ஊழ் அதிகாரத்தின் இறுதிக் குறளுக்குப் பரிமேலழகர் எழுதும் உரை, ஒரு தப்பிக்கும் முயற்சியைக் கற்பனை செய்துகொண்டு தொடங்குகிறது. தன்னை விலக்குதற் பொருட்டுத் தனக்கு மறுதலை ஆவதோர் உபாயத்தைச் சூழினும், தான் அவ்வுபாயமேயானும் பிறிதொன்றானும் வழியாக வந்து அச்சூழ்ச்சியின் முற்பட்டு நிற்கும் என்பது அவர் சொல்வது. ஊழை விலக்குவதற்கு ஒருவர் வகுக்கும் திட்டமே ஊழ் வந்து சேரும் வழியாக மாறிவிடும் என்பது இதன் பொருள். இவ்வுரை 380-ஆம் குறளுடையது; ஊழைவிட மிக்க வலிமை உடையது வேறு எது இருக்கிறது என்று அக்குறள் வினவுகிறது.
இருநூறு குறள்கள் கடந்து, ஆள்வினையுடைமை அதிகாரத்தில், அதே உரையாசிரியர் இதற்கு நேர் மறுதலையான ஒன்றை எழுதுகிறார். 620-ஆம் குறளுக்கு, பயனை விலக்குவதாய ஊழினையும் புறங் காண்பர் என்று எழுதி, அவ்விலக்கிற்கு இளையாது வினையைத் தாழ்வற முயல்வார் என்று அவ்வாறு காண்பவர் யார் என்பதையும் வரையறுக்கிறார். விலக்குவது ஊழ் என்பது இரு உரைகளிலும் ஒன்றுதான். ஆனால் ஓரிடத்தில் அது வெல்கிறது, மற்றோர் இடத்தில் அது தோற்கிறது.
இவை வெவ்வேறு தளங்களில் பேசும் இரு கூற்றுகள் என்று விலக்கிவிட முடியாது என்பதைச் சொற்களே தெளிவாக்குகின்றன. 620-ஆம் குறளில் ஊழ் செயப்படுபொருள்; ஊழையும் என்று இரண்டாம் வேற்றுமையில் வருகிறது, வினையைச் செய்பவர் முயல்பவரே. 380-ஆம் குறளில் வரும் ஊழிற் என்பதோ ஒப்பிடுவதற்கான உருபு; அங்குச் செயலைச் செய்வது தான் என்று சுட்டப்படும் ஊழே. ஒரே பொருள் ஓரிடத்தில் வினைமுதலாகவும் மற்றோர் இடத்தில் வினையின் இலக்காகவும் ஆகிறது; ஆகவே பிந்திய குறள் முந்திய குறளுக்கு நேரடியாகப் பதில் சொல்கிறது.
இரண்டு உரைகளும் உறுதியானவை. ஆனால் அவற்றை ஒருங்கே எடுத்து ஒப்பிடும் இடம் பரிமேலழகரிடம் எங்கும் இல்லை. ஒவ்வோர் அதிகாரமும் தன் எல்லைக்குள் நின்று தன் பக்கத்தை முழு வலிமையோடு சொல்கிறது, ஊழ் அதிகாரம் ஊழின் பக்கத்தை, ஆள்வினையுடைமை முயற்சியின் பக்கத்தை. எது இறுதியானது என்பதை இந்நூல் அறிவிக்கவும் இல்லை. ஆகவே இங்கு முதலில் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டியது இக்குறள்களை அல்ல, இந்நூல் முழுவதும் ஒரே குரலில் பேசுகிறது என்ற எதிர்பார்ப்பைத்தான்.