்
பைதனோ யெல்லாங் கெட.
அடி சொல்லாமல் விட்ட ஒன்றைப் பரிமேலழகர் முதலில் நிரப்புகிறார்: இத்தனை நாளாக அவர் வரவே இல்லை என்பது அது. பிறகு வேண்டுதல் துல்லியமாக வருகிறது; ஒரு நாள் என்னிடம் வருவாராக என்கிறாள். பருகுவது அந்த வருகையின்மேல் நிற்கிறது என்று அவர் தெளிவுபடுத்துகிறார். பருகப்படுவது எது என்பதற்கு அடியில் இல்லாத ஒரு சொல்லைச் சேர்க்கிறார்; அமிழ்தம் என்பது அது. அதைப் பருகுவதில் அவள் ஒன்றையும் மிச்சம் வைக்கமாட்டாள் என்றும் சேர்த்துச் சொல்கிறார். நோய்க்கும் ஒரு விளக்கம் தருகிறார்; பையுள் என்னும் வருத்தத்தைச் செய்துகொண்டே இருக்கும் நோ ய் அது. அடியின் கடைசிச் சொல் ஒரு கணிப்பு அல்ல, அவள் பருகுவதன் நோக்கம். நோய் தானாகக் குறையும் என்று அவள் சொல்லவில்லை; அது கெட வேண்டும், அதற்காகப் பருகுவேன் என்கிறாள்.
Let him come home, my lord of the shore, for one single day; I shall drink him in, and every part of this wasting sickness will be destroyed.AI draft
புலப்பேன்கொல் புல்லுவேன் கொல்லோ கலப்பேன்கொல்
கண்ணன்ன கேளிர் வரின்.
பரிமேலழகர் இறுதி அடியை முதலில் எடுத்துக்கொண்டு, வருகிறவர் யார் என்பதை நிறுத்துகிறார்; கண்போலச் சிறந்த கேளிர் என்கிறார். பிறகு மூன்று வினைகளுக்கும் தனித்தனிக் காரணம் தருகிறார்; அவருடைய உரை முழுவதும் அதுதான். அவர் வர இத்தனை நாள் ஆயிற்றே என்று பார்த்து அவள் புலக்கலாம். தன்னால் தாங்க முடியவில்லையே என்று பார்த்து அவள் தழுவலாம். இரண்டுமே வேண்டியிருப்பதால் இரண்டையும் கலக்கவும் செய்யலாம். அதற்குப் பிறகு அவர் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்க மறுக்கிறார். அடி எங்கே முடிகிறதோ அங்கேயே அவருடைய உரையும் முடிகிறது; ய ாது செய்யக்கடவேன் என்னும் கேள்வி விடையின்றி நிற்கிறது. அவர் அதற்கு விடை சொல்லவில்லை; மூன்றில் ஒன்றுதான் சரி என்றும் சொல்லவில்லை.
When the one who is dear to me as my own eyes comes back, shall I hold off in displeasure, or shall I take hold of him, or shall I somehow do both at once?AI draft
வினைகலந்து வென்றீக வேந்தன் மனைகலந்து
மாலை யயர்கம் விருந்து.
இரண்டு பகுதிகளையும் இரண்டு தனி வேண்டுதலாகவே பரிமேலழகர் வைத்திருக்கிறார்; ஒவ்வொன்றும் யாருக்கு உரியது என்பதையும் குறித்துச் சொல்கிறார். முதலாவது வேந்தனுக்கு உரியது; போர்த் தொழிலை மேற்கொண்டு அவன் வெல்வானாக என்கிறார். இரண்டாவது சொல்பவருக்கே உரியது. அடி சொல்லாமல் விட்ட எழுவாயை உரையாசிரியர் நிரப்புகிறார்; தொலைவில் இருக்கும் அந்த ஆடவனுக்கு யாம் என்று பன்மையில் சொல்கிறார். யாமும் மனைவியைச் சென்று கூடி, மாலைப் பொழுதுக்கு விருந்து அயர்வோமாக என்று எழுதுகிறார். அவருடைய உரையில் இரண்டு நுட்பம் இருக்கிறது. கூடுவதைச் செல்லுதலோடு சேர்த்துச் சொல்வதால், இதைச் சொல்லும்போது அவர் இன்னும் தொலைவிலேயே நிற்கிறார் என்பது தெளிவாகிறது. அத்தோடு, விருந்து நடக்கும் நேரமாக அல்லாமல் விருந்து உண்ணும் விருந்தினராகவே மாலையை அவர் நிறுத்தி வைக்கிறார்; அடியும் அப்படியேதான் வைத்திருக்கிறது.
Let the king close with the work of war and win it; and let me reach my own house and keep the evening as a guest, with my wife beside me.AI draft
ஒருநா ளெழுநாள்போற் செல்லுஞ்சேட் சென்றார்
வருநாள்வைத் தேங்கு பவர்க்கு.
பரிமேலழகர் இரண்டாம் அடியை முதலில் எடுத்துக்கொண்டு, இந்த அடி யாரைப் பற்றியது என்பதைக் கட்டி எழுப்புகிறார். சேணிடைச் சென்ற காதலரை உடையவள் அவள்; அவர் மீண்டு வருவதாகக் குறித்த நாளைத் தன்னுள் கொண்டிருக்கிறாள்; அது வரும்வரை உயிரைத் தாங்கிக்கொண்டு வருந்துகிறாள். அடி சொல்லாமல் விட்ட மூன்றை அவர் சேர்க்கிறார். தூரம் சேண் என்று பெயரிட்டுச் சொல்லப்படுகிறது, ஆகவே வருகையை அவசரப்படுத்த முடியாது. அந்த நாள் அவளுக்குத் தெரிந்திருப்பது மட்டும் அல்ல, அது அவளுக்குள் இருக்கிறது. அதுவரை அவள் செய்வதும் காத்திர ுப்பது மட்டும் அல்ல; உயிர் தாங்கி நிற்கிறாள் என்கிறார். அதற்குப் பிறகுதான் முதல் அடிக்கு வருகிறார்; எழு என்பதைப் பல என்று விரித்து, ஒரு நாள் பல நாள் போல நெடிதாகக் காட்டும் என்று சொல்கிறார்.
For those who hold on to the day the far-gone one is to return, and ache until it comes, a single day goes by as slowly as seven.AI draft
பெறினென்னாம் பெற்றக்கா லென்னா முறினென்னா
முள்ள முடைந்துக்கக் கால்.
பரிமேலழகர் இறுதி அடியை முதலில் எடுத்துக்கொள்கிறார்; அதை மென்மையாக்கவும் இல்லை. நம் பிரிவைக் காதலி ஆற்ற முடியாமல், உள்ளம் உடைந்து இறந்துபட்டால் என்று எழுதுகிறார். பிறகு மூன்று கேள்விகளுக்கும் வரிசையாகத் திரும்பி வருகிறார்; ஒன்றுக்கும் விடை சொல்லவில்லை. அவள் நமக்கு உரியவளாகக் கிடைப்பாள் என்றால் என்ன; கிடைத்துவிட்டால்தான் என்ன; மெய்யுறக் கலந்தால்தான் என்ன என்று கேட்கிறார். மூன்றையும் ஒருசேர அடக்கும் ஒரே வாக்கியத்தோடு முடிக்கிறார்; இவை ஒன்றாலும் பயன் இல்லை என்கிறார். இங்கே பேசுவது வெளியே சென்றவரே; உரையின் முழு வலிமையும் காலத்தில் இருக்கிறது. திரும்பிப் போவதற்கு முன்பே அவர் கேட்கிறார்; சேதம் நடப்பதற்கு முன் அல்லாமல் அதற்குப் பிறகு வந்து சேர்ந்தால், அந்த வருகைக்கு என்ன மதிப்பு என்று கேட்கிறார்.
What is the good of winning her back, what is the good of having won her, what is the good even of holding her, if by then her heart has broken and run out of her?AI draft