செல்வங்கள் பலவற்றுள் ஆராய்ந்து எடுக்கத் தக்கது எது என்று 241-ஆம் குறள் தரம் பிரிக்கிறது. அருளால் வரும் செல்வமே அது; ஏனெனில் பொருளால் வரும் செல்வம் இழிந்த நடத்தை உடையவரிடமும் இருக்கிறது. இது பொருளைக் கடுமையாகவே தாழ்த்திச் சொல்கிறது. பொருட்பாலில் வரும் 757-ஆம் குறளோ, அன்பினால் பிறந்த குழந்தை அருள் என்றும், அக்குழந்தைக்குப் பாலூட்டி வளர்ப்பது பொருள் என்னும் செல்வச் செவிலி என்றும் சொல்கிறது.
இரண்டையும் அடுத்தடுத்து வைத்தால் தொனி வேறுபாடு உடனே தெரியும். ஒரு குறள், தாழ்ந்த நடத்தை உடையவரிடமும் காணக் கிடைப்பது என்று பொருளைத் தள்ளி வைக்கிறது. இன்னொரு குறளோ, பால் தருவது அது ஒன்றுதான் என்கிறது. செவிலி ஊட்டாவிட்டால் குழந்தை வளராது; உண்ணக் கொடுக்க ஒன்றும் இல்லாத இரக்கம் ஒரு உணர்வாக மட்டுமே எஞ்சும், அது செயலாக மாறாது.
பரிமேலழகரின் இரு உரைகளும் இதை மறைக்கவில்லை. 241-ஆம் குறளுக்கு, செல்வங்கள் பலவற்றுள்ளும் ஆராய்ந்தெடுக்கப்பட்ட செல்வமாவது, அருளான்வரும் செல்வம் என்றும், பொருளான்வரும் செல்வங்கள் இழிந்தார்கண்ணும் உளவாம் என்றும் எழுதுகிறார். 757-ஆம் குறளுக்கோ, பொருள் என்று உயர்த்துச் சொல்லப்படும் செல்வத்தையுடைய செவிலியான் வளரும் என்று எழுதுகிறார். இங்கே ஒரு நுணுக்கம் இருக்கிறது. செல்வம் செவிலிக்கு உரியது; குழந்தைக்கு அல்ல.
அதுதான் இந்த இணையைத் தீர்க்கிறது. பால் ஊட்டப்படுகிறது, ஆனால் பால் குழந்தை அல்ல. ஊட்டுபவள் வளர்க்கிறாள், ஆனால் அவள் தாய் அல்ல; பெறுவது அன்பு, பிறப்பது அருள். ஆகவே 241 குறிக்கோள்களுக்குள் தரம் பிரிக்கிறது, 757 அக்குறிக்கோளை வளர்க்கும் வழியைச் சொல்கிறது; இரண்டும் ஒரே தரவரிசையில் மோதவில்லை. இருப்பினும் இந்தத் தீர்வு குறள்களைத் தனித்தனியே படித்தால் கிடைப்பதில்லை. செல்வம் யாருடையது என்பதை உரை தெளிவாகச் சொன்ன பிறகுதான் அது புலப்படுகிறது.