Contested Kural 253 · Kural 761

The armed hand cannot look at grace — and the army is the king's first wealth

படைக்கலம் ஏந்திய கை அருளை நோக்காது; படையோ அரசனின் முதல் செல்வம்

A reconciliation exists and is well established — but it is a position, not a closing of the question.

Kural 253

Chapter 26 · புலான்மறுத்தல் · Abstaining from Flesh

படைகொண்டார் நெஞ்சம்போல் நன்றூக்கா தொன்ற
னுடற்சுவை யுண்டார் மனம்

Like heart of them that murderous weapons bear, his mind, / Who eats of savoury meat, no joy in good can find. G.U. Pope, 1886

The mind of one who has eaten another creature's flesh does not incline toward good, just as the mind of one holding a killing weapon does not.

கொலைக் கருவியை ஏந்தியவனுடைய நெஞ்சம் நன்மையை நோக்குவதில்லை; பிறிதோர் உயிரின் உடலைச் சுவைத்து உண்டவனுடைய மனமும் அப்படியே.

Read Kural 253 in full →

Kural 761

Chapter 77 · படைமாட்சி · The Excellence of an Army

உறுப்பமைந் தூறஞ்சா வெல்படை வேந்தன்
வெறுக்கையு ளெல்லாந் தலை.

A conquering host, complete in all its limbs, that fears no wound, / Mid treasures of the king is chiefest found. G.U. Pope, 1886

An army complete in its limbs, unafraid of being wounded in battle, and able to conquer is foremost among all a king's wealth.

உறுப்புகள் நிறைந்து, போரில் ஊறுபடுவதற்கு அஞ்சாமல் நின்று பகையை வெல்லும் படையே அரசனுடைய செல்வங்கள் அனைத்திலும் முதன்மையானது.

Read Kural 761 in full →

The reading

AI draft · pending scholar review

Kural 253 works by comparison, and the comparison is what carries the weight. The mind of one who bears a killing weapon does not turn toward good; the mind of one who has eaten another creature's flesh is like it. Parimelazhagar makes the weapon-bearer's failing exact: கொலைக் கருவியைத் தம் கையில் கொண்டவர் மனம் அதனால் செய்யும் கொலையையே நோக்குவது அல்லது, அருளை நோக்காதவாறு போல — the mind of one who has taken a killing instrument into his hand looks at nothing but the killing it will do, and does not look at grace. The verse only works if the armed hand is already the settled emblem of a heart closed to mercy.

The next verse leaves no middle ground for it to occupy. Asked what grace is, 254 answers non-killing; asked what is not grace, it answers killing. Parimelazhagar repeats the definition without softening it — அருள் யாது எனின் கொல்லாமை — and concludes that eating the flesh which killing produced is sin. There is no third category into which a weapon carried for good reasons could be placed.

Five hundred verses later the same figure is ranked first. Kural 761 praises an army complete in its four arms that stands unafraid of being wounded in battle and defeats the enemy, and Parimelazhagar states the ranking flatly: அரசன் செல்வங்கள் எல்லாவற்றுள்ளும் தலையாய செல்வம், the head of all the king's wealth. This is not a necessary evil admitted with regret, and not something merely tolerated. It is placed above every other possession a ruler has, and the quality named for praise is the settled readiness of men under arms — precisely the disposition 253 uses as its image of a mind that cannot see grace.

Parimelazhagar glosses each verse where it stands and never brings the two into contact. In one place the hand that holds the weapon cannot look at grace; in the other, the men who hold weapons are the first of a king's wealth. The familiar division of labour — Book 1 for the soul, Book 2 for the office — helps less here than it does elsewhere, because 253 does not judge an act that an office might license. It judges a state of mind. And that state of mind is what 761 praises.

தமிழில்

புலான்மறுத்தல் அதிகாரத்தில் ஓர் உவமை வருகிறது. கொலைக் கருவியை ஏந்தியவனுடைய நெஞ்சம் நன்மையை நோக்குவதில்லை; பிறிதோர் உயிரின் உடலைச் சுவைத்து உண்டவனுடைய மனமும் அப்படியே. படைமாட்சி அதிகாரத்தில், உறுப்புகள் நிறைந்து, ஊறுபடுவதற்கு அஞ்சாமல் நின்று பகையை வெல்லும் படையே அரசனுடைய செல்வங்களில் முதன்மையானது என்று வருகிறது.

இரு நூற்று ஐம்பத்துமூன்று படைவீரரைப் பற்றித் தீர்ப்பு எதுவும் சொல்லவில்லை; ஊன் உண்பவனுடைய மனத்தை விளக்கவே கை நிறைந்த ஆயுதத்தை உவமையாக எடுக்கிறது. அதனால் இது நேருக்கு நேர் மோதும் முரண் அல்ல. இருந்தும் நெருடல் நீங்குவதில்லை. உவமை பொருந்த வேண்டுமானால், படைக்கலம் ஏந்திய நெஞ்சம் அருளை நோக்காது என்பதைப் வாசகர் சொல்லாமலே ஏற்க வேண்டும். அடுத்த குறள் அருள் என்றால் கொல்லாமை, அதற்கு எதிரானது கோறல் என்று வரையறுக்கிறது. அப்படியானால், அரசனுடைய முதல் செல்வம் என்று பொருட்பால் கணக்கிடுவது, அறத்துப்பால் அருளின்மையின் அடையாளமாகக் காட்டிய அதே கையைத்தான்.

பரிமேலழகர் இரண்டையும் தனித்தனியே வைத்தே விளக்குகிறார். இரு நூற்று ஐம்பத்துமூன்றின் உரையில், கொலைக் கருவியைத் தம் கையில் கொண்டவர் மனம் அதனால் செய்யும் கொலையையே நோக்குவது அல்லது, அருளை நோக்காதவாறு போல என்று எழுதுகிறார். எழுநூற்று அறுபத்தொன்றின் உரையிலோ, ஊறு அஞ்சா என்பதற்குப் போரின்கண் ஊறுபடுதற்கு அஞ்சாது நின்று என்று பொருள் தருகிறார். அஞ்சாமை இங்கே கொல்வதில் அல்ல, தன்மேல் விழும் காயத்தைப் பொறுப்பதில்; புகழப்படுவது வீரனின் கொலைவெறி அல்ல, அவனுடைய தாங்கும் திறன். ஆனால் ஏந்திய கருவி அவனுடைய நெஞ்சை என்ன செய்யும் என்ற கேள்வியை அவர் இங்கே எழுப்பவே இல்லை.

ஒரே கருவியை அறத்துப்பால் மனத்தைக் குருடாக்கும் ஒன்றாகக் காட்டுகிறது, பொருட்பால் அரசனின் முதல் செல்வமாகக் கணக்கிடுகிறது. படைவீரனுடைய மனநிலை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று பொருட்பால் எங்கும் பேசவில்லை; ஆயுதம் ஏந்தியவனுக்கு விதிவிலக்கு உண்டா என்று அறத்துப்பாலும் சொல்லவில்லை. இரு பாலும் இதைப் பேசாமல் விட்டதனால், கேள்வி கேட்கப்படாமலே எஞ்சுகிறது.