Love as nature, virtue as fruit.
The verse offers a compact theory of the good home: if it holds both anbu (love) and aṟam (virtue), then love is its 'nature' and virtue its 'fruit.' The two are not separate ornaments but root and harvest of one tree. Love is the disposition the home is made of; the virtuous acts that flow out — the giving, the hospitality, the fairness — are what that love ripens into.
அன்பு இயல்பாக, அறம் பயனாக.
நல்ல வீட்டின் சுருக்கமான கொள்கையை இக்குறள் தருகிறது: அன்பும் அறமும் உடைத்தாயின், அன்பு அதன் 'பண்பு' (இயல்பு), அறம் அதன் 'பயன்.' இரண்டும் தனித்தனி அணிகலன்கள் அல்ல; ஒரே மரத்தின் வேரும் விளைச்சலும். அன்பு வீடு ஆக்கப்பட்டிருக்கும் இயல்பு; வெளிப்படும் அறச்செயல்கள் — கொடை, விருந்தோம்பல், நேர்மை — அந்த அன்பு கனிந்த நிலையே.
Why both, and not one.
A home with virtue but no love can be correct and cold — duties discharged without warmth. A home with love but no virtue can be warm and harmful — affection that indulges, shields wrongdoing, plays favourites. Valluvar names both because each corrects the other: love keeps virtue humane, virtue keeps love honest. The 'whole grace and gain' is in the pairing.
ஒன்றல்ல, இரண்டும் ஏன்.
அறம் உண்டு ஆனால் அன்பு இல்லாத வீடு சரியாக, ஆனால் குளிராக இருக்கலாம் — கடமைகள் கதகதப்பின்றி நிறைவேற்றப்படும். அன்பு உண்டு ஆனால் அறம் இல்லாத வீடு கதகதப்பாக, ஆனால் தீங்காக இருக்கலாம் — செல்லம் கொடுத்து, தவறை மறைத்து, பாரபட்சம் காட்டும் பாசம். ஒவ்வொன்றும் மற்றதைத் திருத்துவதால் வள்ளுவர் இரண்டையும் சொல்கிறார்: அன்பு அறத்தை மனிதாபிமானமாக வைக்கும், அறம் அன்பை நேர்மையாக வைக்கும். 'பண்பும் பயனும்' இணைவிலேயே.
The point of the household.
The line closes by saying this pairing is the home's 'whole grace and gain' — its entire point. Not the house, not the income, not the status: a household exists, in Valluvar's reckoning, to be the place where love is the climate and virtue is what grows in it. By that measure, a home succeeds or fails on something no wealth can supply.
இல்லறத்தின் நோக்கம்.
இந்த இணைவே வீட்டின் 'பண்பும் பயனும்' — அதன் முழு நோக்கம் — என்று சொல்லி வரி முடிகிறது. வீடு அல்ல, வருமானம் அல்ல, அந்தஸ்து அல்ல: வள்ளுவரின் கணக்கில், அன்பு சூழலாகவும் அறம் அதில் வளர்வதாகவும் இருக்கும் இடமாக இருக்கவே இல்லறம் உள்ளது. அந்த அளவுகோலில், எந்தச் செல்வமும் தர முடியாத ஒன்றில் ஒரு வீடு வெல்கிறது அல்லது தோற்கிறது.
The verse names love and virtue as the home's nature and fruit.
Valluvar gives the good household its definition: where it holds both love and virtue, love is its nature and virtue its fruit — root and harvest of one tree. He names both deliberately, because love without virtue indulges and virtue without love goes cold; each keeps the other true. This pairing, he says, is the home's whole grace and entire purpose.
Make love the climate, virtue the crop.
Ask of your home not 'is it correct?' or 'is it affectionate?' but both at once. Let love be the atmosphere people live in, and let that love ripen into actual fair, generous, honest acts. If warmth never becomes virtue, it indulges; if virtue never carries warmth, it chills. The home's whole worth lies in holding the two together.