Pining and Complaint
On wasting under the weight of longing, and on grief that argues with itself.
A chapter about wasting under the weight of longing, and about a grief that keeps arguing with itself.
Kural 1161 opens on concealment and finds that it does not work: the sickness rises the more it is hidden, as spring water rises for the people baling it out. In 1162 both exits are shut at once. She has no strength left to hide it, and telling the one who caused it brings her own restraint down on her.
The next three verses measure what is being carried. Kural 1163 makes her life a shoulder-pole with desire hanging at one end and restraint at the other, inside a body that cannot bear either. Kural 1164 states an asymmetry: there is a sea of desire, certainly, and there is no float to swim it with. Kural 1165 turns to the man and asks a question with no answer given — if he can bring sorrow into a friendship, which exists to give pleasure, what will he be in enmity?
Kural 1166 weighs the two things one source produces. The pleasure of love is a sea; when the same love turns and kills, the pain of it is larger than the sea was.
The last four verses are all night. In 1167 she has swum the fierce water and cannot see a shore, and at the midnight watch, when everything else sleeps, she is the one still there. Kural 1168 turns that round completely: the night has put every living thing to sleep and now has nobody but her, and it is the night she calls a thing to be pitied. In 1169 the nights are set against the man himself and found to be the harsher of the two, because his was one act and theirs is every evening.
Kural 1170 closes the chapter on a plain observation. If her eyes could travel to the place where he is, the way the mind travels, they would not be swimming in a flood of their own water.
AI draft · pending review
10 of 10 narratives drafted · all Tamil, Pope & Parimelazhagar sourced
மறைப்பேன்மன் யானிஃதோ நோயை யிறைப்பவர்க்
கூற்றுநீர் போல மிகும்.
பிறர் அறிந்துவிடுவார்களே என்று நாணி, இந்நோயைத் தான் மறைத்து வைத்திருப்பதாகத் தலைவி சொல்கிறாள். அப்படி மறைத்தும், அது அடங்கி நிற்காமல் மிகுகிறது என்று பரிமேலழகர் விளக்குகிறார். நீர் வேண்டும் என்று இறைத்து எடுப்பவர்களுக்கு ஊற்று நீர் மேலும் மேலும் பெருகுவது போல, மறைக்க மறைக்க இது பெருகுகிறது என்பது இதன் உவமை. மறைப்பதே அதை அடக்கிவிடாது என்பதை உவமையாலேயே சொல்கிறது.
I do keep this sickness hidden, for all the good it does. It only rises higher, the way the water in a spring rises for the people who keep baling it out.AI draft
கரத்தலு மாற்றேனிந் நோயைநோய் செய்தார்க்
குரைத்தலு நாணுத் தரும்.
இரண்டு வழிகளும் அடைபட்ட நிலையைத் தலைவி சொல்கிறாள். இந்நோயை அருகில் உள்ளவர் அறியாமல் மறைத்து வைக்கும் ஆற்றல் தன்னிடம் இல்லை என்று முதலில் சொல்கிறாள். அப்படியானால் நோயைச் செய்தவரிடமே சொல்லலாமா என்றால், அது தனக்கு நாணத்தைத் தருகிறது என்கிறாள். 'இனி என் செய்கோ' என்று பரிமேலழகர் அவளுடைய கேள்வியை முடிக்கிறார். மறைக்கவும் இயலாது, சொல்லவும் இயலாது என்பதே இதன் நிலை.
I have not the strength left to hide this sickness. And telling it to the man who caused it brings its own restraint down on me. Both doors are shut.AI draft
காமமு நாணு முயிர்காவாத் தூங்குமென்
னோனா வுடம்பி னகத்து.
தன் நிலையை ஒரு காவுத் தண்டாகத் தலைவி காட்டுகிறாள். ஒரு முனையில் காமநோய்; மறு முனையில், அதைச் செய்தவரிடம் சொல்ல விடாத நாணம். அவ்விரண்டையும் தாங்கும் தண்டு அவளுடைய உயிர். இவை இரண்டையும் பொறுக்க இயலாத தன் உடம்பின் உள்ளேயே அவை இரு தலையிலும் தொங்குகின்றன என்று பரிமேலழகர் விளக்குகிறார். ஒரு சுமை அல்ல, இரண்டு; சுமப்பது நடுவில் இருப்பது.
Desire hangs at one end and restraint at the other, and my life is the pole between them — inside a body that has no strength to carry either.AI draft
காமக் கடன்மன்னு முண்டே யதுநீந்து
மேமப் புணைமன்னு மில்.
இரண்டையும் ஒப்பிட்டு, ஒன்று உண்டு மற்றொன்று இல்லை என்பதை இக்குறள் சொல்கிறது. யாவர்க்கும் உளவாய் வருகின்ற இவ்விரண்டனுள், தனக்கு உண்டாகியிருப்பது காமக் கடல் மட்டுமே என்று பரிமேலழகர் விளக்குகிறார். அதை நீந்திக் கடப்பதற்கு அரணாக அமையும் புணை தனக்கு இல்லை என்று அவள் முடிக்கிறாள். ஆபத்து முழுமையாக வந்திருக்கிறது; அதைக் கடக்கும் துணை மட்டும் வரவில்லை.
There is a sea of desire, and it is certainly there. The float that would carry me safely across it — that, just as certainly, is not.AI draft
துப்பி னெவனாவர் மற்கொ றுயர்வரவு
நட்பினு ளாற்று பவர்.
இன்பம் தருவதற்கு உரியது நட்பு; அந்த நட்பினுள்ளேயே துன்பம் வரச் செய்ய வல்லவர்கள் என்று பரிமேலழகர் இவர்களை அடையாளம் காட்டுகிறார். துன்பம் செய்வதற்கே உரிய பகைமையின்கண் இவர்கள் என்ன செய்வார்களோ என்று கேட்டு அவர் முடிக்கிறார். பதில் சொல்லப்படவில்லை; கேள்வியாகவே விடப்படுகிறது. உரிய இடம் அல்லாத ஓர் இடத்தில் ஒருவர் செய்வது, அவருடைய எல்லையைக் காட்டிவிடுகிறது என்பது இதன் கருத்து.
They can bring sorrow into a friendship, which exists to give pleasure. What will they be, then, where hostility is the whole point of it?AI draft
இன்பங் கடன்மற்றுக் காம மஃதடுங்காற்
றுன்ப மதனிற் பெரிது.
ஒரே ஒன்று தரும் இரண்டு விளைவுகளை இக்குறள் அளந்து காட்டுகிறது. காமம் புணர்ச்சியால் இன்பம் செய்யும்போது, அவ்வின்பம் கடல் போலப் பெரிது என்று பரிமேலழகர் கூறுகிறார். அதுவே பிரிவால் துன்பம் செய்யும்போது, அத்துன்பம் அந்தக் கடலினும் பெரிது என்று அவர் முடிக்கிறார். இன்பம் தந்ததும் துன்பம் தருவதும் வேறு வேறு அல்ல, ஒன்றேதான்; அதுதான் இதன் கூர்மை.
The pleasure love gives is a sea. And when that same love turns and kills, the pain of it is larger than the sea was.AI draft
காமக் கடும்புன னீந்திக் கரைகாணேன்
யாமத்தும் யானே யுளேன்.
நான்கு நிலைகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக இக்குறள் அடுக்குகிறது. காமமாகிய கடலை நான் நீந்தாதவள் அல்லேன்; நீந்தியும் அதற்குக் கரை காண்கின்றிலேன் என்று பரிமேலழகர் தொடங்குகிறார். அக்கரை காணாத காலம் எல்லாரும் துயிலும் நள்ளிரவாக ஆயிற்று; அந்த இருளிலும் துணை ஒருவரும் இல்லாமல் நான் தனியாகவே ஆனேன். அத்தோடு, இறந்துபட்டுத் தப்பிப் போகாமல், இன்னும் இருக்கிறேன் என்றும் அவர் முடிக்கிறார்; இது எப்படிப்பட்ட வினைப்பயன் என்று வியந்து அவர் நிறுத்துகிறார்.
I have swum the fierce water of love and I cannot see the shore. And at the midnight watch, when everything else sleeps, I am the one still here.AI draft
மன்னுயி ரெல்லாந் துயிற்றி யளித்திரா
வென்னல்ல தில்லை துணை.
இரவைப் பார்த்துத் தலைவி இரங்குவதாக இக்குறள் அமைகிறது. 'இவ்விரா அளித்தாய் இருந்தது' என்று பரிமேலழகர் தொடங்குகிறார்; இந்த இரவு இரங்கத்தக்கதாக இருக்கிறது என்பது பொருள். உலகத்தில் நிலைபெற்ற உயிர்களையெல்லாம் தானே துயிலப் பண்ணியதால், என்னை அல்லாமல் அதற்கு வேறு துணை இல்லாமல் போயிற்று என்று அவர் விளக்குகிறார். துன்பப்படுபவள் தன்னைக் காட்டிலும் இரவுக்கே இரங்குகிறாள் என்பதே இதன் திருப்பம்.
She has put every living thing to sleep, and now there is nobody left for her but me. Poor night.AI draft
கொடியார் கொடுமையிற் றாங்கொடிய விந்நா
ணெடிய கழியு மிரா.
இரண்டு கொடுமைகளை ஒப்பிட்டு, எது பெரியது என்பதை இக்குறள் சொல்கிறது. காதலரோடு இன்புற்ற முன்னாள்களில் இரவுகள் குறுகியவையாக இருந்தன; அவர் பிரிவைத் தாங்க இயலாத இந்நாள்களில் அவை நெடியவையாகச் செல்கின்றன என்று பரிமேலழகர் விளக்குகிறார். அப்படி நெடிதாகச் செல்லும் இவ்விரவுகள், அந்தக் கொடியவரின் கொடுமைக்கு மேலாகத் தாமே கொடுமை செய்கின்றன என்று அவர் முடிக்கிறார்.
These nights, that go by so long now, are harder in their harshness than the hard man is in his.AI draft
உள்ளம்போன் றுள்வழிச் செல்கிற்பின் வெள்ளநீர்
நீந்தல மன்னோவென் கண்.
கண்களுக்கும் மனத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைத் தலைவி சொல்கிறாள். மனம் போவதுபோலக் காதலர் இருக்கும் நாட்டிற்கு விரைந்து செல்ல என் கண்கள் வல்லனவாயின், அவை இப்படி வெள்ளமாகிய தம் நீரை நீந்திக்கொண்டிருக்கமாட்டா என்று பரிமேலழகர் இதற்குப் பொருள் கூறுகிறார். செல்ல இயலாத கண்கள் நீந்திக்கொண்டிருக்கின்றன; நீந்தும் நீரும் அவை சிந்தியதே.
If my eyes could travel the way the mind travels, to the place where he is, they would not be swimming in this flood of their own water.AI draft