The two verses pull against each other and the tradition does not reconcile them.
Of all good things we've scanned with studious care, / There's nought that can with truthfulness compare. G.U. Pope, 1886
Among the works we have found true, nothing of any kind has been declared better than truthfulness.
மெய்ந்நூல்களாக நாம் கண்டவற்றுள், வாய்மையைவிட உயர்ந்ததாகச் சொல்லப்பட்ட வேறு எந்த அறமும் இல்லை.
Read Kural 300 in full →Alone, first of goods things, is 'not to slay'; / The second is, no untrue word to say. G.U. Pope, 1886
Non-killing is good of itself, with nothing equal to it; truthfulness is good standing next after it.
தனக்கு இணை இல்லாமல் தானே உயர்ந்த அறம் கொல்லாமை; வாய்மை அதன் பின்னே நிற்பதே நல்லது.
Read Kural 323 in full →AI draft · pending scholar review
Kural 300 closes the chapter on truthfulness with a ranking rather than a comparison. Of everything the poet has found true, nothing of any kind has been called better than truthfulness. The verse does not say truth is among the highest virtues; it says nothing has been placed above it.
Twenty-three verses later, the chapter on non-killing issues a second ranking, and this one names both virtues explicitly. Non-killing alone, with nothing equal to it, is the good; truthfulness is good standing next after it. First place has moved, and the verse that moves it names the virtue it demotes.
Parimelazhagar glosses each verse where it stands and never sets one beside the other. On 300 he writes that there are no other virtues declared greater than truthfulness — யாதொரு தன்மையானும் வாய்மையின் மிக்கனவாகச் சொல்லப்பட்ட பிற அறங்கள் இல்லை. On 323 he writes that non-killing is good தானேயாக, of itself, with no equal to it, and that falsehood-avoidance is good standing after it — பொய்யாமை அதன்பின்னே நிற்க நன்று. What makes the collision harder is the frame he supplies in both places: 300's field is the true books, மெய்ந்நூல்கள், and 323's is the virtues compiled by the authors of books, நூலோர் தொகுத்த அறங்கள். The two fields are not identical, but they are adjacent, and neither is narrow enough to let one ranking apply where the other does not.
There is no reading here that makes one of the two verses about something else. One puts truthfulness first, the other puts it second, and neither the book nor the commentary says which holds. The honest course is to show a reader both.
இவ்விரு குறள்களுக்கும் இடையிலான முரணுக்கு ஒரு தீர்வு உடனே தோன்றும், அதைப் பரிமேலழகரின் உரையிலிருந்தே எடுக்கவும் முடியும். 300-ஆம் குறளுக்கு அவர் யாம் மெய்ந்நூல்களாகக் கண்டநூல்களுள் என்று ஓர் எல்லை வகுக்கிறார்; 323-ஆம் குறளுக்கோ நூலோர் தொகுத்த அறங்களுள் என்று வேறோர் எல்லை வகுக்கிறார். இரு தரவரிசைகளும் வெவ்வேறு தொகுப்புகளைப் பற்றியவை என்றால் முரண் ஏதும் இல்லை.
அந்த எல்லைகள் அவ்வளவு தொலைவில் இல்லை என்பதுதான் சிக்கல். வாய்மை அதிகாரம் முடியும் 300-ஆம் குறள், மெய்யானவை என்று தாம் கண்ட நூல்களுள், வாய்மையைவிட உயர்ந்தவை என்று சொல்லப்பட்ட பிற அறங்கள் இல்லை என்கிறது. வாய்மை உயர்ந்த அறங்களுள் ஒன்று என்று அது சொல்லவில்லை; அதற்கு மேலே ஒன்றும் இல்லை என்று முடித்துவிடுகிறது. இருபத்து மூன்று குறள்கள் கடந்து, கொல்லாமை அதிகாரத்தில், தனக்கு இணையும் ஒப்பும் இல்லாமல் தானே நல்லது கொல்லாமை என்றும், பொய்யாமை அதன் பின்னே சேர்வதே நல்லது என்றும் 323-ஆம் குறள் சொல்கிறது.
பெயர் சொல்லிக் குறிப்பதுதான் இங்கே தவிர்க்க முடியாதது. முதலிடத்தை மாற்றும் குறளே, தான் இரண்டாம் இடத்திற்கு இறக்கும் அறத்தையும் பெயரால் அழைக்கிறது; பொய்யாமை என்று 323 நேரடியாகவே சொல்கிறது. ஆகவே அது வேறொரு அறத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறது என்று சொல்ல வழி இல்லை. ஒரே நூலில், ஒரே பாலில், சில குறள்களின் இடைவெளியில், ஒரே அறத்திற்கு இரு வெவ்வேறு இடங்கள் தரப்படுகின்றன. பரிமேலழகர் இரண்டுக்கும் உரை எழுதி, யாதொரு தன்மையானும் வாய்மையின் மிக்கனவாகச் சொல்லப்பட்ட பிற அறங்கள் இல்லை என்று ஓரிடத்திலும், அஃது ஒழிந்தால் பொய்யாமை அதன்பின்னே நிற்க நன்று என்று மற்றோர் இடத்திலும் எழுதுகிறார்.
முதல் பத்தியில் சொன்ன தீர்வு இங்கே பலவீனமாகிறது. மெய்ந்நூல்களாகக் காணப்பட்ட நூல்கள் வேறு, நூலோர் தொகுத்த அறங்கள் வேறு என்பது உண்மைதான்; ஆனால் அவை அருகருகே இருக்கின்றன, அந்த வேறுபாட்டைக் காட்டி முரணை விலக்கிவிட முடியாத அளவுக்கு அருகில். வாய்மைக்கு முதலிடமா இரண்டாம் இடமா என்ற கேள்வியை இந்நூல் எழுப்பவும் இல்லை, உரையாசிரியர் அதைக் கவனிக்கவும் இல்லை. முப்பதாம் அதிகாரமும் முப்பத்து மூன்றாம் அதிகாரமும் ஒரே பாலில் மிக அருகில் அமைந்திருக்கின்றன, ஒன்றை ஒன்று கவனித்ததற்கான அடையாளம் எதுவும் இல்லாமல்.