கரவு என்னும் ஒற்றைச் சொல்தான் இவ்விரு குறள்களையும் ஒன்றோடொன்று பிணைக்கிறது. 1053-இல் கொடையாளி கரப்பிலா நெஞ்சம் உடையவர்; 1061-இல் அவர் கரவாது உவந்து ஈபவர். மறைக்காமை என்னும் அதே பண்பு இரண்டிலும் திரும்பி வருகிறது. ஆகவே ஒரு குறள் வள்ளன்மை உடையவரையும் மற்றொன்று கொடுக்கத் தயங்குபவரையும் குறிக்கிறது என்று சொல்லிச் சிக்கலைக் கடந்துவிட முடியாது; இரண்டும் ஒரே மனிதரைத்தான் விவரிக்கின்றன.
அந்த ஒரே மனிதர் முன் என்ன செய்வது என்பதில்தான் இரு அதிகாரங்கள் பிரிகின்றன. இரவு அதிகாரத்தில் வரும் 1053-ஆம் குறள், மறைக்கும் குணம் இல்லாத நெஞ்சம் உடையவர், தம் கடமை அறிந்தவர், அவர் முன் நின்று ஒன்று கேட்பதற்கும் ஓர் அழகு உண்டு என்கிறது. உடனே அடுத்து வரும் இரவச்சம் அதிகாரமோ அதே செயலுக்கு அஞ்சச் சொல்கிறது; தன்னிடம் உள்ளதை மறைக்காமல் மகிழ்ச்சியுடன் கொடுப்பவரிடமும் கேட்காமல் வறுமையில் இருப்பது, கேட்டுச் செல்வம் பெறுவதைவிடக் கோடி மடங்கு நல்லது என்பது 1061-ஆம் குறள். கொடுப்பவரின் பக்கத்தையும் இந்நூல் மறக்கவில்லை; கேட்டவரின் இன்முகம் காணும் வரை கேட்கப்படுவது இன்னாதது என்று ஈகை அதிகாரத்தில் 224-ஆம் குறள் சொல்கிறது.
பரிமேலழகர் இரு குறள்களையும் தனித்தனியே எடுத்துக்கொள்கிறார். 1053-ஆம் குறளுக்கு, அந்த அழகு யாருக்கு உரியது என்று வரையறுத்து, நல்கூர்ந்தார்க்கு ஓர் அழகு உடைத்து என்று எழுதுகிறார். 1061-ஆம் குறளுக்கு, தனக்குள்ளது கரவாது இவர் வரப்பெற்றோம் என்று உண்மகிழ்ந்து கொடுக்கும் கண் போலச் சிறந்தார் மாட்டும் இரவாதே ஒருவன் வறுமை கூர்தல் என்று விளக்கி, இரந்து செல்வம் எய்தலின் கோடிமடங்கு நன்று என்று முடிக்கிறார். இரு உரைகளிலும் மற்றொரு குறளின் நினைவு தட்டுப்படவே இல்லை.
இரண்டையும் இணைக்கும் ஒரு விளக்கம் சொல்ல முடியும். வேறு வழியே இல்லாதவருக்கு எஞ்சும் மானம் எது என்பதை இரவு அதிகாரம் சொல்கிறது; வழி இருக்கும்போது எது உயர்ந்தது என்பதை இரவச்சம் அதிகாரம் சொல்கிறது. இது நியாயமான விளக்கம், இதை முன்வைக்கவும் வேண்டும். ஆனால் கேட்பதில் ஓர் அழகு உண்டு என்பதற்கும் கேட்காமையே கோடி மடங்கு உயர்ந்தது என்பதற்கும் இடையிலான தூரத்தை இது முழுமையாகக் குறைப்பதில்லை; ஆகவே இதைப் பரிமேலழகர் தந்த தீர்வு என்று சொல்ல வழி இல்லை, நாம் சேர்க்கும் ஒரு விளக்கம் என்று பெயர் சொல்லியே இதை முன்வைக்க முடியும்.