Sulking
On sulking as something taken up on purpose, and on the measure past which it harms.
Sulking here is something a person does, and the chapter measures it before it explains it: how long it may run, whom it is sweet with, and what it costs to keep up.
1301 is spoken by the woman's companion, and her instruction has two verbs: do not rush to him and take him in your arms; keep the sulk going. The reason is stated outright: the two of them will watch a little of the distress that comes over him. Parimelazhagar's மேலிட்டுக்கொண்டிருப்பாயாக makes it a thing taken up and carried on, and his added விரைந்து forbids the rushing rather than the embrace. Aiyar's English has her told to feign anger; the couplet says only புல்லாது இரா, remain without embracing, and nothing about the feeling behind it. 1302 supplies the measure: sulking stands to love's pleasure as salt to food, and letting it run a little past that point is the salt gone past its measure. The fault Parimelazhagar names is மிகவிடுதல், the letting-exceed — an omission, not an act.
1303 and 1304 turn to the men. Leaving those who sulked at you without ending it lays a second suffering on people already worn down by the first; 1304 removes the recovery instead, a creeper long withered for want of water and cut through at the base. Parimelazhagar does not read உணராமை as failing to notice. He reads it through the causative உணர்த்தி, declining to bring the other out of it; nobody severs a creeper at its foot by inattention. He names the sulking party பரத்தையர், courtesans, and addresses men.
1305 turns the sulk into a credit: even to men whom good qualities have made worthy there is a further grace, the fullness of sulking in their flower-eyed women. Parimelazhagar places it நெஞ்சின்கண், in the heart: an event inside her, not an expression arranged on her face. 1306 grades the quarrels, துனி matured and புலவி young; without them love is fruit whose moment has passed and green fruit that has not reached it. 1307 finds a pain inside the thing just praised — will the coming together be put off, or not? The unclosed question is what keeps it a pain.
1308 asks what suffering earns where nobody is there to know it was borne for my sake; the couplet's இல்லாவழி becomes his பெறாவழி, which makes that a lack in one life, not in the world. 1309 restates it as place: water is sweet in the shade, not in the sun; the sulk is sweet with those who have love, and with others, his word is ஆகாது, it does not come to be. In 1310 the measure of 1302 fails. What dries out in the sulk, he decides, is not the quarrel but the one inside it, and that heart still says we shall go and be joined with one who is able to stay away — வல்லார், a capacity, not an absence. Asked why it strives so, he answers தன் அவாவே, பிறிதில்லை — its own craving, nothing else — and stops there. Salt past its measure, and nobody left to stop it.
AI draft · pending review
10 of 10 narratives drafted · all Tamil, Pope & Parimelazhagar sourced
புல்லா திராஅப் புலத்தை யவருறு
மல்லனோய் காண்கஞ் சிறிது.
இரண்டாம் பாதியை முதலில் எடுத்துப் பொருள் சொல்கிறார் பரிமேலழகர். 'அங்ஙனம் புலந்தால் காதலர் எய்தும் அல்லல் நோயினை யாம் சிறிது காணக்கடவேம்' என்பது அவர் வாக்கியம்; அதாவது, இப்படி நடந்துகொண்டால் அவருக்கு வரும் துன்பத்தை நாம் கொஞ்சம் பார்க்கக் கடவோம் என்பது. அதற்குப் பிறகுதான் முதல் பாதிக்கு வருகிறார் — 'நீ அவரை விரைந்து சென்று புல்லாதே' என்னும் தடையையும், 'இத்தொழிலை மேலிட்டுக்கொண்டிருப்பாயாக' என்னும் கட்டளையையும் அவர் தனித்தனியே பிரித்துக் காட்டுகிறார். 'விரைந்து' என்று ஒரு சொல்லைச் சேர்ப்பது கவனிக்கத்தக்கது; தழுவுவதே கூடாது என்று அது சொல்லவில்லை, ஓடிச்சென்று உடனே தழுவிவிடாதே என்றுதான் சொல்கிறது. 'தொழில்' என்று அவர் குறிப்பிடுவது இன்னும் முக்கியம். தானாக வந்து விழும் கோபத்தை ஒருவர் தொழில் என்று சொல்ல மாட்டார்; எடுத்துக்கொண்டு நடத்தும் ஒன்றையே அப்படிச் சொல்வார். நோக்கத்தையும் அவர் மென்மையாக்கவில்லை; பார்க்கப்போவது அவருடைய துன்பத்தைத்தான். 'யாம்' என்று பன்மையில் சொல்வதால், பார்க்கப்போவது ஒருவர் அல்ல, இருவர்.
Do not go to him and take him in your arms — keep the sulk up; let us see a little of the distress that comes over him.AI draft
உப்பமைந் தற்றாற் புலவி யதுசிறிது
மிக்கற்றா னீள விடல்.
பரிமேலழகர் இந்தக் குறளை இரண்டு ஒப்புமையாகப் பிரித்துக் காட்டுகிறார். முதலில், 'புலவி கலவி இன்பம் செயற்கு வேண்டும் அளவிற்றாதல் உப்புத் துய்ப்பனவற்றை இன்சுவைய ஆக்கற்கு வேண்டும் அளவிற்றாதல் போலும்' என்கிறார். உணவைச் சுவையுள்ளதாக ஆக்குவதற்கு உப்புக்கு ஒரு அளவு உண்டு; அதே அளவுதான் ஊடலுக்கும் என்பது அவர் காட்டுவது. உப்பு தனியாக ஒரு சுவை அல்ல; மற்றவற்றைச் சுவையாக்குவது. அடுத்து, 'இனி அதனை அவ்வளவில் சிறிது மிகவிடுதல் அவ்வுப்பு அளவின் மிக்காற்போலும்' என்று இரண்டாவது ஒப்புமையைச் சொல்கிறார். இங்கே கவனிக்க வேண்டிய சொல் 'சிறிது'. அளவைத் தாண்டி நிறையப் போக வேண்டியதில்லை; கொஞ்சம் தாண்டினாலே அது உப்பு மிஞ்சிய நிலைதான். இன்னும் ஒன்று: அவர் குறை சொல்வது ஊடலைப் பற்றி அல்ல, அதை நிறுத்தாமல் விடுவதைப் பற்றி. 'மிகவிடுதல்' என்று அவர் எழுதுகிறார்; அது ஒருவர் செய்த ஒன்று அல்ல, செய்யாமல் விட்ட ஒன்று.
A lovers' sulk is like salt measured exactly right for a dish; let that same sulk run on even a little longer, and it is the salt gone past its measure.AI draft
அலந்தாரை யல்லனோய் செய்தற்றாற் றம்மைப்
புலந்தாரைப் புல்லா விடல்.
பரிமேலழகர் இரண்டாம் அடியை முதலில் எடுத்துப் பொருள் சொல்கிறார். 'தம்மைப் பெறாது புலந்தமகளிரைப் புலவிநீக்கிக் கலவாது ஆடவர் சேறல்' என்பது அவர் வாக்கியம். இதில் மூன்று செய்திகள் தனித்தனியே இருக்கின்றன. ஒன்று, அவர் பேசுவது ஆடவரிடம்; செய்கிறவர் ஆண் என்பது மறைக்கப்படவில்லை. இரண்டு, ஊடல் கொண்டவர்கள் யார் என்பதற்கு அவர் தரும் விளக்கம், 'தம்மைப் பெறாது' ஊடியவர்கள் என்பது; அதாவது தாம் விரும்பியது கிடைக்காததால் ஊடியவர்கள். ஆகவே அவர்களுடைய வருத்தம் ஏற்கெனவே அங்கே இருக்கிறது; அது இந்த உரையிலேயே சொல்லப்பட்டுவிடுகிறது, ஊகிக்கப்படவில்லை. அடுத்த குறளின் உரையில் இதே பெண்களை அவர் 'பரத்தையர்' என்று பெயரிட்டுக் குறிப்பிடுகிறார்; இந்த அதிகாரம் கொள்ளும் சூழல் அதுதான். மூன்று, தவறு எது என்றால், ஊடலை நீக்காமல் விட்டுவிட்டுப் போவது. பிறகு உவமைக்கு வருகிறார்: 'பண்டே துன்பமுற்று அழிந்தாரை அதன்மேலும் மிக்கதுன்பத்தினைச் செய்தாற்போலும்.' இங்கே 'பண்டே' என்பதும் 'அதன்மேலும்' என்பதும் சேர்ந்து ஒரு கூட்டலைச் சொல்கின்றன. ஒரு துன்பம் ஏற்கெனவே இருக்கிறது; அதன் மேல் இன்னொன்று கொண்டுவந்து வைக்கப்படுகிறது. இது ஒரு ஒப்புமை மட்டுமே; இப்படிச் செய் என்றோ செய்யாதே என்றோ ஒரு கட்டளை இங்கே இல்லை.
To leave those who sulked at you without ending the sulk and holding them is to lay a fresh grief on people already worn out by grief.AI draft
ஊடி யவரை யுணராமை வாடிய
வள்ளி முதலரிந் தற்று.
குறளை உவமையின் இடத்தில் பிரித்துப் பரிமேலழகர் பொருள் சொல்கிறார். 'ஊடியவரை உணராமை' என்பதற்கு அவர் தரும் விளக்கம், 'நும்மோடு ஊடிய பரத்தையரை ஊடல் உணர்த்திக் கூடாது ஒழிதல்' என்பது. அந்த ஒரு வரியில் இரண்டு செய்திகள் மறைக்கப்படாமல் சொல்லப்பட வேண்டும். ஒன்று, அவர் பேசுவது ஆடவரிடம்; 'நும்' என்று பன்மையில் அழைக்கிறார். இரண்டு, ஊடி நிற்பவர் யார் என்பதை அவர் 'பரத்தையர்' என்று ஒரு வகுப்பாகவே பெயரிட்டுச் சொல்கிறார். இதுதான் உரையாசிரியர் கண்முன் வைத்திருக்கும் சூழல்; இந்த அதிகாரம் காமத்துப்பாலில் நிற்கிறது என்பதையும் சேர்த்து நினைவில் கொள்ள வேண்டும். 'உணராமை' என்பதைத் தெரியாமல் இருத்தல் என்று அவர் கொள்ளவில்லை. 'உணர்த்தி' என்று பிறவினையாகவே எழுதுகிறார்; அதாவது அடுத்தவரை ஊடலிலிருந்து மீட்டுக்கொண்டு வருதல். அந்த வேலையைச் செய்யாமல் விடுவதை 'ஒழிதல்' என்கிறார்; ஒழிதல் என்றால் ஒதுக்கி வைத்தல். கவனிக்கத் தவறுவது வேறு, செய்யத் தவிர்ப்பது வேறு; அவர் சொல்வது இரண்டாவது. உவமையை அவர் 'பண்டே நீர்பெறாது வாடிய கொடியை அடியிலே அறுத்தாற்போலும்' என்று விரிக்கிறார். இங்கே அவர் சேர்க்கும் இரண்டு சொற்கள் முக்கியம். 'நீர்பெறாது' என்பது வாடியதற்குக் காரணத்தைச் சொல்கிறது; அந்தக் கொடிக்கு வேறு எந்த மருந்தும் தேவைப்படவில்லை, யாரும் தராமல் விட்ட ஒன்றுதான் தேவைப்பட்டது. 'பண்டே' என்பது வரிசையைச் சொல்கிறது; கத்தி வருவதற்கு முன்பே அது வாடி நின்றது. அவர் சொல்லும் வெட்டு இலையிலோ கிளையிலோ அல்ல, 'அடியிலே'. மேலும் ஒரு துன்பம் தரப்படுகிறது என்று அவர் சொல்லவில்லை; மீண்டு வர இருந்த ஒரே இடம் இல்லாமல் போகிறது என்றே சொல்கிறார்.
To leave those who have sulked with you without going and soothing them out of it is like taking a creeper already withered for want of water and cutting it through at the root.AI draft
நலத்தகை நல்லவர்க் கேஎர் புலத்தகை
பூவன்ன கண்ணா ரகத்து.
பரிமேலழகர் இக்குறளை இரண்டு துண்டாகப் பிரித்து உரை செய்கிறார். முதல் துண்டுக்கு, 'நற்குணங்களாற் தகுதியுடையராய தலைவர்க்கும் அழகாவது' என்று எழுதுகிறார். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது 'தலைவர்க்கும்' என்பதில் நிற்கும் உம்மை. நல்ல குணங்களால் ஏற்கெனவே தகுதி பெற்றுவிட்டவருக்குக்கூட இன்னும் ஒன்று அழகாகச் சேர்கிறது என்பது அதன் பொருள். அந்த ஒன்று எது என்பதை இரண்டாம் துண்டில் சொல்கிறார்: 'தம் பூவன்ன கண்ணார் நெஞ்சின்கண் நிகழும் புலவி மிகுதியன்றே.' இரண்டு சொற்கள் இங்கே முக்கியம். 'நெஞ்சின்கண்' என்பதால், வெளியே காட்டப்படும் ஒரு நடிப்பு அல்ல, உள்ளே எழுவது என்பது தெளிவாகிறது. 'நிகழும்' என்பதால், அது ஒரு நிலை அல்ல, நடக்கிற ஒன்று. 'தம்' என்று அவர் சேர்ப்பதால், அந்தப் பெண்கள் அவனுடையவர்கள் என்னும் தொடர்பும் வந்துவிடுகிறது. அழகு சேர்வதோ அவனுக்கு; ஊடல் எழுவதோ அவள் நெஞ்சில். இந்த ஒரு வழிப் போக்கை உரையாசிரியர் மாற்றவும் இல்லை, மறைக்கவும் இல்லை. முடிவில் வரும் 'அன்றே' ஒரு வினா அல்ல; அப்படித்தானே என்று வாசகனை ஒப்புக்கொள்ளச் சொல்லும் முறை.
Even to men whom good qualities have made worthy, there is a grace, and it is this: the fullness of the sulking that rises in the hearts of their flower-eyed women.AI draft
துனியும் புலவியு மில்லாயிற் காமங்
கனியுங் கருக்காயு மற்று.
பரிமேலழகர் இரண்டு பிணக்குகளுக்கு இரண்டு பருவம் சொல்கிறார். முற்றியது துனி; இளையது புலவி. இரண்டுமே இல்லாமல் போய்விட்டால் என்ன ஆகும் என்பதை அவர் 'காமம் செவ்விமுதிர்ந்த பழமும் இளங்காயும் பொலும்' என்று முடிக்கிறார். அதாவது, பருவம் கடந்துபோன பழத்தையும் இன்னும் முற்றாத காயையும் அது ஒத்திருக்கும். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது ஒன்று உண்டு. அவர் 'பழம்' என்று மட்டும் சொல்லவில்லை; 'செவ்வி முதிர்ந்த' என்று சேர்த்துச் சொல்கிறார். அதனால் இரண்டு ஒப்புமையுமே குறையைக் காட்டுவனவாக நிற்கின்றன.
If neither the grown quarrel nor the young one is there, love is like fruit whose moment has gone past, and like the raw green fruit that has not yet come to it.AI draft
ஊடலி னுண்டாங்கோர் துன்பம் புணர்வது
நீடுவ தன்றுகொ லென்று.
பரிமேலழகர் இந்தக் குறளின் இரண்டாம் பாதியை முதலில் எடுத்துக்கொள்கிறார். 'இனிப்புணர்ச்சி நீட்டிக்குமோ, நீட்டியாதோ என்று கருதலான்' என்பது அவர் வாக்கியம்; அதாவது, இனிமேல் சேர்வது தள்ளிப்போகுமா போகாதா என்று எண்ணுவதால் என்பது. அந்த எண்ணம்தான் காரணம், வலி அதன் விளைவு. அச்சில் விளைவு முதலில் நிற்கிறது, காரணம் பின்னால் நிற்கிறது; அவர் அதைத் திருப்பிப் போட்டுத்தான் விளக்குகிறார். இரண்டாவதாக, அவர் எழுதும் இடம் கவனிக்கத்தக்கது. 'இன்பத்திற்கு இன்றியமையாத ஊடலின்கண்ணேயும் ஒருதுன்பம் நிகழும்' என்கிறார். வலி ஊடலால் வெளியே வருவது அல்ல; ஊடலுக்கு உள்ளேயே நிகழ்வது. மேலும் அந்த ஊடலைக் குறை சொல்லவும் இல்லை; இன்பத்திற்கு இன்றியமையாதது என்று அதே வாக்கியத்திலேயே அதை உயர்த்திவிட்டுத்தான் அதற்குள் ஒரு வலி இருக்கிறது என்று சொல்கிறார். மூன்றாவது, கேள்விக்கு அவர் விடை சொல்லவில்லை. நீளுமா நீளாதா என்பது கேள்வியாகவே நிற்கிறது; அந்தக் கேள்வியை மூடாமல் விட்டதுதான் வலியை வலியாக வைத்திருக்கிறது.
Inside the sulk itself there is a pain of its own — the thought, will the coming together be put off from here, or will it not?AI draft
நோத லெவன்மற்று நொந்தாரென் றஃதறியுங்
காதல ரில்லா வழி.
பரிமேலழகர் இங்கே ஒரு தொடரைச் சேர்க்கிறார்; அந்தத் தொடர்தான் இந்தக் குறளின் முழுப் பொருளையும் தாங்குகிறது. 'இவர் நம்பொருட்டாக நொந்தார் என்று' என்பது அவர் வாக்கியம். மூலத்தில் 'அஃது' என்று மட்டுமே நிற்கும் இடத்தில், அறியப்பட வேண்டியது என்ன என்பதை அவர் நிரப்புகிறார். வருத்தம் இருக்கிறது என்பதை அறிந்தால் போதாது; அது யாருக்காக வந்தது என்பதையும் சேர்த்தே அறிய வேண்டும். இரண்டாவதாக, 'காதலர்' என்பதற்கு அவர் தரும் பொருள் 'அன்பு உடையார்'. உறவின் பெயரை அவர் சொல்லவில்லை, பண்பின் பெயரையே சொல்கிறார். மூன்றாவதாக, 'இல்லாவழி' என்பதை 'பெறாவழி' என்று மாற்றி எழுதுகிறார். உலகில் அப்படி ஒருவரே இல்லை என்பது அல்ல; இவருக்கு அப்படி ஒருவர் வாய்க்கவில்லை என்பது. இறுதியாக, 'எவன்' என்னும் வினாவை 'பயன் என்' என்று அவர் திறக்கிறார். ஏன் வருந்துகிறாய் என்று அவர் கேட்கவில்லை; வருந்தி என்ன கிடைத்தது என்றே கேட்கிறார்.
What does the suffering get anybody, when the loving one who would know 'this was borne for my sake' is not to be had?AI draft
நீரு நிழல தினிதே புலவியும்
வீழுநர் கண்ணே யினிது.
இரண்டு பாதிகளையும் பரிமேலழகர் ஒரே வடிவத்தில் விளக்குகிறார். முதல் பாதிக்கு, 'உயிர்க்கு இன்றியமையாத நீரும் நிழலின்கண்ணே இனிதாவது, ஏனை வெயிலின்கண்ணது ஆகாது' என்கிறார். இரண்டாம் பாதிக்கு, 'கலவிக்கு இன்றியமையாத புலவியும், அன்புடையார்கண்ணே இனிதாவது, ஏனை அன்பிலார்கண் ஆகாது' என்கிறார். இங்கே கவனிக்க வேண்டியவை மூன்று. முதலாவது, இரண்டையும் அவர் 'இன்றியமையாத' என்றே சொல்கிறார்; நீரை விட்டுவிடு என்றோ ஊடலை விட்டுவிடு என்றோ எங்கும் சொல்லப்படவில்லை. இரண்டாவது, செய்யுளில் சொல்லப்படாத மறுபாதியை அவர் இரண்டு இடத்திலும் சேர்த்துச் சொல்கிறார்; வெயிலில் அது ஆகாது, அன்பு இல்லாதவரிடம் அது ஆகாது. 'குறைவாக இனிக்கும்' என்று அவர் சொல்லவில்லை, 'ஆகாது' என்றே சொல்கிறார். மூன்றாவது, அச்சில் 'நிழலது இனிதே' என்று இருப்பதை அவர் 'நிழலின்கண்ணே இனிதாவது' என்று எழுதுகிறார்; அதனால் இரண்டு பாதிகளிலும் அளவு விழுவது இடத்தின்மேல் என்பது தெளிவாகிறது. நீர் அதே நீர்தான், ஊடலும் அதே ஊடல்தான்; மாறுவது அது எங்கே சென்று சேர்கிறது என்பது மட்டுமே.
Water, which life cannot do without, is sweet only in the shade; and sulking, which love cannot do without, is sweet only with those who love you.AI draft
ஊட லுணங்க விடுவாரோ டென்னெஞ்சங்
கூடுவே மென்ப தவா.
பரிமேலழகர் இந்த அடியை மூன்று இடத்தில் தொட்டு விளக்குகிறார். முதலில் 'ஊடல் உணங்க' என்பதற்கு 'தாம் ஊடற்கண்ணே மெலியாநிற்கவும்' என்று எழுதுகிறார். வாடுவது ஊடல் அல்ல, ஊடலுக்குள் இருக்கும் அவளே என்பதை அவர் இப்படித் தீர்மானித்துவிடுகிறார். அடுத்து 'விடுவாரோடு' என்பதற்கு 'விட்டிருக்க வல்லாரோடு' என்று எழுதுகிறார். 'வல்லார்' என்னும் சொல்லைச் சேர்ப்பது கவனிக்கத்தக்கது; அவரால் விட்டிருக்க முடிகிறது என்பதே பொருள், அவர் ஒன்றும் இயலாமல் நிற்கவில்லை. மூன்றாவதாக, நெஞ்சம் ஏன் அப்படிச் சொல்கிறது என்னும் கேள்விக்கு அவர் தரும் பதில்: 'என் நெஞ்சம் முயறற்கு ஏது, தன் அவாவே, பிறிதில்லை.' இங்கே இரண்டு சொற்கள் வேலை செய்கின்றன. ஒன்று முயற்சி; நெஞ்சம் சும்மா ஆசைப்படவில்லை, முயல்கிறது. இன்னொன்று 'பிறிதில்லை'; இதுவும் காரணமாக இருக்கலாம், அதுவும் இருக்கலாம் என்று அவர் வழி விடவில்லை. காரணம் ஒன்றுதான். அத்துடன் உரையும் முடிகிறது; ஆறுதலாக ஒரு சொல்கூடச் சேர்க்கப்படவில்லை.
He can leave me to dry out in the sulk, and still my heart says: let us go and be joined with him. What makes it say so is craving — that, and nothing else.AI draft