A reconciliation exists and is well established — but it is a position, not a closing of the question.
What is the work of virtue? 'Not to kill'; / For 'killing' leads to every work of ill. G.U. Pope, 1886
Asked what virtue is, the answer is non-killing; killing brings every other sin in its train.
அறம் என்றால் என்ன என்று கேட்டால், கொல்லாமைதான் விடை. பிற பாவங்கள் அனைத்திற்கும் கொலையே மூலம்.
Read Kural 321 in full →By punishment of death the cruel to restrain, / Is as when farmer frees from weeds the tender grain. G.U. Pope, 1886
A king putting cruel men to death is doing what a farmer does pulling weeds.
கொடியவரைக் கொலையால் அரசன் தண்டிப்பது, உழவன் களை எடுத்துப் பயிரைக் காப்பது போன்றது.
Read Kural 550 in full →AI draft · pending scholar review
321 does not say killing is usually wrong. Asked what virtue is, it answers non-killing, and makes killing the root from which every other sin grows. It admits no exception.
550 then places execution inside a chapter titled Just Rule, and the image is agricultural. Weeding is not a regrettable necessity that a farmer would avoid if he could. It is what tending a field is. Parimelazhagar's gloss removes any softening: the king punishes by death, and the purpose named is the protection of the deserving.
The traditional resolution is that Book 1 speaks to the individual soul and Book 2 to the office of a king, which is judged by different duties. That reading is real and should be given — as a position, though, and not as a closing of the question, because a reader who has just finished 321 is entitled to notice what it did not allow for.
Chapter 56 sharpens the problem rather than settling it. A king who harries his subjects is there called crueller than a man who has taken up killing as his trade. The book is plainly reasoning about when killing is legitimate, which is not the same as holding that it never is.
அறம் என்பது என்ன என்று கேட்டால் கொல்லாமை என்று 321-ஆம் குறள் பதில் சொல்கிறது. கொலை பொதுவாகத் தவறு என்பது மட்டும் அதன் கருத்து அல்ல; பிற பாவச் செயல்கள் அனைத்தையும் தருவது கொலையே என்கிறது. அக்குறளில் எந்த விலக்கும் இல்லை. பொருட்பாலில், செங்கோன்மை அதிகாரத்தில் வரும் 550-ஆம் குறளோ, கொடியவர்களைக் கொலையால் அரசன் தண்டிப்பதை, உழவன் களை களைந்து பைங்கூழைக் காப்பதோடு ஒப்பிடுகிறது.
இந்த உவமையை வள்ளுவர் எடுத்ததுதான் சிக்கலை மேலும் கூர்மையாக்குகிறது. களை எடுப்பது வேறு வழியின்றி உழவன் செய்யும் வெறுப்பான வேலை அல்ல; வயலைப் பேணுவது என்பதே அதுதான். ஆகவே அரசனின் கொலை, தவிர்க்க இயலாத தீமையாகச் சொல்லப்படவில்லை; காக்கும் தொழிலின் ஒரு பகுதியாகவே சொல்லப்படுகிறது. அறத்துப்பாலில் எல்லாப் பாவத்தின் வேராகச் சொல்லப்பட்ட ஒன்று, பொருட்பாலில் பயிரைக் காக்கும் வேலையாக மாறுகிறது.
பரிமேலழகரும் இதை எவ்வகையிலும் மென்மையாக்கவில்லை. 321-ஆம் குறளுக்கு, அறங்கள் எல்லாமாகிய செய்கை யாதுஎன்று வினவின், அஃது ஓருயிரையும் கொல்லாமையாம் என்று எழுதுகிறார்; ஓருயிரையும் என்னும் சொல்லில் விலக்குக்கு இடம் இல்லை. 550-ஆம் குறளுக்கு, அரசன் கொடியவர்களைக் கொலையான் ஒறுத்துத் தக்கோரைக் காத்தல் என்று எழுதுகிறார். கொலை என்னும் சொல்லை அவர் மாற்றவும் இல்லை, தணிக்கவும் இல்லை.
அறத்துப்பால் தனிமனிதனின் நெறியையும் பொருட்பால் அரசனின் கடமையையும் பேசுகின்றன, அவை வெவ்வேறு தளங்கள் என்பது வழிவழியாக வரும் விளக்கம். அது ஏற்கத்தக்கது; ஆனால் அதை ஒரு விளக்கமாகவே தர வேண்டும், விவாதத்தை முடித்துவைக்கும் முடிவாக அல்ல. அடுத்து வரும் கொடுங்கோன்மை அதிகாரம் இந்தக் கேள்வியைத் தீர்க்கவும் இல்லை, வேறு பக்கம் திருப்பிவிடுகிறது. குடிகளை வருத்தி முறையல்லாதவற்றைச் செய்யும் வேந்தன், கொலையையே தொழிலாகக் கொண்டவனைவிடக் கொடியவன் என்கிறது 551-ஆம் குறள். கொலை என்றைக்கும் நியாயமாகாது என்று இந்நூல் சொல்லிவிடவில்லை; எப்போது நியாயமாகும் என்பதைத்தான் அது ஆராய்கிறது.