One virtue: give each their due.
Having praised gratitude, Valluvar at once names its guardrail. There is one virtue, he says, called fairness — and it consists in holding to the right equally across all three relationships: toward an enemy, toward a stranger, and toward a friend. To keep your dealing level no matter who stands before you is, in this verse, the one true good.
ஒரே அறம்: ஒவ்வொருவர்க்கும் உரியதைக் கொடு.
நன்றியைப் போற்றிய வள்ளுவர், உடனே அதன் காவல் வேலியையும் பெயரிட்டுச் சொல்கிறார். நடுவுநிலைமை என்னும் ஓர் அறம் உண்டு என்கிறார் — அது, பகைவன், அயலான், நண்பன் என்னும் மூன்று உறவுகளிலும் அறத்தை ஒப்ப நிற்றலில் அமைகிறது. உன் முன் நிற்பவர் யாராயினும் நடத்தையைச் சமமாகக் காப்பதே இக்குறளில் உண்மையான நன்மை.
Parimelazhagar: even-handed in every part.
Parimelazhagar glosses 'fairness' as not abandoning your proper measure in any of the three categories — enemy, stranger, friend. The whole difficulty, he notes, is in the keeping: the verse's word 'if it can be had' marks how rare it is to stay level when affection and enmity pull at the scales. To manage it even so is what makes the virtue supreme.
பரிமேலழகர்: ஒவ்வொரு பகுதியிலும் சமநிலை.
பகை, அயல், நட்பு என்னும் மூன்று பகுதியிலும் தன் முறைமையை விடாதிருத்தலே 'நடுவுநிலைமை' எனப் பரிமேலழகர் விளக்குகிறார். கடினம் முழுவதும் அதைக் காப்பதில்தான்: அன்பும் பகையும் தராசை இழுக்கும்போது சமமாக நிற்பது எவ்வளவு அரிது என்பதை 'பெறின்' என்னும் சொல் காட்டுகிறது என்கிறார். அவ்வாறும் அதைச் சாதிப்பதே இவ்வறத்தை உயர்வாக்குகிறது.
The test is the person you love or hate.
Being fair to a stranger is easy; the real test is whether you judge a friend's fault and an enemy's merit by the same rule you would use for anyone. A manager who overlooks a favourite's lapse, a referee who leans toward the home side — both have failed exactly here. The verse asks for a justice that does not change colour with the face in front of it.
சோதனை நீ விரும்புபவர் அல்லது வெறுப்பவரே.
அயலானிடம் நடுவாக இருப்பது எளிது; உண்மையான சோதனை, நண்பனின் குற்றத்தையும் பகைவனின் நன்மையையும் மற்ற எவருக்கும் பயன்படுத்தும் அதே விதியால் நீ எடைபோடுகிறாயா என்பதே. தனக்குப் பிடித்தவரின் தவறைக் கண்டுகொள்ளாத மேலாளர், தன் ஊர் அணிக்குச் சாயும் நடுவர் — இருவரும் சரியாக இங்குதான் தோற்றனர். எதிரே உள்ள முகத்திற்கேற்ப நிறம் மாறாத நீதியை இக்குறள் கேட்கிறது.
Fairness is holding to the right equally toward enemy, stranger, and friend.
Valluvar names one supreme virtue, fairness: keeping to the right equally across all three relationships — enemy, stranger, friend. Parimelazhagar stresses the difficulty is in the keeping; the verse's 'if it can be had' marks how rare it is to stay level when love and enmity tug the scales. A justice that doesn't change with the face before you is the one true good.
Judge friend and foe by the same rule you'd use for a stranger.
The real test of fairness isn't the stranger — it's whether you weigh a friend's fault and a rival's merit by the same measure. Catch yourself softening for those you like and hardening for those you don't. Hold one rule for everyone; that even hand is, by this verse, the highest good you can practise.