Turn the fault-finding eye inward.
Valluvar ends the chapter with the cure. If a person could scan his own faults as sharply as he scans an enemy's, could any evil ever come to his lasting life? The remedy for backbiting is not to see less of others' faults but to see more of one's own — to aim that same keen, critical eye at the self.
குற்றம்காணும் கண்ணை உள்நோக்கித் திருப்பு.
மருந்தோடு வள்ளுவர் அதிகாரத்தை முடிக்கிறார். பகைவனின் குற்றங்களை எவ்வளவு கூர்மையாகக் காண்கிறானோ, அவ்வளவு கூர்மையாகத் தன் சொந்தக் குற்றங்களையும் ஒருவன் காண இயன்றால், அவன் நிலைபேறுடைய உயிர்க்கு என்றேனும் தீங்கு வருமா? புறம்பேச்சுக்கு மருந்து, பிறர் குற்றங்களைக் குறைவாகக் காண்பது அல்ல, தன் குற்றங்களை மிகுதியாகக் காண்பதே — அதே கூர்மையான விமர்சனக் கண்ணைத் தன்மீது செலுத்துவதே.
Parimelazhagar: seeing one's own faults ends the harm.
Parimelazhagar notes how hard this even-handed seeing is — 'if he can,' the verse says, marking its difficulty — and draws the result: one who can see his own faults will, in seeing them, give up the backbiting that is itself one of his faults; and once it is given up, no evil follows, in this life or the next. Self-knowledge dissolves the very habit.
பரிமேலழகர்: தன் குற்றம் காண்பதே தீங்கை முடிக்கிறது.
இந்த நடுவுநிலைப் பார்வை எவ்வளவு கடினம் என்பதைப் பரிமேலழகர் குறிக்கிறார் — 'காண்கிற்பின்' (காண இயன்றால்) என்று குறள் அதன் அருமையைச் சுட்டுகிறது — மேலும் விளைவைத் தருகிறார்: தன் குற்றங்களைக் காண வல்லவன், அவற்றைக் காணுகையில், தன் குற்றங்களுள் ஒன்றாகிய புறம்பேச்சையும் விட்டுவிடுவான்; விட்டபின், இம்மை மறுமை எதிலும் தீங்கு வராது. தன்னறிவே அப்பழக்கத்தையே கரைக்கிறது.
The mirror that ends the habit.
Backbiting feeds on a double standard: a magnifying glass for others' faults, a blind spot for one's own. Valluvar's cure simply removes the asymmetry. Apply to yourself the same scrutiny you so readily apply to a rival, and two things happen at once: you find plenty to work on at home, and you lose both the appetite and the standing to broadcast anyone else's failings. The end of gossip is honest self-examination.
பழக்கத்தை முடிக்கும் கண்ணாடி.
புறம்பேச்சு ஒரு இரட்டை அளவுகோலில் வாழ்கிறது: பிறர் குற்றங்களுக்கு ஒரு பூதக்கண்ணாடி, தன் குற்றங்களுக்கு ஒரு குருட்டுப்புள்ளி. வள்ளுவரின் மருந்து அந்தச் சமனின்மையை நீக்குகிறது. ஒரு எதிராளிக்கு நீ எளிதாகச் செலுத்தும் அதே ஆராய்ச்சியை உன்மீதே செலுத்து; இரண்டு நிகழும்: சரிசெய்ய நிறைய வீட்டிலேயே காண்பாய், மற்றும் பிறரின் தோல்விகளைப் பறைசாற்றும் ஆவலையும் தகுதியையும் இழப்பாய். கோளின் முடிவு, நேர்மையான தன்னாய்வே.
See your own faults as sharply as an enemy's, and no evil can touch you.
Valluvar ends with the cure: if you could scan your own faults as sharply as an enemy's, could any evil come to your lasting life? Parimelazhagar: such seeing is hard ('if he can'), but one who sees his own faults gives up backbiting — itself one of them — and once given up, no evil follows. Self-knowledge dissolves the habit.
Apply to yourself the scrutiny you aim at rivals.
Backbiting runs on a double standard: a magnifying glass for others' faults, a blind spot for your own. Remove the asymmetry — turn the same scrutiny you readily aim at a rival onto yourself. Two things happen at once: you find plenty to work on at home, and you lose both the appetite and the standing to broadcast anyone else's failings. Honest self-examination ends gossip.