How does the earth bear the slanderer?
Valluvar turns to wonder. How does the earth go on bearing, on her very body, the person who waits for another's back to be turned and then speaks mean words? Perhaps, he muses, she endures even him because patience is her own virtue. The image makes the backbiter a weight the world tolerates only out of forbearance.
புறம்பேசுபவனை நிலம் எப்படிச் சுமக்கிறது?
வள்ளுவர் வியப்பிற்குத் திரும்புகிறார். ஒருவர் முதுகு திரும்பும் வேளை பார்த்து இழிசொல் பேசுபவனை, நிலம் தன் உடலின்மீதே எப்படிச் சுமந்துகொண்டே இருக்கிறது? பொறுமையே தனக்கு அறம் என்று கருதியே அவனையும் பொறுக்கிறாள் போலும் என்று வியக்கிறார். அந்தப் படிமம், புறம்பேசுபவனை, பொறுமையால் மட்டுமே உலகம் சகித்துக்கொள்ளும் ஒரு பாரமாக்குகிறது.
Parimelazhagar: even the earth finds him hard to bear.
Parimelazhagar notes the force of the figure: though it is the earth's nature to bear everything, this one is so hard to bear that the verse asks whether she carries him only by reckoning 'enduring even this is my dharma.' The slanderer is set apart as a near-limit of what patience itself can hold.
பரிமேலழகர்: நிலத்திற்கும் அவனைச் சுமப்பது அரிது.
படிமத்தின் வலிமையைப் பரிமேலழகர் குறிக்கிறார்: எல்லாவற்றையும் சுமத்தல் நிலத்தின் இயல்பாயினும், இவனைச் சுமப்பது மிக அரிது; ஆகவே 'இதையும் பொறுத்தலே என் அறம்' என்று கருதியே அவள் சுமக்கிறாளா எனக் குறள் கேட்கிறது. பொறுமையே தாங்கக்கூடியதன் எல்லைக்கு அண்மையில் புறம்பேசுபவன் தனித்து வைக்கப்படுகிறான்.
The figure that names the disgust.
Hyperbole here does real work. By imagining the very ground straining to bear the secret slanderer, Valluvar gives shape to the quiet revulsion such a person inspires once they are understood. It is a way of saying: this conduct is not a small social lapse but something the world itself would rather not carry. Read it as a mirror — and resolve not to be the weight the earth endures only out of patience.
அருவருப்பைப் பெயரிடும் படிமம்.
இங்கு மிகை உண்மையான வேலை செய்கிறது. மறைவில் புறம்பேசுபவனைச் சுமக்க நிலமே சிரமப்படுவதாகக் கற்பனை செய்வதன்மூலம், அவ்வாறானவர் — புரிந்துகொண்டபின் — தூண்டும் அமைதியான அருவருப்பிற்கு வள்ளுவர் வடிவம் தருகிறார். இந்நடத்தை ஒரு சிறு சமூகத் தவறு அல்ல, உலகமே சுமக்க விரும்பாத ஒன்று என்பதைச் சொல்லும் வழி இது. இதை ஒரு கண்ணாடியாகப் படி — நிலம் பொறுமையால் மட்டுமே சுமக்கும் பாரமாக இராதிருக்கத் தீர்மானி.
The secret slanderer is a weight the very earth bears only out of patience.
Valluvar wonders how the earth goes on bearing one who waits for a back to be turned to speak mean words — perhaps only because patience is her own virtue. Parimelazhagar: though the earth bears all, this one is so hard to bear that she carries him only by reckoning 'enduring even this is my dharma.' The slanderer is set at the near-limit of what patience can hold.
Don't be the weight the world tolerates only out of forbearance.
Let the image work on you as a mirror. By picturing the very ground straining to bear the secret slanderer, Valluvar gives shape to the quiet revulsion such conduct inspires — it's not a small social lapse but something the world would rather not carry. Resolve not to be that weight: the person others, and even the earth, endure only out of patience.