Coveting ruins the coveter's own house.
Valluvar opens the chapter by tracing where greed leads. If a person, setting aside the fairness that says 'what is another's is not mine to take,' covets a neighbour's good property, that very greed ruins his own family and heaps faults on him at once. The harm rebounds on the greedy, not the target — and it comes immediately, not someday.
வேட்கை, வேட்பவனின் இல்லத்தையே அழிக்கிறது.
வேட்கை எங்கு இட்டுச்செல்கிறது என்பதைக் காட்டி வள்ளுவர் அதிகாரத்தைத் தொடங்குகிறார். 'பிறர்க்கு உரியதை எடுத்தல் எனக்கு அறம் அன்று' என்னும் நடுவுநிலையை ஒதுக்கி, ஒருவன் பிறன் நற்பொருளை விரும்பினால், அந்த வேட்கையே அவன் குடியைக் கெடுத்து, பல குற்றங்களையும் உடனே அவன்மீது குவிக்கிறது. தீங்கு இலக்கின்மீது அல்ல, பேராசைக்காரன்மீதே திரும்புகிறது — அதுவும் என்றோ அல்ல, உடனே.
Parimelazhagar: greed brings many faults at once.
Parimelazhagar reads 'good property' pointedly — wealth that, rightly come by, grows a family and yields many goods; but coveted, it does the reverse, ruining the household and delivering 'many faults at that very moment.' Greed does not merely fail to enrich; it actively dismantles the coveter's own standing in the act of reaching.
பரிமேலழகர்: வேட்கை பல குற்றங்களை உடனே தருகிறது.
'நன்பொருள்' என்பதைப் பரிமேலழகர் கூர்மையாகப் படிக்கிறார் — நேர்மையாக வந்தால் குடியை வளர்த்து, பல நன்மை தரும் செல்வம்; ஆனால் வேட்டால், எதிராகச் செயல்பட்டு, குடியைக் கெடுத்து, 'பல குற்றங்களையும் அப்பொழுதே' தருகிறது. வேட்கை செழிக்கச் செய்யத் தவறுவது மட்டுமன்று; எட்டும் செயலிலேயே வேட்பவனின் சொந்த நிலையை ச் சிதைக்கிறது.
The reach that wrecks the reacher.
We tend to fear greed for its effect on its victims. Valluvar redirects the worry: the first casualty of coveting is the coveter. The scheming, the lost trust, the faults it forces — these corrode his own life and household before they touch anyone else. To want what is another's is to set fire to your own house in the hope of warming yourself at the blaze.
எட்டுபவனையே சிதைக்கும் கை.
வேட்கையை அதன் பாதிக்கப்பட்டோர்மீதான விளைவுக்காக அஞ்சுகிறோம். வள்ளுவர் கவலையைத் திருப்புகிறார்: வேட்டலின் முதல் பலி வேட்பவனே. சூழ்ச்சி, இழந்த நம்பிக்கை, அது கட்டாயப்படுத்தும் குற்றங்கள் — இவை பிறரைத் தொடுமுன்பே அவன் சொந்த வாழ்வையும் இல்லத்தையும் அரிக்கின்றன. பிறர்க்கு உரியதை விரும்புதல், அந்தத் தீயில் தன்னைக் காய்த்திக்கொள்ளும் நம்பிக்கையில் சொந்த வீட்டுக்கே தீ வைப்பதே.
Coveting another's goods ruins the coveter's own family, at once.
Valluvar traces where greed leads: covet a neighbour's property, setting aside fairness, and that greed ruins your own family and heaps faults on you immediately. Parimelazhagar: rightly-come wealth grows a family, but coveted wealth dismantles the coveter's own standing in the very act of reaching. The harm rebounds on the greedy, not the target.
Remember greed's first casualty is the greedy person.
We fear greed for its effect on victims, but the first casualty of coveting is the coveter: the scheming, lost trust, and forced faults corrode your own life and household before touching anyone else. So when you catch yourself wanting what's another's, picture the house it actually burns down — your own — and step back.