Not backbiting lifts even a flawed person.
Valluvar opens the chapter on backbiting with a striking concession. Even a man who does no good and commits real wrongs, he says, is spoken of sweetly if people can at least say of him, 'He does not backbite.' The restraint of the tongue behind others' backs stands out and redeems, even in an otherwise faulty life.
புறம் பேசாமை குறையுள்ளவரையும் உயர்த்துகிறது.
புறம்பேச்சு பற்றிய அதிகாரத்தை ஒரு வியக்கத்தக்க ஒப்புதலோடு வள்ளுவர் தொடங்குகிறார். எந்த நன்மையும் செய்யாது, உண்மையில் தவறுகளைச் செய்யும் ஒருவரும், 'இவர் புறம் பேசார்' என்று மக்கள் சொல்ல இயன்றால், இனிமையாகப் பேசப்படுவார் என்கிறார். பிறர் முதுகுக்குப் பின் நாவை அடக்குதல், மற்றபடி குறையுள்ள வாழ்விலும் தனித்து நின்று மீட்க ிறது.
Parimelazhagar: it rises above his other faults.
Parimelazhagar reads the praise carefully: the man's wrongs do not drag this quality down — not-backbiting 'rises above' them and shows itself. So the verse opens by setting the bar: of all the things that might be said well of a flawed person, 'he does not speak ill of others behind their backs' is one that genuinely shines.
பரிமேலழகர்: அது அவரின் மற்றக் குற்றங்களுக்கு மேலே நிற்கிறது.
புகழ்ச்சியைப் பரிமேலழகர் கவனமாகப் படிக்கிறார்: அவரின் தவறுகள் இக்குணத்தைக் கீழே இழுக்கா — புறம்பேசாமை அவற்றுக்கு 'மேற்பட்டுத்' தோன்றுகிறது. ஆகவே, குறையுள்ள ஒருவரைப் பற்றி நன்றாகச் சொல்லக்கூடியவற்றுள், 'இவர் முதுகுக்குப் பின் பிறரைப் பழித்துப் பேசார்' என்பது உண்மையில் ஒளிரும் ஒன்று என்று தரத்தை அதிகாரம் அமைக்கிறது.
The reputation a closed mouth earns.
We tend to value the dramatic virtues and overlook the quiet one of simply not running others down when they are not present. Valluvar puts it first because it is rarer and more telling than it looks: a person may have many faults, but if it is known that he never stabs the absent, people trust and respect him in a way no clever talk can buy. Guard that reputation; it outranks much else.
மூடிய வாய் ஈட்டும் நற்பெயர்.
நாடகத்தனமான அறங்களை மதித்து, இல்லாதவரை இழித்துப் பேசாமை என்னும் அமைதியான அறத்தைப் புறக்கணிக்கிறோம். அது தோன்றுவதைவிட அரிதும், மிகவும் வெளிப்படுத்துவதும் ஆகலின் வள்ளுவர் அதை முதலில் வைக்கிறார்: ஒருவருக்குப் பல குற்றங்கள் இருக்கலாம், ஆனால் இல்லாதவரை அவர் ஒருபோதும் குத்திப் பேசார் என்று தெரிந்தால், எந்தச் சாதுரியப் பேச்சும் வாங்க இயலாத வகையில் மக்கள் அவரை நம்பி மதிக்கின்றனர். அந்த நற் பெயரைக் காப்பாற்று; அது பலவற்றை மிஞ்சுகிறது.
Not backbiting redeems even an otherwise flawed person.
Valluvar opens with a concession: even one who does no good and commits wrongs is spoken of sweetly if people can say 'he does not backbite.' Parimelazhagar: the quality rises above his other faults and shows itself. Of all that might be said well of a flawed person, 'never stabs the absent' genuinely shines.
Guard the reputation of never running down the absent.
We prize dramatic virtues and overlook the quiet one of simply not running people down when they're away. Yet it's rarer and more telling than it looks: whatever your other faults, if it's known you never stab the absent, people trust you in a way clever talk can't buy. Build and guard that reputation — it outranks much else.