Skip to content
Section 1 · அறத்துப்பால் (Virtue) · Chapter 15 / 133

Not Coveting Another's Wife

பிறன்இல் விழையாமை
Kural 144

எனைத்துணையர் ஆயினும் என்னாம் தினைத்துணையும்
தேரான் பிறனில் புகல்.

eṉaittuṇaiyar āyiṉum eṉṉām tiṉaittuṇaiyum / tērāṉ piṟaṉil pukal

G.U. Pope1886

“How great soe'er they be, what gain have they of life, / Who, not a whit reflecting, seek a neighbour's wife.”

V.V.S. Aiyar1916

“Let a man be ever so great: what availeth it all if he committeth adultery without thinking ever so little of the shame that floweth therefrom?”

ModernAI · Draft

“However great a man may be, what is it worth if, without weighing his fault even a little, he enters another's home?”
Read for
✦ The Kural in LifeAI draft · Pending reviewDraft — not yet reviewed
The image — in everyday life

Greatness undone in a careless moment.

Valluvar poses a blunt question. However great a person may be, what does that greatness come to if, in the daze of desire, they enter another's home without weighing their wrong even a grain's worth? The height makes the fall worse, not safer: stature offers no immunity, and a single unweighed act can topple everything a life had built.

தமிழில்

கவனமற்ற ஒரு கணத்தில் சிதையும் பெருமை.

வள்ளுவர் ஒரு நேரடியான வினாவை எழுப்புகிறார். ஒருவர் எத்துணைப் பெரியவராயினும், காம மயக்கத்தில் தம் பிழையைத் தினையளவும் எடைபோடாது பிறன் இல்லத்துள் புகுந்தால், அந்தப் பெருமை எதற்காகிறது? உயரம் வீழ்ச்சியை மோசமாக்குகிறது, பாதுகாப்பாக்கவில்லை: நிலை எந்தக் காப்பும் தராது; எடைபோடாத ஒரே செயல், வாழ்வு கட்டிய அனைத்தையும் சாய்க்கலாம்.

Parimelazhagar: even an Indra would be brought low.

Parimelazhagar reaches for the highest example — one as great as Indra, king of the gods — to say that even such a being, acting so, would lose all greatness and fall to smallness. The verse's force is in the contrast between 'however great' and 'without weighing even a grain': the larger the person, the more absurd, and the more ruinous, the unconsidered lapse.

தமிழில்

பரிமேலழகர்: இந்திரனும் தாழ்த்தப்படுவான்.

மிக உயர்ந்த எடுத்துக்காட்டை — தேவர் அரசன் இந்திரன் அளவு பெரியவரை — பரிமேலழகர் சுட்டி, அத்தகைய பேருருவும் இவ்வாறு செயல்பட்டால் எல்லாப் பெருமையையும் இழந்து சிறுமை அடைவான் என்கிறார். 'எத்துணைப் பெரியவர்' என்பதற்கும் 'தினையளவும் எடைபோடாது' என்பதற்கும் இடையிலான முரண்பாட்டிலேயே குறளின் வலிமை: நபர் எவ்வளவு பெரியவரோ, அவ்வளவு அபத்தமானது, அழிவுகரமானது அந்தச் சிந்தனையற்ற தவறு.

Reputation is long to build, instant to lose.

We have watched accomplished people — leaders, artists, public figures — erase decades of standing in the space of one indulgence, undone less by the deed's scale than by the failure to pause and weigh it. Valluvar's question is the one to ask in the heated moment: what will all I have built be worth, if I don't stop to think now? Greatness is no shield; only the grain's-worth of reflection is.

தமிழில்

நற்பெயர் கட்ட நெடுங்காலம், இழக்க ஒரு கணம்.

சாதனையாளர்களை — தலைவர், கலைஞர், பொதுமக்கள் அறிந்தோர் — ஒரே தவறான இன்பத்தின் இடைவெளியில் பல பத்தாண்டு நிலையை அழித்துக்கொள்வதைக் கண்டிருக்கிறோம்; செயலின் அளவால் அல்ல, நின்று எடைபோடத் தவறியதாலேயே. வெப்பமான கணத்தில் கேட்க வேண்டிய வினா வள்ளுவருடையதே: இப்போது நின்று யோசிக்காவிட்டால், நான் கட்டிய அனைத்தும் எதற்காகும்? பெருமை கேடயம் அல்ல; தினையளவு சிந்தனையே கேடயம்.

The pattern named

However great you are, one unweighed lapse can topple it all.

Valluvar asks bluntly: however great a person is, what does it come to if, dazed by desire, they enter another's home without weighing the wrong even a grain's worth? Parimelazhagar: even one as great as Indra would fall to smallness. Stature is no immunity — the bigger the person, the more ruinous the unconsidered lapse.

The counsel

In the heated moment, stop and weigh — your standing won't save you.

Accomplished people erase decades of standing in one indulgence, undone less by the act than by failing to pause and weigh it. So in the heated moment, ask Valluvar's question: what will everything I've built be worth if I don't stop to think right now? Greatness is no shield; only that grain's-worth of reflection is.

The Tamil heart
தேர்தல்tērtalதேர்தல் (here தேரான், 'without weighing') means to examine, weigh, discern (from தேர், to investigate — also a chariot, a vehicle of thought). The ruin comes not from desire alone but from acting தேரான், without weighing the fault 'even a grain's worth.' English 'reflecting' is close, but தேர் carries the sense of careful inquiry — the deliberate weighing whose absence, more than the desire itself, undoes the great.