Conscience stops the deed before it starts.
Valluvar locates the safeguard against greed in a feeling: shame. Those who feel shame at any unfairness will not, however tempting the gain, stoop to the blameworthy acts that coveting another's wealth demands. The sense of shame works earlier than calculation — it refuses the wrong before the mind even tallies the profit.
செயல் தொடங்குமுன்பே மனச்சான்று தடுக்கிறது.
வேட்கைக்கு எதிரான காவலை ஓர் உணர்வில் வள்ளுவர் காண்கிறார்: நாண். எந்த நடுவின்மையையும் கண்டு நாணுபவர், பயன் எவ்வளவு ஆசை தந்தாலும், பிறர் பொருளை வேட்க வேண்டிய பழிக்குரிய செயல்களுக்கு இறங்கார். நாணம் கணக்கீட்டைவிட முன்னதாகச் செயல்படுகிறது — மனம் லாபத்தைக் கூட்டுமுன்பே அது தவற்றை மறுக்கிறது.
Parimelazhagar: they dread unfairness itself.
Parimelazhagar specifies what such people are ashamed of: not getting caught, but 'not-being-fair' itself — the state of having stepped outside justice. Because they shrink from that condition, they will not desire the gain that taking another's property brings, nor do the blameable acts it needs. Shame here is the inner guardian of fairness.
பரிமேலழகர்: நடுவின்மையையே அஞ்சுகின்றனர்.
அத்தகையோர் எதற்கு நாணுகின்றனர் என்பதைப் பரிமேலழகர் குறிப்பிடுகிறார்: அகப்படுவதற்கு அல்ல, 'நடுவு அன்மை'க்கே — நீதிக்கு வெளியே அடி வைத்த நிலைக்கே. அந்நிலையினின்று அவர்கள் சுருங்குவதால், பிறர் பொருளைக் கோடல் தரும் பயனை விரும்பார், அதற்கு வேண்டிய பழிச்செயல்களையும் செய்யார். இங்கு நாணம், நடுவுநிலையின் உள்-காவலன்.
The blush that saves you.
There is a kind of person who simply cannot bring themselves to do the shabby thing — not from fear of consequence but from an inward recoil at being unfair. Valluvar prizes that recoil. Cultivate it, and you need fewer rules: where greed whispers about the gain, a living sense of shame answers first, and the calculation never gets a chance to corrupt you.
உன்னைக் காக்கும் நாணம்.
சில மனிதர் இழிசெயலைச் செய்யவே மனம் ஒப்பார் — விளைவின் அச்சத்தால் அல்ல, நடுவின்றி இருப்பதன்மீதான உள்-வெறுப்பால். அந்த வெறுப்பை வள்ளுவர் போற்றுகிறார். அதை வளர்த்தால், குறைவான விதிகளே போதும்: லாபத்தைப் பற்றி வேட்கை கிசுகிசுக்கும் இடத்தில், உயிர்ப்புள்ள நாணம் முதலில் பதிலளிக்கிறது; கணக்கீட்டுக்கு உன்னைக் கெடுக்கும் வாய்ப்பே கிடைப்பதில்லை.
A sense of shame at unfairness refuses greed's acts before profit is even weighed.
Valluvar locates the safeguard against greed in shame: those who feel shame at any unfairness won't, however tempting the gain, do the blameworthy acts coveting demands. Parimelazhagar: they dread not getting caught but 'not-being-fair' itself — so shame becomes the inner guardian of fairness, refusing the wrong before the mind tallies the profit.
Cultivate an inward recoil from being unfair.
The best protection against greed isn't more rules but an inward recoil at the thought of being unfair — a sense of shame that answers before you even weigh the gain. Nurture that reflex: let the shabby act feel unbearable in itself, and the calculation about profit never gets the chance to corrupt you.