The Pleasures of Temporary Estrangement
On the sweetness of falling out and making up, and on why the whole of love is not agreement.
This chapter closes the book on the proposition that the falling out belongs to the loving, and it spends ten verses working out where inside the falling out the pleasure actually sits.
1321 makes the sulk something given rather than something taken. There is no fault in him, she says, and she sulks all the same — because sulking is the way his tenderness reaches her. Parimelazhagar keeps the two bound together, holding the way he bestows tenderness and her sulking with him as one movement, and nothing in his gloss makes the quarrel a punishment. 1322 narrows the focus and then weighs what it finds. The small hurt that rises out of a sulk gives the good tenderness its standing; even if that tenderness droops, it gains in consequence. The word is பாடு, weight or rank, and it raises the value rather than reviving the plant — which is where Pope's "makes it bloom again" quietly goes somewhere else. 1323 asks the chapter's largest question in its shortest terms. Among people joined as water is joined with land, is there any heaven above sulking? No answer is offered because the answer is no, and the comparison is not one couple against another but a couple against a world.
1324 finds the embrace inside the quarrel. In the sulk that holds him and does not let go, she says, is the weapon that breaks the very resolve I had set on sulking. One couplet holds an embrace, a refusal and a siege at once, and the thing that defeats her is hers. 1325 moves the pleasure out into the distance. Even men who are at no fault find something at the very boundary where they are kept from the soft shoulders of the woman they want. Parimelazhagar has them sulked at as though they had erred, and puts the pleasure precisely in the not-reaching rather than in the wanting. 1326 does the ranking, and does it with food. Digesting what was eaten is sweeter than eating more; in love, sulking is sweeter than joining. Tamil has no comparative degree; the ranking is done by the fifth-case ending alone, on உணலினும் and புணர்தலின், which lifts one above the other and offers no way to call them equal. Parimelazhagar ties this sulk to a real earlier lapse, முன்னைத் தவறு, which is worth holding on to, because Pope renders the sulk throughout this chapter as anger feigned and the Tamil never says it.
1327 exchanges the places of losing and winning. The one who lost the sulk is the one who won; that is not apparent at the time, and it is seen afterwards, in the coming together. The winning happens in one moment and the seeing in another, and the couplet keeps the two apart. In 1328 the man is speaking, and what he asks for is a savour he has already had: the sweetness that arose in an embrace that brought sweat to her forehead — will we come by it again, with her sulking once more? கொல்லோ is a doubt and not an expectation, and he does not ask her to pretend.
1329 asks for time. Let the woman of bright jewels sulk again, he says, and let this night stretch on without breaking. Parimelazhagar makes the request plain: time enough for her to stand in her sulk, and time enough for him to plead and bring her round. Aiyar's English has him enjoying her frowning; the verse says nothing of the kind, and what he wants the long night for is the pleading. 1330 finishes in two steps. Sulking is the pleasure of love; and the pleasure of that sulk is the embrace, if the sulk is left at the right measure and the two come together. The book ends not on the quarrel but on the clasp that ends it.
AI draft · pending review
10 of 10 narratives drafted · all Tamil, Pope & Parimelazhagar sourced
இல்லை தவறவர்க் காயினு மூடுதல்
வல்ல தவரளிக்கு மாறு.
பரிமேலழகர் இந்தக் குறளை இரண்டு துண்டாகப் பிரிக்கிறார். முதல் துண்டு 'அவர்க்குத் தவறு இல்லையாயினும்' என்பது; அதை 'அவர்மாட்டுத் தவறு இல்லையாயினும்' என்று விரிக்கிறார். குற்றம் சொல்லி அதைப் பின் விட்டுவிடுவது அல்ல இது; அவரிடத்தில் தவறே இல்லை என்பதுதான். இரண்டாம் துண்டுக்கு அவர் தரும் உரை இப்படிச் செல்கிறது — 'நமக்கு அவர் தலையளி செய்கின்றவாறு, அவரோடு ஊடுதலை விளைக்கவற்றாகின்றது.' இதில் இரண்டு சொற்கள் கவனிக்கத்தக்கவை. 'தலையளி' என்பது பொதுவான அன்பு அல்ல; எதிரில் இருப்பவருக்கு நேரடியாகச் செய்யும் சிறப்புக் கவனிப்பு. 'வற்றாகின்றது' என்பது வழக்கம் அல்ல, ஆற்றல் — அதை விளைவிக்கும் திறன் பிணங்குவதற்கு உண்டு என்கிறார். தவறு இல்லை என்பதையும், பிணங்குவது தன் விருப்பம் என்பதையும், அது பயன் தருகிறது என்பதையும் உரை எங்கும் மறைக்கவில்லை.
There is no fault in him — and even so, sulking has the power to bring out the very way he shows me his tenderness.AI draft
ஊடலிற் றோன்றுஞ் சிறுதுனி நல்லளி
வாடினும் பாடு பெறும்.
ஊடல் காரணமாக நம்மிடம் தோன்றுகின்ற சிறிய வருத்தம் ஒன்று உண்டு. அந்தச் சிறிய வருத்தத்தினால், காதலர் நமக்குச் செய்கிற நல்ல பரிவு வாடிப்போனாலும் அது பெருமை அடையும் என்பது பரிமேலழகர் தரும் பொருள். ஊடல் காரணம், வருத்தம் கருவி, பரிவுதான் பெருமை அடைவது — இம்மூன்றையும் அவர் பிரித்துக் காட்டுகிறார். இது செயற்கை நுண்ணறிவு எழுதிய வரைவு; திருத்தத்துக்குக் காத்திருக்கிறது.
By the small distress that rises out of a lovers' sulk, the good tenderness they show us gains a greatness of its own — even if that tenderness has withered.AI draft
புலத்தலிற் புத்தேணா டுண்டோ நிலத்தொடு
நீரியைந் தன்னா ரகத்து.
நிலத்தோடு நீர் கலந்துவிட்டதுபோல ஒற்றுமையுடன் இருக்கிற காதலர் விஷயத்தில், அவர்கள் ஊடுவதைப் போல நமக்கு இன்பம் தருகிற ஒரு தேவர் உலகம் ஏதேனும் உண்டா? இல்லை என்பதே பரிமேலழகர் தருகிற விடை.
For those joined as water is joined to earth, is there any world of the gods that gives a pleasure like their sulking? There is none.AI draft
புல்லி விடாஅப் புலவியுட் டோன்றுமென்
னுள்ள முடைக்கும் படை.
பரிமேலழகர் தரும் பொருள் இது. காதலரைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு, பின் அவரை விடாமல் இருப்பதற்கே காரணமாக அமைகிற ஒரு பிணக்கம் உண்டு. அதற்கு வெளியே அல்ல, அது முடிந்த பிறகும் அல்ல — அதனுள்ளேயே ஒன்று இருக்கிறது என்கிறார். அது ஒரு படைக்கலம். அது கெடுப்பது எதிரில் இருப்பவரை அல்ல; பிணங்கியவளுடைய மனத்தையே. அந்த மனம் ஏற்கெனவே அந்தப் பிணக்கத்தின்மேல் சென்று நின்றது என்பதை உரையாசிரியர் தனியாகக் குறிக்கிறார்; உடைபடுவது அதுதான். இது செயற்கை நுண்ணறிவு எழுதிய வரைவு; தமிழ் அறிஞர் பார்வைக்குக் காத்திருக்கிறது.
Within that sulk — she has him in her arms, and the sulk itself is why he does not leave — there lies a weapon — and the thing it breaks is the resolve I had set on sulking.AI draft
தவறில ராயினுந் தாம்வீழ்வார் மென்றோ
ளகறலி னாங்கொன் றுடைத்து.
'தவறு இலராயினும், தாம் வீழ்வார் மென்றோள் அகறலின்' என்பதற்கு, ஆடவர் தம்மிடம் குற்றம் ஒன்றும் இல்லாதபோதும், குற்றம் உடையவர்போல ஊடப்பட்டு, தாம் விரும்பும் மகளிரின் மெல்லிய தோள்களைக் கூடப்பெறாத எல்லையில் என்று பரிமேலழகர் பொருள் கூறுகிறார். 'ஆங்கு ஒன்று உடைத்து' என்பதற்கு, அந்த எல்லைக்குள்ளேயே அவர்களுக்கு அத்தன்மையதொரு இன்பம் தருவது உண்டு என்று உரைக்கிறார். 'எல்லைக்கண்' என்று அவர் அதை இடமாகவே கொள்வது கவனிக்கத்தக்கது. இது ஒரு திருத்தப்பட்ட உரையன்று; பரிமேலழகரின் சொற்களை எளிய தமிழில் தந்திருக்கி றோம், அவருடைய மூல உரை தனியே அப்படியே தரப்பட்டுள்ளது.
Though there is no fault in them, to be held away from the soft shoulders of the ones they love: right there, in the being held away, is a something of its own.AI draft
உணலினு முண்ட தறலினிது காமம்
புணர்தலி னூட லினிது.
'உணலினும் உண்டது அறல் இனிது' என்பதற்கு, உயிருக்கு மேலும் உண்பதைவிட முன்பு உண்டது செரிதலே இன்பம் தரும் என்று பரிமேலழகர் பொருள் கூறுகிறார். 'காமம் புணர்தலின் ஊடல் இனிது' என்பதற்கு, அதுபோலக் காமத்திற்கு மேலும் கூடுவதைவிட, முன்பு நடந்த ஒரு தவறை முன்வைத்து ஊடுதலே இன்பம் தரும் என்கிறார். இரண்டு பாதியிலும் அவர் 'மேல்' என்னும் சொல்லைச் சேர்த்து வைப்பது கவனிக்கத்தக்கது; உண்பதற்கும் கூடுவதற்கும் எதிராக அவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை, ஏற்கெனவே இருப்பதன்மேல் மேலும் ஒன்றைச் சேர்ப்பதற்கு எதிராகவே சொல்கிறார். 'முன்னைத் தவறு' என்று அவர் ஊடலுக்கு ஒரு பழைய காரணத்தைத் தருவதும், 'உண்டது' என்று செரிதலுக்கு ஏற்கெனவே உள்ள ஒன்றைப் பொருளாகத் தருவதும் ஒரே அமைப்புதான். இது ஒரு திருத்தப்பட்ட உரையன்று; பரிமேலழகரின் சொற்களை எளிய தமிழில் தந்திருக்கிறோம், அவருடைய மூல உரை தனியே அப்படியே தரப்பட்டுள்ளது.
Sweeter than eating more is the digesting of what has already been eaten; and in love, sweeter than joining again is the sulking.AI draft
ஊடலிற் றோற்றவர் வென்றா ரதுமன்னும்
கூடலிற் காணப் படும்.
'ஊடலிற் றோற்றவர் வென்றார்' என்பதற்கு, இந்த இன்பத்தை நுகர்வதற்கு உரிய இருவருள் ஊடலில் தோற்றுப்போனவரே வென்றவர் ஆவார் என்று பரிமேலழகர் பொருள் கூறுகிறார். 'அது கூடலிற் காணப்படும்' என்பதற்கு, அந்த வெற்றி அப்போது அறியப்படுவதில்லை; பின்பு இருவரும் சேரும் நேரத்தில்தான் அது அவர்களால் அறியப்படும் என்று உரைக்கிறார். 'அப்பொழுது அறியப் படாதாயினும்' என்று அவர் தனியே ஒரு தொடரைச் சேர்ப்பது கவனிக்கத்தக்கது. தோற்ற அந்த நேரத்தில் வெற்றி இல்லாமல் இல்லை; தெரியாமல் இருக்கிறது, அவ்வளவே. அவர் 'ஊடலின்கண்' என்றும் 'கூடலில்' என்றும் இரண்டையும் இடமாகவே கொள்கிறார். இது ஒரு திருத்தப்பட்ட உரையன்று; பரிமேலழகரின் கருத்தை எளிய தமிழில் தந்திருக்கிறோம், அவருடைய மூல உரை தனியே அப்படியே தரப்பட்டுள்ளது.
In a lovers' sulk the one who loses is the one who has won; and that is a thing seen in the coming together afterwards.AI draft
ஊடிப் பெறுகுவங் கொல்லோ நுதல்வெயர்ப்பக்
கூடலிற் றோன்றிய வுப்பு.
பரிமேலழகர் இந்தக் குறளை இரண்டாம் அடியிலிருந்து வாசிக்கத் தொடங்குகிறார். ‘இதுபொழுது இவள் நுதல் வெயர்க்கும்வகை கலவியின்கண் உளதாய இனிமை’ என்று அவர் எழுதுகிறார்; அதாவது இப்போதுதான் முடிந்த சேர்க்கையில், அவள் நெற்றி வியர்க்கும் அளவுக்கு நெருங்கிய அந்தச் சேர்க்கையில், ஒரு தனி இனிமை இருந்தது. அது ஏற்கெனவே கிடைத்துவிட்டது; இனி வரப்போவது அல்ல. அடுத்து அவர் தலைவனின் எண்ணத்தைச் சொல்கிறார். ‘இன்னுமொருகால் இவள் ஊடி யாம் பெறவல்லேமோ’ என்பது அவர் சொல்; இன்னொரு முறை இவள் பிணங்கி, அந்த இனிமையை நாம் பெற முடியுமா என்பது அவனுடைய வினா. இரண்டு செய்திகள் இதில் அடங்கியிருக்கின்றன. முதலாவது, அந்த இனிமைக்கு வழி அவளுடைய பிணக்குதான்; அதனால் அவன் அந்தப் பிணக்கையே விரும்புகிறான். இரண்டாவது, அவர் ‘பெறவல்லேமோ’ என்று முடிக்கிறாரே தவிர ‘பெறுவோம்’ என்று முடிக்கவில்லை. முடியுமா என்பது அவனுக்கே தெரியாது; அது அவன் கையில் இல்லை. அந்தத் தெரியாமையோடுதான் குறள் நிற்கிறது.
The savour that arose in that embrace, in which her forehead grew damp — shall we come by it again, through her sulking once more?AI draft
ஊடுக மன்னோ வொளியிழை யாமிரப்ப
நீடுக மன்னோ விரா.
பரிமேலழகர் இந்தக் குறளை ஒரு தலைவனுடைய இரண்டு வேண்டுதலாக வாசிக்கிறார். ‘ஒளியிழையினை உடையாள்’ என்று அவன் தன் காதலியைச் சுட்டுகிறான்; அவள் இன்னும் தன்னோடு ஊடிக்கொண்டே இருக்கட்டும் என்பது முதல் வேண்டுதல். ‘இன்னும்’ என்று உரையாசிரியர் சேர்ப்பது முக்கியமானது; ஏற்கெனவே நடந்துகொண்டிருப்பது தொடர வேண்டும் என்பதுதான் அவன் கேட்பது, புதிதாக ஒன்று தொடங்க வேண்டும் என்பது அல்ல. இரண்டாம் வேண்டுதல் அவளிடம் சொல்லப்படவில்லை; இரவிடம் சொல்லப்படுகிறது. அவள் அப்படி ஊடி நிற்கவும், அந்த ஊடலை விட்டுவிடும்படி தான் கெஞ்சி நிற்கவும், நேரம் வேண்டும். அதற்காக இந்த இரவு விடியாமல் நீண்டுகொண்டே போக வேண்டும் என்று அவன் கேட்கிறான். ‘காலம்பெறும் வகை’ என்று உரையாசிரியர் எழுதுவது இதைத்தான். ஆகவே ஊடல் தீர வேண்டும் என்று அவன் அவசரப்படவில்லை; அதே நேரத்தில் அவள் ஊடிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்று மட்டும் அவன் கேட்கவும் இல்லை. அவன் கெஞ்சுவதே அதை அவள் விட்டுவிட வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். அவன் கேட்பது ஒன்றுதான், விடியாத ஒரு நீண்ட இரவு.
Let her go on sulking, she of the bright jewels; and so that I may go on pleading with her, let this night stretch out and not come to its dawn.AI draft
ஊடுதல் காமத்திற் கின்ப மதற்கின்பங்
கூடி முயங்கப் பெறின்.
பரிமேலழகர் இந்தக் குறளை இரண்டு படியாக வாசிக்கிறார். முதல் படியில், காதல் இன்பத்தை அனுபவிக்கத் தகுதி உடையவர்கள் தங்களுக்குள் பிணங்கிக்கொள்வதுதான் அந்த இன்பம் என்கிறார். அவர்கள் ஏன் பிணங்குகிறார்கள் என்பதற்கும் அவர் ஒரு காரணம் சொல்கிறார்; ‘ஆராமைபற்றி’ என்பது அது. எவ்வளவு சேர்ந்திருந்தாலும் போதவில்லை என்று தோன்றுவதனால் வருகிற பிணக்கு அது; குறை கண்டுபிடித்து வருகிற பிணக்கு அல்ல. இரண்டாம் படியில், அந்தப் பிணக்கிற்கு இன்பம் எது என்று கேட்டு, ‘அளவறிந்து நீங்கி’ இருவரும் சேர்ந்து அணைத்துக்கொள்ள முடிந்தால் அந்த அணைப்பே அது என்று விடை சொல்கிறார். இங்கே அவர் இரண்டு நிபந்தனைகளை வைக்கிறார். பிணக்கின் அளவு தெரிந்து அதை நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும்; நிறுத்திய பிறகு அணைப்பும் கிடைக்க வேண்டும். ‘கூடுமாயின்’ என்று அவர் எழுதுவதால், அந்த அணைப்பு உறுதி என்று அவர் சொல்லவில்லை என்பது தெரிகிறது.
Sulking is love's pleasure; and the pleasure of that sulking is the embrace — if they come together and get to hold each other.AI draft