Wasting a room's time is worse than a private slight.
Valluvar weighs two wrongs. Pouring out useless words before many people, he says, is worse even than doing an unwelcome thing to your own friends. The private unkindness wounds a few; the public waste of everyone's attention is a larger, more visible offence — and earns a larger contempt.
ஒரு அறையின் நேரத்தை வீணாக்குதல், தனிப்பட்ட அவமதிப்பைவிடக் கெட்டது.
இரு தவறுகளை வள்ளுவர் எடைபோடுகிறார். பலர் முன் பயனற்ற சொற்களைக் கொட்டுதல், தன் நண்பரிடம் விருப்பமற்ற ஒன்றைச் செய்வதைவிடக் கெட்டது என்கிறார். தனிப்பட்ட அன்பின்மை சிலரைக் காயப்படுத்துகிறது; எல்லாரின் கவனத்தைப் பகிரங்கமாக வீணாக்குதல், பெரிய, மிகத் தெரியும் தவறு — பெரிய இகழ்ச்சியையும் ஈட்டுகிறது.
Parimelazhagar: more contemptible than the disliked deed.
Parimelazhagar fills in the comparison: just as doing things your friends find unwelcome draws their displeasure, speaking pointless words before a discerning crowd draws even greater scorn — 'this earns more contempt than that deed,' he says. The scale of the audience scales the offence.
பரிமேலழகர்: விருப்பமற்ற செயலைவிட இகழத் தக்கது.
ஒப்பீட்டை பரிமேலழகர் நிறைவு செய்கிறார்: நண்பர் விரும்பாதவற்றைச் செய்தல் அவர் வெறுப்பை ஈர்ப்பதுபோல, அறிவுடைய கூட்டத்தின் முன் பயனற்ற சொற்களைப் பேசுதல் அதைவிட மிகுந்த இகழ்ச்சியை ஈர்க்கிறது — 'இது அச்செயலைவிட மிக்க இகழற்பாட்டைத் தரும்' என்கிறார். கேட்போரின் அளவு, தவற்றின் அளவையும் கூட்டுகிறது.
Respect the collective attention.
A roomful of people's time is a pooled, finite resource; spending it on words that yield nothing is a kind of theft from everyone present. Valluvar ranks it above a private slight precisely because the cost is multiplied by the number listening. Before you take the floor, ask whether what you're about to say is worth the total attention it will consume — that is the real test of the public word.
கூட்டுக் கவனத்தை மதி.
ஒரு அறை நிறைந்த மக்களின் நேரம், ஒன்றுசேர்ந்த, வரம்புள்ள வளம்; எதையும் தராத சொற்களில் அதைச் செலவிடுதல், அங்குள்ள எல்லாரிடமிருந்தும் ஒருவகைத் திருட்டே. கேட்போரின் எண்ணிக்கையால் விலை பெருக்கப்படுவதாலேயே, வள்ளுவர் இதைத் தனிப்பட்ட அவமதிப்புக்கு மேலே வைக்கிறார். பேச எழுவதற்கு முன், நீ சொல்லப்போவது, அது விழுங்கும் மொத்தக் கவனத்துக்குத் தகுதியானதா எனக் கேள் — அதுவே பகிரங்கச் சொல்லின் உண்மைச் சோதனை.
Wasting many people's attention is worse than a private slight to friends.
Valluvar weighs two wrongs: pouring out useless words before many is worse even than doing an unwelcome thing to your friends. Parimelazhagar: speaking pointless words before a discerning crowd earns even greater scorn than the disliked deed. The scale of the audience scales the offence — the cost is multiplied by the number listening.
Ask if your words are worth the total attention they'll consume.
A roomful of people's time is a pooled, finite resource; spending it on words that yield nothing is a kind of theft from everyone present — which is why Valluvar ranks it above a private slight. Before you take the floor, ask whether what you're about to say is worth the total attention it will consume. That's the real test of the public word.