A reconciliation exists and is well established — but it is a position, not a closing of the question.
The destitute with ascetics merit share, / If fate to visit with predestined ills would spare. G.U. Pope, 1886
Those who have nothing to enjoy would renounce, if only fate stopped delivering the sufferings allotted to them.
நுகர்வதற்கு ஒன்றும் இல்லாதவர் துறந்துவிடுவர்; உறுவதற்கு உரிய துன்பங்களை ஊழ் அவர்மேல் ஏற்றாமல் விட்டால்.
Read Kural 378 in full →Unless the destitute will utterly themselves deny, / They cause their neighbour's salt and vinegar to die. G.U. Pope, 1886
For those who have nothing to consume, not renouncing utterly is death to other people's salt and sour rice-water.
நுகரும் பொருள் ஒன்றும் இல்லாதவர் முற்றத் துறக்காமல் இருப்பது, பிறர் வீட்டில் உள்ள உப்புக்கும் காடிக்கும் கூற்றுவன் ஆவதாகும்.
Read Kural 1050 in full →AI draft · pending scholar review
Kural 378 stands in the chapter on fate, and it makes the destitute a witness to fate's power rather than a subject of reproach. Those without the means of enjoyment would renounce, it says, if fate stopped delivering the sufferings appointed for them. Parimelazhagar makes the intention explicit and puts the obstacle outside the man: வறுமையான் நுகர்ச்சி இல்லாதார் துறக்கும் கருத்துடையர் ஆவர் — those who through poverty have nothing to enjoy do have the mind to renounce — and the only thing standing in the way is the condition he then states, ஊழ்கள் உறுதற்பாலவாய துன்பங்களை உறுவியாது ஒழியுமாயின், if fate would leave off inflicting what is allotted. Renunciation is what they would choose. Fate is why they cannot.
Kural 1050, in the chapter on poverty, addresses the same people and blames them. Parimelazhagar's phrasing turns the same act into an obligation: நுகரப்படும் பொருள்கள் இல்லாதார் தம்மாற் செயற்பாலது முற்றத் துறத்தலேயாகவும் அது செய்யாது ஒழிதல் — for those without goods to consume, the thing to be done by them is to renounce utterly, and their failing to do it is what the verse then measures, as death to the salt and the sour rice-water in other people's houses.
What makes the two impossible to hold apart is that the commentator himself supplies the identification. Both verses open with துப்புரவு இல்லார், and he opens both glosses by explaining that phrase the same way — having nothing to enjoy through poverty, having no goods to consume. It is one description of one person. Fate excuses him in the chapter on fate; he is answerable for exactly the same omission in the chapter on poverty.
A settlement can be attempted: one verse explains why renunciation does not happen and the other says it ought to, and explaining a failure is not the same as excusing it. That reading is available. It sits badly with the word Parimelazhagar chose at 1050 — செயற்பாலது, the thing to be done by them — set against the fate he says at 378 prevents it. He wrote both glosses, and he reconciled them nowhere.
ஒரே தொடரை வள்ளுவர் இரண்டு இடங்களில் பயன்படுத்துகிறார். துப்புரவு இல்லாதவர் துறந்துவிடுவார்கள், உறுவதற்கு உரிய துன்பங்களை ஊழ் அவர்கள்மேல் ஏற்றாமல் விட்டுவிட்டால் என்பது 378-ஆம் குறள். அதே துப்புரவு இல்லாதவர் முற்றத் துறக்காமல் இருப்பதோ, பிறர் வீட்டில் உள்ள உப்புக்கும் காடிக்கும் கூற்றுவனாக இருப்பது என்கிறது 1050-ஆம் குறள்.
துறவு நிகழாததற்குக் காரணம் யார் என்பதில்தான் வேறுபாடு. ஊழ் பற்றிய அதிகாரத்தில் தடை அவனுக்கு வெளியே இருக்கிறது; உறுவதற்கு உரிய துன்பங்களை ஊழ் ஏற்றுவதனால் அவனால் துறக்க முடிவதில்லை. நல்குரவு அதிகாரத்திலோ தடை என்று ஒன்றும் பேசப்படவில்லை; துறக்காமல் இருப்பது அவனுடைய குறை, அதுவும் பிறருடைய உணவைச் சுருக்குகிற குறை. ஒரே மனிதனை ஒரு குறள் இயலாதவனாகவும் இன்னொரு குறள் பொறுப்பாளியாகவும் காட்டுகிறது.
பரிமேலழகர் இரண்டு இடங்களிலும் வள்ளுவரின் தொடரையே விளக்குகிறார், ஆனால் வெவ்வேறு வகையில். 378-இல் 'வறுமையான் நுகர்ச்சி இல்லாதார்' என்று வறுமையைக் காரணமாகக் காட்டி விளக்குகிறார்; அவர்கள் 'துறக்கும் கருத்துடையர் ஆவர்' என்பது அவர் தரும் பொருள். துறந்துவிடுவார்கள் என்பதல்ல, துறக்கும் எண்ணம் உடையவராவார்கள் என்பது. 1050-இல் 'நுகரப்படும் பொருள்கள் இல்லாதார்' என்று பொருள் இல்லாமையை மட்டும் சொல்லி, 'தம்மாற் செயற்பாலது முற்றத் துறத்தலேயாகவும் அது செய்யாது ஒழிதல்' என்று துறவை அவர்கள் செய்ய வேண்டிய கடமையாக மாற்றுகிறார்.
இரண்டு உரைகளையும் அருகருகே வைத்தால், துறவு நிகழவில்லை என்பதுவரை பொதுவானது. ஏன் நிகழவில்லை என்பதற்கு மட்டும் ஒரே பதில் இல்லை. ஊழ் விடவில்லை என்று ஓரிடத்திலும், செய்ய வேண்டியதைச் செய்யவில்லை என்று மற்றோர் இடத்திலும் சொல்லிவிட்டு, பரிமேலழகர் அவ்விரண்டையும் ஒரே இடத்தில் கொண்டுவரவில்லை; அப்படிச் செய்ய வேண்டிய தேவை அவருக்கு எழுந்ததாகவும் தெரியவில்லை. குற்றம் யார்மேல் என்பது அதிகாரத்துக்கு அதிகாரம் மாறுகிறது, அது ஏன் மாறுகிறது என்பதற்கு உரையிலும் விடை இல்லை.