வலியார், மெலியார் என்ற அதே இரு சொற்களை இரண்டு குறள்களும் கையாள்கின்றன, ஆனால் எதிர் திசைகளில். அருளுடைமை அதிகாரத்தை முடிக்கும் குறள், தன்னைவிட மெலியவரை வருத்தச் செல்லும் ஒருவனிடம், தன்னைவிட வலியவர் தன்னை நலிய வந்தபோது அவர்முன் தான் அஞ்சி நின்ற நிலையை நினைத்துப் பார்க்கச் சொல்கிறது. பகைமாட்சியில் வரும் குறளோ, வலியாரோடு பகை கொள்வதைத் தவிர்க்கவும், மெலியாரோடு பகை கொள்வதை ஒழியாமல் விரும்பவும் சொல்கிறது.
மெலியவனுடைய மென்மை, முதல் குறளில் தயங்குவதற்கான காரணம்; இரண்டாம் குறளில் அதுவே அவனைத் தேர்ந்துகொள்வதற்கான காரணம். ஒரே அளவுகோல், நேர் எதிரான இரு முடிவுகள். இதை அறத்துப்பாலுக்கும் பொருட்பாலுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு என்று சொல்லி விலக்கிவிட முடியாது. அருளுடைமையின் அறிவுரை அரசனை விலக்கிச் சொல்லப்படவில்லை; பகைமாட்சியின் அறிவுரையும் மெலியவனை வருத்தாத ஒரு வழியைக் காட்டவில்லை. அரசன் இரண்டையும் ஒரே நாளில் பின்பற்ற வேண்டிய நிலை வந்தால், எதைத் தள்ளுவது என்பதற்கு நூலில் விடை இல்லை.
பரிமேலழகர் இரு இடங்களிலும் உரை எழுதியிருக்கிறார்; ஒன்றை மற்றொன்றோடு பொருத்திப் பார்க்கவில்லை. 250-ஆம் குறளின் உரையில், அருள் இல்லாதவன் தன்னின் எளியார்மேல் தான் நலியச் செல்லும் பொழுது என்று எழுதி, மெலியவர்மேல் செல்பவனுக்கு அருள் இல்லை என்பதை உரையிலேயே தீர்த்துவிடுகிறார். 861-ஆம் குறளின் உரையிலோ, ஏனை மெலியார்க்குப் பகையாதலை ஒழியாது விரும்புக என்று அறிவுறுத்துகிறார். ஒழியாது விரும்புக என்பது தளர்வான சொல் அல்ல, விடாமல் விரும்பு என்பதே அதன் பொருள். இரண்டையும் அருகருகே வைத்து அவர் எங்கும் பேசியதில்லை.
எஞ்சுவது இதுதான். அருள் இல்லாதவன் என்று ஓரிடத்தில் சுட்டப்படும் அதே மனிதனை, இன்னோர் இடத்தில் நூல் அரசியல் அறிவுடையவனாக ஏற்றுக்கொள்கிறது. இரண்டு குறள்களுக்கும் இடையே நூல் ஒரு வரிசைமுறை வைக்கவில்லை, உரையாசிரியரும் வைக்கவில்லை. படிப்பவரே எந்தத் தருணத்தில் எதைக் கேட்பது என்று முடிவு செய்ய வேண்டியிருக்கிறது; அந்த முடிவுக்கான ஆதாரம் இந்த இரு குறள்களுக்குள் இல்லை.