The Subtleties of Sulking
On how small the occasion for sulking can shrink, and on the word and the flower that suffice.
The sulk in this chapter has almost nothing to stand on, and that is what the chapter is about. Over ten couplets the occasion for offence shrinks from a real grievance to a sneeze, then to a flower, then to a sentence, and at last to a look. The woman speaks the first two verses; from the third the man reports, and everything after is his account of being caught.
1311 alone takes its grievance from outside the room. She calls him பரத்த, a man who spreads himself about: every woman alive eats him in common with her eyes, and she will not come near his chest. Parimelazhagar supplies the connective the couplet omits, அவர் மிச்சிலாய நின் மார்பு — the chest is what those women have left over. No later verse has as much to work with. In 1312 he sneezes into a room where nobody is speaking, and she names his calculation: since a sneeze obliges a blessing, she would talk again to wish him long life. She does not bless him. The plural in ஊடி இருந்தேம் is one she uses of herself alone.
From 1313 the pretext leaves his conduct altogether: he does no more than wear a branch flower, and she flares — you wore it to show some woman. Parimelazhagar adds an aside the couplet does not make, does a woman of this kind need a reason, a verdict on her; the couplet's comedy is in the leap, not the person making it. The next three invert ordinary declarations of love. In 1314 he says யாரினும் காதலம், we love each other more than any pair, and she hands the word back with its other sense inside: more than whom, more than whom? In 1315 he promises not to part from her in this birth and she says nothing, her eyes filling, because a promise bounded by this birth concedes a birth in which he does part; Pope gives her a spoken line the couplet does not report. In 1316 he says he remembered her, and she finds the interval hidden inside remembering: then you had forgotten me in between. Parimelazhagar has her already disposed to embrace him and giving it up, முன் புல்லுதற்கு அமைந்தவள் அஃது ஒழிந்து; the couplet says only புல்லாள், she did not hold him.
1317 and 1318 take the exit away between them. In 1317 he sneezes, she blesses him, out of her own nature, as the custom asks, then cancels the blessing and asks in tears which of the women who pine for him was thinking of him to cause it. Here grammar and commentary pull apart: the வினையெச்சம் உள்ளி would ordinarily take the subject of தும்மினீர், giving Pope's thinking of whom did you sneeze, but Parimelazhagar recasts it as யாவர் நினைத்தலான் தும்மினீர் and supplies the set நும்மை நினைத்து வருந்துகின்ற மகளிருள், so that the remembering is theirs. This edition follows the commentary: the couplet runs on the belief that another person's memory causes a sneeze. In 1318 he holds the sneeze down to avoid that scene and she weeps: are you hiding from me that your people are thinking of you? நுமர், his people, is the word Pope drops, turning the concealment into his own thoughts.
1319 turns the repair itself into evidence: when he bows and coaxes her round she flares harder, saying he would show other women this same quality when they sulked. Whom தன்னை refers to the line leaves open; Parimelazhagar settles it as the woman, ஊடிய தன்னை, and Pope's her jealous mind hides that there was a choice to make. In 1320, speech and act having both drawn her anger, he gives them up and sits looking at her — Parimelazhagar: என் சொற்களும் செயல்களும் பற்றித் தான் வெகுடலான், அவற்றை ஒழிந்திருந்து — and the commentary makes the looking admiring, a weighing of how nothing matches her limbs. The உம் on நோக்கினும் concedes this is the least he could have done, and it is still enough: you looked over every one of them, thinking of whom? Nothing safe is left, and in ten couplets the chapter never once calls the sulk feigned. Pope's telling repeatedly shrinks her anger to a temper — a tempest, a jealous mind, a woman difficult to please — and Aiyar's reduces it to a pique or a pet. The Tamil says காயும், she flares, and leaves the feeling as real as it looks.
AI draft · pending review
10 of 10 narratives drafted · all Tamil, Pope & Parimelazhagar sourced
பெண்ணியலா ரெல்லாருங் கண்ணிற் பொதுவுண்பர்
நண்ணேன் பரத்தநின் மார்பு.
பரிமேலழகர் இந்தக் குறளை மூன்று துண்டாகப் பிரித்து, விளியை முதலில் எடுக்கிறார். 'பரத்த= பரத்தமையுடையாய்' என்பது அவர் வாக்கியம்; அதாவது, ஓரிடத்தில் நில்லாமல் திரியும் தன்மை உடையவனே என்று அவள் அவனை நேராகக் கூப்பிடுகிறாள் என்பதை முதலிலேயே நிலைநாட்டிவிடுகிறார். பிறகு முதல் அடிக்கு வந்து, 'நின்னைப் பெண் இயல்பின் உடையார் யாவரும் தம் கண்ணால் பொதுவாக உண்பர்' என்கிறார். இங்கே அவர் இரண்டு சொற்களைச் சேர்க்கிறார். 'நின்னை' என்பது மூலத்தில் இல்லை; உண்ணப்படுவது அவன்தான் என்பதை அவர் தெளிவாக்குகிறார். 'யாவரும்' என்பது 'எல்லாரும்' என்பதை மறுபடி வலியுறுத்துகிறது. இறுதியாக இரண்டாம் அடிக்கு வருகிறார் — 'அதனால் அவர் மிச்சிலாய நின் மார்பினைப் பொருந்தேன்.' 'அதனால்' என்னும் சொல்லும் அவருடையதே; குறளில் இரண்டு வாக்கியங்கள் அடுத்தடுத்து நிற்கின்றன, அவற்றை அவர்தான் காரணமும் விளைவுமாக இணைக்கிறார். ஆனால் இவற்றுள் எல்லாம் கூர்மையானது 'மிச்சில்' என்னும் ஒரு சொல்தான். மீதி, எஞ்சியது என்று பொருள். மூலத்தில் இருப்பது 'பொது' மட்டுமே; பொதுவாக உண்டு முடித்தபிறகு எஞ்சுவது மிச்சம் என்பது உரையாசிரியர் எடுக்கும் முடிவு. அந்தச் சொல் அவருடையது என்பதைப் பதிவு செய்வது நேர்மை.
Every woman of womanly nature takes you in with her eyes, and takes you in common with the rest. I will not come near that chest of yours, you wanderer.AI draft
ஊடி யிருந்தேமாத் தும்மினார் யாந்தம்மை
நீடுவாழ் கென்பாக் கறிந்து.
பரிமேலழகர் இந்தக் குறளை இரண்டு துண்டாகப் பிரிக்கிறார். முதல் துண்டில், 'ஊடி இருந்தேமாத் தும்மினார்' என்பதற்கு 'யாம் தம்மோடு ஊடி உரையாடாது இருந்தேமாகக் காதலர் தும்மினார்' என்று உரை எழுதுகிறார். இங்கே அவர் இரண்டு செய்திகளைச் சேர்க்கிறார். ஒன்று, ஊடல் என்பது வெறும் மனக்கசப்பு அல்ல, பேச்சை நிறுத்திய நிலை. இரண்டு, தும்மியவர் காதலர்; 'தும்மினார்' என்ற பன்மை உயர்வுப் பன்மையே, பலர் அல்ல. இரண்டாம் துண்டில், 'யாம் தம்மை நீடு வாழ்க என்பாக்கு அறிந்து' என்பதற்கு 'அது நீங்கித் தம்மை நீடுவாழ்க என்று உரையாடுவேமாகக் கருதி' என்று விரிக்கிறார். 'அது நீங்கி' என்று அவர் சேர்ப்பது முக்கியமானது. வாழ்த்து மட்டும் அவருக்குப் போதாது; ஊடல் விலகிப் பேச்சு திரும்ப வேண்டும் என்பதுதான் அவர் கருத்தில் இருந்தது. 'அறிந்து' என்பதை 'கருதி' என்று மாற்றிச் சொல்வதன் மூலம், அது தற்செயலாகத் தெரிந்தது அல்ல, முன்கூட்டியே போட்ட கணக்கு என்று உரையாசிரியர் தெளிவாக்குகிறார்.
We were sulking, and we would not speak. Then he sneezed — knowing that we would have to say to him, 'Long may you live.'AI draft
கோட்டுப்பூச் சூடினுங் காயு மொருத்தியைக்
காட்டிய சூடினீ ரென்று.
பரிமேலழகர் இந்தக் குறளை இரண்டு துண்டாகப் பிரிக்கிறார். முதல் துண்டில், 'நான் ஒரு மாலையைச் சூடிக்கொண்டேன், அவ்வளவுதான்' என்று தலைவன் சொல்வதாக விரிக்கிறார்; அந்தச் செயலில் ஒரு நோக்கமும் இல்லை என்பதை 'ஆயினும்' என்னும் சொல்லால் காட்டுகிறார். இரண்டாம் துண்டில் அவளுடைய குற்றச்சாட்டை விரித்துச் சொல்கிறார். 'உங்களால் காதலிக்கப்பட்ட ஒருத்திக்கு இந்தப் பூவணியைக் காட்ட வேண்டும் என்பதற்காகவே சூடினீர்' என்பது அவள் சொல்வது. அந்தப் பெண் யார் என்று குறள் சொல்லவில்லை; உரையாசிரியர்தான் அவளை 'நும்மால் காதலிக்கப் பட்டாள்' என்று விவரிக்கிறார். 'வெகுளாநிற்கும்' என்று அவர் எழுதுவதால், இது ஒரு நாள் நடந்த கோபம் அல்ல, வழக்கமாக நடப்பது என்பது தெரிகிறது. கடைசியாக உரையாசிரியர் தன் சொந்தக் கேள்வி ஒன்றைச் சேர்க்கிறார்: 'இத்தன்மையாட்கு ஒரு காரணம் வேண்டுமோ?' இப்படிப்பட்டவளுக்குக் கோபம் கொள்ள ஒரு காரணமே தேவையா என்று அவர் கேட்கிறார். அந்தக் கேள்வி அவருடையது; குறளில் அது இல்லை.
Even if I do no more than put a garland of branch-flowers in my hair, she flares up: you wore it, she says, to show it to some particular woman.AI draft
யாரினுங் காதல மென்றேனா வூடினாள்
யாரினும் யாரினு மென்று.
பரிமேலழகர் இந்தக் குறளை இரண்டு துண்டாகப் பிரித்து விளக்குகிறார். முதல் துண்டு 'யாரினும் காதலம் என்றேனா'. இன்பம் நுகர்வதற்கு உரிய இரட்டையர் யாவரையும் விட நாம் மிகுந்த அன்பு உடையவர்கள் என்று கருதியே அவன் அப்படிச் சொன்னான் என்று அவர் விரிக்கிறார். ஒப்பீடு ஜோடிக்கும் ஜோடிக்கும் இடையே நடக்கிறது என்பது இங்கே தெளிவாக நிற்கிறது. இரண்டாம் துண்டு 'யாரினும் யாரினும் என்று ஊடினாள்'. அவள் அதை அப்படிக் கருதவில்லை என்று அவர் சொல்கிறார். 'நான் இதுவரை விரும்பிய பெண்கள் பலருள் உன்னிடம்தான் மிகுந்த அன்பு' என்று அவன் சொன்னதாக அவள் எடுத்துக்கொண்டாள்; 'அந்தப் பெண்கள் யாரினும் என்மேல் அன்பு உடையவர் ஆனீர்' என்று சொல்லிப் பிணங்கினாள். பரிமேலழகரின் விளக்கம் இரண்டு இடத்தில் மிகக் கவனமானது. ஒன்று, குறள் சொல்லாத ஒப்பீட்டு எல்லையை அவர் இரண்டு பக்கமும் தனித்தனியாக நிரப்பிக் காட்டுகிறார்; ஒரு பக்கம் ஜோடிகளால் நிரம்புகிறது, மறு பக்கம் மனிதர்களால். இரண்டு, அவள் தவறாகப் புரிந்துகொண்டாள் என்று அவர் சொல்லவில்லை. 'அது கருதாது' என்று மட்டுமே சொல்கிறார். இரண்டு பொருளுமே அந்தச் சொல்லுக்குள் உண்மையாகவே இருக்கின்றன என்பதை அவர் மறைக்கவில்லை.
I said we love each other more than anyone does; at that she sulked, saying, 'Than whom? Than whom?'AI draft
இம்மைப் பிறப்பிற் பிரியல மென்றேனாக்
கண்ணிறை நீர்கொண் டனள்.
பரிமேலழகர் இந்தக் குறளை இரண்டு பகுதியாகப் பிரித்து உரை எழுதுகிறார். முதல் பகுதிக்கு, 'காதல் மிகுதியான் இம்மையாகிய பிறப்பின்கண் யாம் பிரியேம் என்று சொன்னேனாக' என்று விரிக்கிறார். இங்கே அவர் இரண்டு செய்திகளைச் சேர்த்துவிடுகிறார். ஒன்று, அந்த வாக்கு அன்பின் மிகுதியால் பிறந்தது; கணக்குப் பார்த்துச் சொன்ன சொல் அல்ல. இரண்டு, 'இம்மை' என்பது ஒரு பிறவியைக் குறிக்கிறது. இரண்டாம் பகுதிக்கு, 'அதனான் ஏனை மறுமையாகிய பிறப்பின்கண் பிரிவல் என்னும் குறிப்பினேனாகக் கருதி, அவள் தன் கண்நிறைந்த நீரினைக் கொண்டாள்' என்று எழுதுகிறார். இங்கே மூன்று சொற்கள் முக்கியமானவை. 'ஏனை மறுமையாகிய பிறப்பு' என்று சொல்லி, அவள் மனத்தில் வந்த அந்த இரண்டாம் பாதியை உரையாசிரியர் வெளிப்படையாகவே பெயரிட்டுச் சொல்லிவிடுகிறார். 'குறிப்பு' என்று சொல்வதன் மூலம், அவன் அப்படி அறிவித்துவிடவில்லை, சொல்லாமல் உணர்த்திவிட்டான் என்று காட்டுகிறார். 'அதனான்' என்னும் சொல்லைத் தாமே சேர்த்து, சொன்ன வாக்கியத்துக்கும் நிறைந்த கண்ணுக்கும் இடையே காரணத் தொடர்பு உண்டு என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறார்.
I said, 'In this birth of ours we shall not be parted' — and her eyes filled with water.AI draft
உள்ளினே னென்றேன்மற் றென்மறந்தீ ரென்றென்னைப்
புல்லாள் புலத்தக் கனள்.
பரிமேலழகர் இந்தக் குறளை இரண்டு துண்டாகப் பிரிக்கிறார். முதல் துண்டு 'உள்ளினேன் என்றேன்'. அதற்கு அவர் தலைவனுடைய உள்நோக்கத்தைச் சேர்த்துச் சொல்கிறார்: பிரிந்திருந்த காலம் முழுவதும் ஒரு நாளும் விடாமல் உன்னை நினைத்தேன் என்னும் கருத்தோடுதான் யான் அப்படிச் சொன்னேன் என்கிறார். இரண்டாம் துண்டு 'மற்று என் மறந்தீர் என்று என்னைப் புல்லாள் புலத்தக்கனள்'. இங்கே அவள் அந்தச் சொல்லை எப்படி எடுத்துக்கொண்டாள் என்பதைப் பரிமேலழகர் துல்லியமாகச் சொல்கிறார்: ஒருமுறை மறந்துவிட்டுப் பிறகு நினைத்தேன் என்று அவன் சொல்வதாகக் கருதினாள். ஆகவே இடையில் என்னை மறந்திருக்கிறீர்கள் என்று சொன்னாள். அதன்பிறகு வரும் சொற்கள்தான் இந்த உரையின் மிக முக்கியமான பகுதி: முன் புல்லுதற்கு அமைந்தவள் அஃது ஒழிந்து புலத்தற்கு அமைந்தாள். அதாவது, தழுவுவதற்கு ஏற்கெனவே ஆயத்தமாக இருந்தவள், அதை நடுவிலேயே நிறுத்திவிட்டு ஊடல் கொள்ளும் நிலைக்கு வந்தாள். குறள் 'தழுவவில்லை' என்று மட்டுமே சொல்கிறது; தழுவல் ஏற்கெனவே தொடங்கியிருந்தது என்பது உரையாசிரியர் தரும் செய்தி.
'I thought of you,' I said. 'So you had forgotten me,' she said to that, and did not, after all, put her arms round me; she took to sulking instead.AI draft
வழுத்தினா டும்மினே னாக வழித்தழுதாள்
யாருள்ளித் தும்மினீ ரென்று.
நான் தும்மியபோது, என்னோடு இருந்தவள் தன் இயல்பு காரணமாகவே என்னை வாழ்த்தினாள். அப்படி வாழ்த்திய அவளே பிறகு அதை மாற்றிக்கொண்டு, 'உங்களை நினைத்து ஏங்குகிற பெண்களுள் யார் நினைத்ததால் தும்மினீர்கள்?' என்று சொல்லி ஊடல் கொண்டு அழுதாள் என்பது இதன் பொருள்.
When I sneezed she blessed me, out of her own nature; then she wiped out her own blessing and wept — 'Which one of them was thinking of you, that you sneezed?'AI draft
தும்முச் செறுப்ப வழுதா ணுமருள்ள
லெம்மை மறைத்திரோ வென்று.
பரிமேலழகர் இந்தக் குறளை இரண்டு துண்டாகப் பிரிக்கிறார். முதல் துண்டில், 'யாருள்ளித் தும்மினீர்' என்று அவள் முன்பு புலந்ததை நினைவில் வைத்து, தனக்குத் தும்மல் வந்தபோது அவன் அதை அடக்கிக்கொண்டான் என்று விளக்குகிறார். அடக்கியதற்கான காரணத்தை உரையாசிரியரே சேர்க்கிறார்; குறளில் அது இல்லை. 'அங்ஙனம் அடக்கவும்' என்னும் அவருடைய சொற்றொடர்தான் இரண்டு அடிகளையும் இணைக்கிறது: அவ்வாறு அடக்கியும் பயன் இல்லை என்பது பொருள். இரண்டாம் துண்டில், 'உங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் உங்களை நினைப்பதை என்னிடம் மறைக்கப் பார்க்கிறீர்களா' என்று சொல்லி அவள் அழுததாக விரிக்கிறார். அந்த அழுகை துயரம் அல்ல என்பதையும் அவர் சொல்லிவிடுகிறார் — 'புலந்து அழுதாள்' என்கிறார்; இந்த அதிகாரத்தின் பெயரே அதுதான்.
A sneeze came on me and I pressed it down. She wept even so, asking whether I was hiding from her that my own people were thinking of me.AI draft
தன்னை யுணர்த்தினுங் காயும் பிறர்க்குநீ
ரிந்நீர ராகுதி ரென்று.
பரிமேலழகர் இந்தக் குறளை இரண்டு துண்டாகப் பிரித்து விளக்குகிறார். முதல் துண்டுக்கு, 'இவ்வாற்றான் ஊடிய தன்னை, யான் பணிந்து உணர்த்துங்காலும் வெகுளாநிற்கும்' என்று உரை தருகிறார். இங்கே இரண்டு சொல் அவருடையது. ஒன்று 'யான்' — சொல்பவன் ஆண்தான் என்பதைச் செய்யுள் சொல்லவில்லை, உரையாசிரியர் சேர்க்கிறார். இன்னொன்று 'பணிந்து' — 'உணர்த்து' என்னும் வினைக்கு அறியச் செய்தல் என்பதுதான் பொருள்; தாழ்ந்து நின்று செய்தல் என்பது அவர் காணும் நுட்பம். இரண்டாம் துண்டுக்கு, 'பிறமகளிர்க்கும் அவர் ஊடியவழி, இவ்வாறே பணிந்து உணர்த்தும் நீர்மையை உடையீர் ஆகுதிர் என்று சொல்லி' என்கிறார். 'பிறர்' என்னும் சொல் பாலைச் சுட்டவில்லை; பிற மகளிர் என்று அதைச் சுருக்குவதும், அவர்களும் ஊடியிருப்பதாகக் கொள்வதும் அவருடைய வாசிப்பு. அந்தச் சேர்க்கையால்தான் ஒப்பீடு கூர்மையாகிறது — அவன் பிறரிடம் இனிமையாக இருக்கிறான் என்பது குற்றம் அல்ல; இதே சமாதானத்தை அவன் பிறரிடமும் செய்திருக்கிறான் என்பதுதான் குற்றம். சாட்டப்படுவது ஒரு செயல் அல்ல, ஒரு நீர்மை என்பதையும் அவர் தெளிவாக்குகிறார்.
Even when I humble myself and bring her round, she flares up — saying that this is exactly the manner I must have with other women too.AI draft
நினைத்திருந்து நோக்கினுங் காயு மனைத்துநீர்
யாருள்ளி நோக்கினீ ரென்று.
பரிமேலழகர் இக்குறளை இரண்டு பகுதியாகப் பிரிக்கிறார். முதல் பகுதியாகிய 'நினைத்து இருந்து நோக்கினும் காயும்' என்பதற்கு, அவன் ஏன் ஒன்றுமே செய்யாமல் இருக்கிறான் என்பதை முதலில் விளக்குகிறார். அவனுடைய சொற்களையும் செயல்களையும் காரணமாக வைத்து அவள் சினந்ததால், அவ்விரண்டையும் அவன் விட்டுவிட்டான். அதற்குப் பிறகு அவன் செய்தது இதுதான்; சும்மா இருந்து, அவளுடைய உறுப்புகளுக்கு நிகர் எங்கும் இல்லை என்று நினைத்து, அவற்றையே பார்த்திருந்தான். அப்படிப் பார்த்ததற்கும் அவள் அவன்மேல் சினக்கிறாள் என்கிறார். இரண்டாம் பகுதியில் அவள் சொல்லும் சொல்லையே எடுத்துக் காட்டுகிறார். 'என் அவயவம் அனைத்தும் நோக்கினீர், அவற்றது ஒப்புமையான் எம்மகளிரை நினைந்து' என்பது அவள் கூற்று. இவ்விரண்டு பகுதியும் சேர்ந்து ஒன்றைக் காட்டுகின்றன. அவன் விட்டது சொல்லையும் செயலையும் மட்டுமே; பார்வையை விடவில்லை. அந்தப் பார்வை எவ்வளவு முழுமையானது என்பதிலிருந்தே அவள் ஒப்பீட்டை ஊகிக்கிறாள். அவன் நினைத்ததோ ஒப்பின்மை; அவள் சாட்டுவதோ ஒப்புமை.
Even when I gave up speaking and doing, and only sat thinking of her and looking at her, she flares up: 'You looked at all of me — having whom in mind?'AI draft