A reconciliation exists and is well established — but it is a position, not a closing of the question.
No glorious wealth is here like freedom from desire; / To bliss like this not even there can soul aspire. G.U. Pope, 1886
No excellent wealth in this world equals wanting nothing, and nothing in heaven matches it either.
வேண்டாமையை ஒத்த சிறந்த செல்வம் இவ்வுலகில் இல்லை; துறக்கத்திலும் அதற்கு நிகரானது ஒன்று இல்லை.
Read Kural 363 in full →Malefactor matchless! poverty destroys / This world's and the next world's joys. G.U. Pope, 1886
Want is a sinner that, when it comes upon a man, leaves him neither the joy of this world nor the joy of the next.
இன்மை என்னும் ஒரு பாவி ஒருவனிடம் வரும்போது, அவனுக்கு மறுமை இன்பமும் இம்மை இன்பமும் இல்லாமல் போகும்.
Read Kural 1042 in full →AI draft · pending scholar review
Kural 363 makes desirelessness the top of every scale there is. Parimelazhagar keeps both halves of the claim: வேண்டாமை அன்ன விழுச் செல்வம் ஈண்டு இல்லை= ஒரு பொருளையும் அவாவாமையை ஒக்கும் விழுமிய செல்வம் காணப்படுகின்ற இவ்வுலகின்கண் இல்லை, and then, so that nobody reads the verse as a claim about this world alone, ஆண்டும் அஃது ஒப்பது இல்= இனி அவ்வளவேயன்று, கேட்கப்படுகின்ற துறக்கத்தின்கண்ணும் அதனை ஒப்பதில்லை. Not even heaven holds anything to match it.
The chapter on poverty says the opposite about the same emptiness, and says it as hard as it can. Kural 1041 refuses to name anything worse than want. Kural 1042 then personifies it, and Parimelazhagar spells out what its arrival costs: இன்மை என ஒரு பாவி= வறுமை என்று சொல்லப்படுவதொரு பாவி; மறுமையும் இம்மையும் இன்றி வரும்= ஒருவனுழை வருங்கால், அவனுக்கு மறுமை இன்பமும், இம்மையின்பமும் இல்லையாக வரும். One chapter puts having nothing above both worlds; the other has it destroying both.
Part of the distinction is Parimelazhagar's own, and he supplies it inside the poverty chapter. At 1050 he takes the destitute man's proper course to be renunciation outright — நுகரப்படும் பொருள்கள் இல்லாதார் தம்மாற் செயற்பாலது முற்றத் துறத்தலேயாகவும் — which makes sense only if the emptiness praised at 363 and the emptiness attacked at 1042 can be told apart. The dividing line is choice. A man who wants nothing has let go; a man who has nothing has been stripped, and 1050's instruction is precisely that he should convert the second condition into the first.
That line does not run the whole length of the problem. Kural 363 sits in துறவறவியல் and does address the renouncer, so that much of the distinction holds. What it does not survive is Parimelazhagar's own gloss. He reads வேண்டாமை as ஒரு பொருளையும் அவாவாமை, not desiring any object — a state of mind rather than an empty hand. Read that way the destitute man is not closer to the highest wealth than other people but further from it, because want is exactly what he has at all, which is a state of mind rather than a balance of goods, and the poorest man is the one with least standing in its way. And 1042 does not confine its damage to this life. It takes மறுமை as well, and no distinction between chosen and unchosen emptiness explains why involuntary lack should forfeit the next world, when the verse just quoted says wanting nothing outranks whatever heaven has to offer. The commentator hands the reader half a reconciliation and stops there.
அவாவறுத்தல் அதிகாரம் துறவறவியலுக்குள் அமைந்திருக்கிறது; நல்குரவு அதிகாரமோ பொருட்பாலின் இறுதிப் பகுதியில் இருக்கிறது. இடம் இவ்வளவு தொலைவு என்றாலும், ஒன்றும் இல்லாத நிலையைப் பற்றியே இரண்டும் பேசுகின்றன, ஒன்றுக்கொன்று நேர் எதிராக. வேண்டாமையை ஒத்த சிறந்த செல்வம் இவ்வுலகில் இல்லை, துறக்கத்திலும் அதற்கு நிகரானது இல்லை என்பது 363-ஆம் குறள். இன்மை என்னும் பாவி ஒருவனிடம் வரும்போது, அவனுக்கு இம்மை இன்பமும் மறுமை இன்பமும் இல்லாமல் போகும் என்பது 1042-ஆம் குறள்.
வெளிப்பார்வைக்கு இரண்டும் ஒரே நிலையைச் சொல்வதுபோல் தோன்றும். ஒன்றும் இல்லாதிருத்தல் ஓரிடத்தில் மேலான செல்வம், மற்றோர் இடத்தில் இரு உலகையும் பறிக்கும் பாவம். வறுமைபோல் கொடியது வறுமையே என்று 1041-ஆம் குறள் சொல்வதோடு சேர்த்துப் படித்தால் இடைவெளி இன்னும் அகலமாகிறது. துறவறவியலுக்குள் இருப்பதனால் 363 துறந்தவனை நோக்கியே பேசுகிறது என்பது உண்மை; ஆனால் அதைத் துறவிக்கான தனி அறிவுரை என்று சொல்லி ஒதுக்கிவிட முடியாது, ஏனெனில் அது இவ்வுலகையும் துறக்கத்தையும் சேர்த்தே பேசுகிறது.
வேறுபாட்டைப் பரிமேலழகரின் உரையே தெளிவாக்குகிறது. வேண்டாமை என்பதற்கு ஒரு பொருளையும் அவாவாமை என்று அவர் பொருள் கூறுகிறார்; அது கையில் ஒன்றும் இல்லாத நிலை அல்ல, ஒன்றையும் விரும்பாத மனநிலை. 1042-க்கு உரைக்கும்போதோ வறுமை என்று சொல்லப்படுவதொரு பாவி என்று, இன்மையை ஒருவனை வந்தடையும் வெளிநிலையாகக் கொள்கிறார். இப்படிப் பார்த்தால் வறியவன் அந்த உயர்ந்த செல்வத்துக்கு அருகில் வருவதில்லை, இன்னும் தொலைவில்தான் இருக்கிறான்; அவனிடம் நிறைந்திருப்பதே வேண்டுதல்.
இதனால் முரண் ஒரு படி தணிகிறது, முற்றிலும் அகலவில்லை. 1042 பறிப்பதாகச் சொல்வது இம்மை இன்பத்தை மட்டும் அல்ல, மறுமை இன்பத்தையும் என்பதை மறக்கக் கூடாது. உள்ளத்தில் அவா அறுவது வேறு, கையில் ஒன்றும் இல்லாதது வேறு என்ற உரையின் வேறுபாடு இம்மையை விளக்கும், மறுமையை விளக்காது. வறுமை மறுமையையும் கெடுக்கும் என்று ஒரு பால் சொல்ல, வேண்டாமையின் நிலை துறக்கத்தையும் கடந்தது என்று மற்றொரு பால் சொல்கிறது; இவ்விரு கூற்றுகளையும் அருகில் கொண்டுவந்து பரிமேலழகர் எங்கும் ஆராயவில்லை.